ප්රදීපාගාරය: අඳුරට එළියක්
2 days ago
තමා හිසට තමන්ගෙ අත නැති දවසුත් තියනවා
ලබා උපන් හැටි කියමින් දේව පැතුම් පතනවා
මනුස්සකම රන් කහවනු ලගදි දෙකට නැවෙනවා
පින් කරන්න දැන් දෙයියොත් මාසෙ පඩිය බලනවා
මහ පාරේ වීදි පුරා කඩවල පින් තියනවා
අත බර අය සදලුතලෙන් බැසවිත් පින් ගන්නවා
තව්තිසාවෙ බැංකුවෙ අය ඒ පින් කඳ මනිනවා
අතේ සතේ නැති එකාට දෙයියෝ අහක බලනවා
අපේ හිතෙත් උසම තැනක පසේ බුදුන් ඉන්නවා
මල් පුදන්න තැනක් නැතත් හිතේ පැතුම් තියනවා
කුසේ ගින්න මරා ගන්න දවස අපෙත් ගෙවෙනවා
අතේ සතේ නැතත් පුතේ අපිත් බුදුන් වඳිනවා
අමා මහ නිවන් කෙලවර පතාගෙන අපිත් හැමවිට
උනුන් ලඟ දනින් වැදගෙන නිවන් පතනවා
කල්ප කාලයක් කල පව් සැරයටියෙන් වෙර අරගෙන
දකින දකින පන්සල් වල පව් හෝදනවා
මිනීමරු දනෝ ගිනි බිඳ ඉතින් පරලොවට ගිය කල
අපේ මහ දනෝ උන්ටත් නිවන් පතනවා
සැමට පොදු බැනර් ඇඳගෙන සත්ගුණවත් මරු සිරාට
වැලිකඩ ලඟ බෝධියකින් නිවන් පතනවා
අමා මහ බුදුන් සිහිකර කියා අපි වැටී ඇති වල
බුදුන් දහම් සඟ සරණින් පිහිට පතනවා
සිනාසී නැටුම් නැටුවත් පමාවී දැනෙයි කාටත්
අපිට වැරදිලා කියලා අපිම දන්නවා
උපන් දා පටන් වැයුවෙමි නුඹට බෙර පදේ
පරම්පරා හුරු දෑතට නුහුරු නැත මගේ
තැලුනු දෑඟිලින් දැනෙනා හැඟුම නැත සුවේ
තවත් මම කුමට වයමිද නුඹට බෙර පදේ
නුඹට පුද කෙරුනු ලෝකය ගෙවී ඇත මගේ
උරුම තනිකමට නුඹ නැත පිහිට හෙට දිනේ
මගේ පැල පමණි මන්දිර තැනී ඇත හිතේ
කුමට තනි රකිමි නුඹ ලග කිමද ඇති පලේ
නුඹට පමනි හිස නැවුනේ දෙවොල තුල මගේ
දුදන සිත් දනන් හට නුඹ පුදනු මට පෙනේ
උනුන් ලග දනින් වැදගෙන වයමි මම කෙසේ
කුමට නුඹ නමින් වයමිද හෙටත් මම බෙරේ
බැරි බර කරෙන් ගෙන යන දින පැය අතර
අපෙ දුක රැදෙයි ලෝකය නොදකින තැනක
දහඩිය සුවඳ නොදැනෙන නුපුරුදු හිතට
අපෙ දුක දුරයි නොමියෙන මිනිසත් හිතට
වේලක් නොකා තව වේලක රස බලන
පොඩි උන් නිදයි මොර දෙයි හිස් කුස් නිතර
ඇකයෙන් උරා බොන රුධිරය නැති කලක
අහසින් වැටෙන දිය බිඳු සරණයි උන්ට
වීදි බසිති දාස් ගනන් පඩි ගන්නෝ
වැඩත් වරති ලොකු ලොකු තැන් වල ඇත්තෝ
මාසේ අගට පඩි පත ගෙන ඒ උතුමෝ
කෝලම් නටති සල්පිල් වල ඒ ඇත්තෝ
සිත්ති නෝනා
බලාපන්
මොහොමඩ් ඇවිත්
පුත්තලමේ සිට
මග ගෙවාගෙන
අත් වැඩට නොගිහින් අද
නුඹ බැලීමට ඇවිත්
නුඹේ සිහිසුන් සිරුර
වැලඳගෙන, සිප දෙපා,
වියළි කෙහෙ කැරලි
