මුරගල | The Guard Stone

අපිත් බුදුන් වඳිනවා

2012-01-27T22:43:00.001+05:30

තමා හිසට තමන්ගෙ අත නැති දවසුත් තියනවා

ලබා උපන් හැටි කියමින් දේව පැතුම් පතනවා

මනුස්සකම රන් කහවනු ලගදි දෙකට නැවෙනවා

පින් කරන්න දැන් දෙයියොත් මාසෙ පඩිය බලනවා

මහ පාරේ වීදි පුරා කඩවල පින් තියනවා

අත බර අය සදලුතලෙන් බැසවිත් පින් ගන්නවා

තව්තිසාවෙ බැංකුවෙ අය ඒ පින් කඳ මනිනවා

අතේ සතේ නැති එකාට දෙයියෝ අහක බලනවා

අපේ හිතෙත් උසම තැනක පසේ බුදුන් ඉන්නවා

මල් පුදන්න තැනක් නැතත් හිතේ පැතුම් තියනවා

කුසේ ගින්න මරා ගන්න දවස අපෙත් ගෙවෙනවා

අතේ සතේ නැතත් පුතේ අපිත් බුදුන් වඳිනවා

2012-01-11T22:34:00.000+05:30

පෝය දා එනකම්ම
අතේ ඇඟිලි ටික
ගණින මං

පෝය දා පන්සලට
පැඳුරු කඩමළු අරන්
හනි හනික පය තිබ්බේ

වෙන මොකටවත් නෙවෙයි

මගේ මුල් පෙම් කවේ හුන්
ඇයත් සිල් ගන්ට පෝයට
පුද බිමට එන නිසා

අමා මහ නිවන්

2011-12-20T20:19:00.005+05:30

අමා මහ නිවන් කෙලවර පතාගෙන අපිත් හැමවිට

උනුන් ලඟ දනින් වැදගෙන නිවන් පතනවා

කල්ප කාලයක් කල පව් සැරයටියෙන් වෙර අරගෙන

දකින දකින පන්සල් වල පව් හෝදනවා

මිනීමරු දනෝ ගිනි බිඳ ඉතින් පරලොවට ගිය කල

අපේ මහ දනෝ උන්ටත් නිවන් පතනවා

සැමට පොදු බැනර් ඇඳගෙන සත්ගුණවත් මරු සිරාට

වැලිකඩ ලඟ බෝධියකින් නිවන් පතනවා

අමා මහ බුදුන් සිහිකර කියා අපි වැටී ඇති වල

බුදුන් දහම් සඟ සරණින් පිහිට පතනවා

සිනාසී නැටුම් නැටුවත් පමාවී දැනෙයි කාටත්

අපිට වැරදිලා කියලා අපිම දන්නවා

මාවතේ අපි

2011-11-22T23:58:00.001+05:30

තනා ගත් පැල දිරා ගොස් ඇත
මාවතේ අපි සොයමු ඉඩ කඩ
උපන් මිනිසුන් මියෙන ලොව තුල
මග බලාගෙන හිඳිනු කුමටද

ලෙයින් උපනත් ලෙයම පෙවුනත්
ලොවේ බැමි නැත තදට බැඳුනේ
මහා මන්දිර පුතුන් තැනුවත්
මැදුර තුල නැත සෙවන ලැබුනේ

නැගී එන හිරු ගිලී යන තුරු
ඉඳින් මැණිකේ මගේ තනියට
මාවතේ මිය ඇදෙන දවසට
යමුද මැණිකේ මගේ තනියට

දන්න අය දන්නවා.....

2011-11-09T19:47:00.002+05:30

නොයෙක් දේවල් ගැන මිනිස්සු විවිධාකාර මත දරනවා. උදාහරණයක් විදිහට ඇඳුම් අඳින්නෙ ඇයි කියන කාරණාව ගත්තොත්, නොයෙකුත් උත්තර හම්බෙන්නට පුළුවන්. නමුත් දන්න අය දන්නවා, මිනිස්සු ඇඳුම් අඳින්නට පුරුදු වුණේ අත පිහ ගැනීමට බව.