පිරිමදියි සෙනෙහසින්
නුඹේ නෑසෙන කණට
කිට්ටු වී මුමුණයි
ගෙවුණු විසි වසර තුළ
කියා ගත නුහුණු දේ
නුඹේ දරු සයදෙනට
කන්ට දිය යුතු හෙයින්
නොහැක හෙට මෙහි එන්ට
නුඹ බලන විලසින්
මොහොමඩ් ඇවිත්
පුත්තලමේ සිට
මග ගෙවාගෙන
අත් වැඩට නොගිහින් අද
නුඹ බැලීමට ඇවිත්
නුඹේ සිහිසුන් සිරුර
වැලඳගෙන, සිප දෙපා,
වියළි කෙහෙ කැරලි
පිරිමදියි සෙනෙහසින්
නුඹේ නෑසෙන කණට
කිට්ටු වී මුමුණයි
ගෙවුණු විසි වසර තුළ
කියා ගත නුහුණු දේ
නුඹේ දරු සයදෙනට
කන්ට දිය යුතු හෙයින්
නොහැක හෙට මෙහි එන්ට
නුඹ බලන විලසින්
යා යුතුය බොහෝ දුර
තනිව, දරුවන් පිණිස
ඒ නිසා යනු මිසෙක
නුඹව හැර යනු නොවේ
සිත්ති නෝනා
විවර කර දෑස
සමුදෙන් මොහොමඩ්ට
අවසාන වරට
ඒ නිසා යනු මිසෙක
නුඹව හැර යනු නොවේ
සිත්ති නෝනා
විවර කර දෑස
සමුදෙන් මොහොමඩ්ට
අවසාන වරට
සයවන දරුවා ලබා සති දෙකකින් හදිසියේ අසනීපව, පුත්තලමෙන් කොළඹට එවා, කොළඹින් අපට එවූ සිත්ති නෝනා.... උපන් දා සිට දුක් විඳි ඇගේ පෙණුම තිස් හතක් නොව පනස් හතක් මෙනි. ජීවිතයත් මරණයත් අතර දෝලනය වන ඈ බොහෝවිට ආපසු නිවෙසට නොයනු ඇත.
විසි වසරක් පුරා ඈ හා ජීවිතය බෙදාගත් මොහොමඩ්ගේ කඳුලින් අද ඇගේ සිරුර නෑවෙන්නට ඇති.
"මම හෙට වැඩට ගියොත් තමා කන්ඩ හම්බ වෙන්නෙ." දරුවා ලැබුණු පසු දින එකොළහක්ම රැකියාවට නොගොස් සිටි ඔහු අතේ සතයක්වත් ඉතිරි නැතිව ඇති. මග වියදම් සපයා ගැනීම තබා අලුත උපන් දරුවා ඇතුලුව දරු කැලකගේ කුසගිනි නිවන්නේ කොහොමද? සිත්ති නෝනා අසාධ්ය තත්වයෙන් සිටියදීත් ඔහුට මේසන් වැඩට අත් උදවු දීමට යාමට සිදුව ඇත්තේ ඒ නිසා. "මම හෙට ආවෙ නැතුවට කමක් නැද්ද?" ඔහු දොර ළඟ සිට ආයෙමත් ඇහුවා. "ළමයිනුත් හුඟක්නෙ. මම වැඩ කරොත් තමා කන්ඩ හම්බවෙන්නෙ....මම ආයෙ සැරයක් එයාව බලලා එන්ඩද?" සිත්ති නෝනාව තනිකර ආපසු යන මොහොමඩ්ගේ හදවත රිදුම් දෙන්නට ඇති.
ඒත්...... මෙතරම් ආදරය කරන මොහොමඩ්ව යළි දකින්නට නොලැබෙන බව නොදැනදෝ සිත්ති නෝනා තද නින්දක.
යුක්තියේ මූණු බැඳ
කොටි නගුට සඟවමින්
යුරෝපීය රූකඩයා
රට පෝරකයට ගෙනියන්න
දඬු කඳක් ගෙනැල්ලා
අපේ සිහලයා
තවමත් මර නින්දේ
එකිනෙකා මරාගෙන
කෙළ හළයි
බලයට
එදා ඔබ කී දේ
සැබෑ වන්නට
ළඟයි දැන්.....
ජාතියේ අවසානයද මේ?
නගුට අකුලාගෙන
වකුටු වී බුදියන
අලස සිහලයා
නැගිටවන්නට
අවදි කරමින් මගේ දේශය
දම්පල් හිමියනි
වඩිනු මැන..........
කඳුළු කරදර නොමැති හිතකට
සිනාසෙන්නට බැරි නිසා
මල් පිපෙන ලොව සුවඳ උරුමව
පැහැය නොපෙනෙන පව නිසා
ප්රේමයේ හැඩ නොදැක කිසි දින
අසන සරදම් පෙම් කතා
මලට ලං වෙන බමර හිත් වල
නැහැ දකින්නේ පෙම් සිනා
ගමන නොනිමෙන මගක ඉඳ හිට
හිතට ලං වෙන හිත් පවා
අඳුරු හිතකට පෙම් බඳින කල
පළා යන්නේ හිරු කරා
* ජීවිතයේ එක් කලෙක මට සමීපව සිටියකුගේ දියණිය නෙත් අඳ යුවතියකි. බාල වියේදී කිසිදු දුකක් නොදී මලක් මෙන් ඇය හදා වඩා ගත්තද, එළඹෙන යෞවනය හමුවේ දෙමවුපියන්ද අසරණය. දෑසම පෙනෙන යෞවනියක පිළිබඳව වුවද පියෙකුගේ සිතෙහි ඇත්තේ අවිනිශ්චිත බියකි; නෙත් අඳ දියණියක පිළිබඳව කියනුම කවරේද?
* ජීවිතයේ එක් කලෙක මට සමීපව සිටියකුගේ දියණිය නෙත් අඳ යුවතියකි. බාල වියේදී කිසිදු දුකක් නොදී මලක් මෙන් ඇය හදා වඩා ගත්තද, එළඹෙන යෞවනය හමුවේ දෙමවුපියන්ද අසරණය. දෑසම පෙනෙන යෞවනියක පිළිබඳව වුවද පියෙකුගේ සිතෙහි ඇත්තේ අවිනිශ්චිත බියකි; නෙත් අඳ දියණියක පිළිබඳව කියනුම කවරේද?
ශ්රී මහ බෝධියේ දළදා මාලිගයේ
උතුමන් බෝ ලඟින් ඉඳ පින් කරගන්නේ
දණ බිම තබා හිස බෝ සමිඳුන් මත්තේ
රජවරු පමණි රන්වැට පසු කර යන්නේ
දළදා සමිඳු ඇස දකිනා කලි යුගයේ
උතුමන් ලඟට ගොස් වැඳ අවසර ගන්නේ
හද්දා වන්නියේ නෙත් බොඳ අම්මාගේ
දෑසම කරඬුවේ කොත දැක සැනසෙන්නේ
බුදුවරු වැඩ වසන යුගයේ පෙර දවසේ
රජවරු හිගන්නෝ එක ලෙස නෙද දුටුවේ
අරුමෙකි මෙදා උන් පෝලිම් කොට බෙදුනේ
වැරහැලි වලට බුදුනුත් අහකද බැලුවේ
(නො)තේරුම
කප්පරක් පැතුම්
හීන කන්දක් පුරවගෙන
මහගෙදරත් උකස් කරලා
විස්ස විද්යාලේ යවපු ලොකු එකා
අත් කකුල් වෙලාගෙන ගෙදර ඇවිත්
පහ පාස් පොඩි මල්ලි සිමෙන්ති අනලා
ගත්තු සොච්චමත් හන්දියේ ඩිස්පෙන්සරියේ
කවුන්ටරේ මැද්දෙන් තිබ්බ
උන්ගේ අම්මා
දෙස් තියන
අප්පච්චිට මෙහෙම කිව්වා
කෑ නොගහ හිටියනම්
මයෙ පුතාට දැන් හොඳට පොස්ටෙර් අඳින්න පුලුවන්
මුරගල
ජනප්රිය ලිපි
-
හැමදාම ඉර පායන එක බොහොම කම්මැළි වැඩක්. නොදන්න කෙනෙකුට හිතෙන්නෙ, ඒක බොහොම ලෙහෙසි වැඩක් කියලා. නමුත්, උදෙන්ම පායන්නට ඕන; නැත්නම්, සත්තු කලබල ව... -
දොර ඇරෙයි. සැර විලවුන් සුවඳක් පැතිරෙයි. දොරින් ඇතුළු වෙන සරා, නිකමට මෙන් කාර්යාලය දෙස බලා, නාන කාමරයට යන පටු කොරිඩෝවට හැරෙයි. දෙපස පැලුම් ...
Get Sinhala
හිතවත් අඩවි
-
-
-
-
අසාගනිල්ලා දුම්රිය සවුදම...!!!7 years ago
-
නිවිති එක්ක දෙල් කිරට...8 years ago
-
Carnival of love9 years ago
-
-
කාබුල් කවි.9 years ago
-
test 710 years ago
-
Sahampathi thoughts - අකුරැස්සේ ගමන11 years ago
-
"බොහොමත්ම ස්තුතියි"12 years ago
-
කැත කූඹී...13 years ago
-
ප්රබුද්ධ උපුටනය 0514 years ago