බොහෝම ඉස්සර කාලෙ මිනිස්සු ඇඳුම් ඇන්දෙ නෑ. කෑවට පස්සෙ, අත් හෝදගෙන, අත් දෙක ඉස්සරහට දික් කරගෙන ඉන්නවා වේළෙනකම්. කොටින්ම ආපන ශාලා ආදියෙහි වෙනම කොටසක් වෙන් කරලා තිබුණා මෙහෙම අත් වේළන්නන් වෙනුවෙන්. අව්වෙන් අත් වේළන්නට මිනිස්සු අකමැති වුණු හින්දා, සිසිල් මඳ පවන සහිත එළිමහනක, වාඩි වෙන්නට බංකු තියලා, ඒ ඉදිරියෙන් අත් වේළෙනතුරු බල බල ඉන්නට මලින් බර පුංචි උයන් කෑල්ලක් එහෙමත් හදලා තිබුණා. කොටින්ම, මිනිස්සු ආපනශාලාවකට යන්නට පෙර සොයා බලන්නෙ එතන කෑම හොඳද කියලා නොවෙයි, අත් වේළන උයනෙ තියෙන මල් මොනවද කියලා. මේ හින්දා ආපනශාලා හිමියන් අතර තරගයක් ඇති වුණා තමන්ගෙ අත් වේළන උයනෙ වෙනසක් තුළින් පාරිභෝගිකයින් ගෙන්වා ගැනීමට; මොකද, කෑමනම් ඉතින් හැමතැනම එක වගේනෙ.

එක් ආපනශාලා හිමියෙක් වෙනස්ම විදිහකට කල්පනා කළා. මොන මල්ද කියලා තෝරනු වෙනුවට ඔහු තමාගෙ අත් වේළන උයනට ගෙන්නුවා මිනිහෙක්.

ඔව්, මිනිහෙක්.
මිනිහෙක් කිව්වට නිකම්ම මිනිහෙක් නෙවෙයි. බොරු කීමට දක්ෂ මිනිහෙක්. මේ මිනිහා අත් වේළන අය ඉදිරියෙ හිටගෙන බොරු කියන්නට වුණා. මිනිස්සු මේ මිනිහගෙ බොරු අහලා පුදුමයට පත් වුණා. ඒවා විශ්වාස කරලා රැවටුණා. පස්සෙ ඒවා බොරු බව දැනගෙන තවත් පුදුම වුණා. පුදුම වෙලා ඉවර වුණාට පස්සෙ තමන්ටම හිනා වුණා.

ඉක්මණීන්ම අනික් ආපන ශාලා හිමියනුත් බොරු කාරයන්ව හොයා ගත්තා. බොරු කීම රැකියාවක් කර ගත් මිනිස්සු එන්න එන්නම වැඩි වුණා. ඔවුන් අතරෙත් තරගයක් ඇති වුණා. සමහර විශාල ආපනශාලාවල බොරු කියන මිනිස්සු කීපදෙනෙක් එකවර, එක පෙළට සේවය කරන වෙලාවල් පවා තිබුණා. වඩා හොඳින් බොරු කියන්නට දත් මිනිස්සු තමන්ගෙ හැකියාව වෙනුවෙන් වැඩිපුර සැළකිලි බලාපොරොත්තු වුණා. වඩාත් හොඳින් බොරු කියන බොරු කාරයින් ඉන්නා තැන්වලට ගොස් අත් වේළීම නම්බුවක්යැයි සාමාන්‍ය මිනිස්සු කල්පනා කළා.

කෑම බීම වලට වඩා බොරු කාරයින් ගැන මිනිස්සු සැළකිලිමත් බව දුටු ආපනශාලා හිමියන් බොරු කාරයින්ට වඩාත් හොඳින් සැළකුවා. ආපනශාලාවල ඉතිරි වෙන සියළුම කෑම ඔවුන්ට නොමිළේ දුන්නා. මේ නිසා බොරු කාරයන් ටික ටික තරබාරු වුණා. කොහොමත් කෑම ටික හම්බෙන හින්දා ඔවුන් කම්මැළි වුණා. අලුතින් බොරු ගොතා කියනු වෙනුවට, ඔවුන් හැමදාම එකම බොරු ටික කියන්නට වුණා.

අත් වේළන මිනිස්සුන්ට හැමදාම අහන මේ බොරු අහලාම එපා වුණා. ඒ නිසා ඔවුන් බොරු කාරයන් කියන දේවල් අහන් ඉන්නවා වගේ පෙනුණට, ඉන් එපිට තියෙන උයනෙ මල් දිහා බලන්නට පෙළඹූණා.

ඕනෑවට වඩා කෑම ලැබීමෙන් තරබාරු වී සිටි බොරු කාරයින්ගේ විනිවිදභාවය අඩු වෙලා තිබුණා. මේ නිසා මිනිස්සුන්ට උයනෙ මල් හොඳින් පෙනුණෙ නෑ. එතකොට මිනිස්සු කලබල වුණා.

ඔවුන් ආපනශාලා හිමියන්ට පැමිණිළි කළා. විනිවිදභාවයක් නැති බොරු කාරයින්ව ඉවත් කර නැවත මල් උයන් බැලීමට පහසුකම් සපයන ලෙස ඉල්ලා සිටියා. ඒත් බොරු කාරයින් බොරු ගොඩක් කියා ආපනශාලා හිමියන්ව රැවැට්ටුවා; තමන්ව දිගටම සේවයේ යෙදවිය යුතු බව ඔවුන් ආපනශාලා හිමියන්ට ඒත්තු ගැන්නුවා.

තමන් කැමති පරිදි අත් වේළීමේ මානව අයිතිවාසිකම අහිමි වීම නිසා මිනිස්සු කෝප වුණා. ඔවුන් එකතු වෙලා නඩු කාරයෙක් හොයාගෙන ගියා.

ඒ කාලෙ නඩු අහන්නෙ දැන් වගේ නොවෙයි. නඩු කාරයා කාමරේකට වෙලා ඉන්නවා. එක් එක් පක්ෂය ගිහින් වෙන වෙනම නඩු කාරයා හම්බෙනවා. ඊට පස්සෙ නඩු කාරයා අපක්ෂපාතී තීරණයක් දෙනවා.

ඉතින් නඩු කාරයා කාමරේට වෙලා හිටියා. මුළින්ම ඇතුළට ගියෙ සාමාන්‍ය මිනිස්සු. ඔවුන් තමන්ගෙ චෝදනාව ඉදිරිපත් කළා.
"නඩුකාරතුමනි, ආපනශාලා හිමියන් බොරු කාරයින්ව සේවයේ යොදවා ඇති හින්දා, අපට අත් වේළෙනතුරු මල් බලන්නට විදිහක් නෑ."
ඔවුන් කියා සිටියා. නඩු කාරයා බොහොම කෝප වුණා. ඔහු නැගිටලා අඩි පොළොවෙ හප්පලා මෙහෙම කිව්වා:
"මොනවා?"

ඉතින් මිනිස්සු ආයෙමත් තමන්ගෙ චෝදනාව ඉදිරිපත් කළා. එතකොට නඩුකාරයා ආයෙත් සන්සුන් වෙලා ඉඳගත්තා. ඉඳගෙන අත දික් කළා.
"මොනවද ඔබලා ළඟ තියෙන්නෙ?"
මිනිස්සු මූණෙන් මූණ බලා ගත්තා. හැමෝම ළඟ එක එක දේවල් තිබුණු නමුත් කවුරුත් කැමති වුණේ නෑ තමන් ළඟ තිබුණු දේවල් නඩු කාරයට දීමට. තමන් ළඟ තිබුණු දේවල් දුන් පසු, අනෙක් අය නොදී හිටියොත් තමුන් මෝඩයෙක් වෙන බව හැමෝම කල්පනා කළා.

නඩු කාරයා අත ආපහු ගත්තා. "කමක් නැහැ." ඔහු කිව්වා.

ඊලඟට ආපනශාලා හිමියන් ඇතුළට ගියා. ඔවුන් කිසිම දෙයක් කිව්වෙ නැහැ; නඩු කාරයා අත දික් කරන තුරු හිටියෙත් නැහැ. ඔවුන් තමන්ගෙ සේවකයන්ට අණ කළා ආපනශාලාවල තියෙන හොදම කෑම නඩු කාරයගෙ නිවසට ගෙන යන ලෙසට. ඒ නඩු කාරයට කරන ගෞරවයක් විදිහට. නමුත් අණ කරන ගමන් ඔවුන් සේවකයන්ට ඇස් ගැහුවා.

නඩු කාරයා ඔහුගෙ බුද්ධිමත් ඇස්වලින් ආපනශාලා හිමියන් දිහා බැලුවා.
"කමක් නැහැ." ඔහු කිව්වා.

ඊලඟට ඇතුළට ගියෙ බොරු කාරයින්. ඔවුන් දක්ෂ විදිහට කතා කළා; තමන් දිගටම සේවයේ යෙදී සිටිය යුත්තෙ මන්ද, හෙමින් පිපෙන මල් දෙස බලා සිටීමෙන් මිනිසුන්ගෙ ඉවසීම නැති වී ඔවුන්ට අධික රුධිර පීඩනය හැදෙන්නේ කෙසේද, අසා සිටීම වෙනුවට බලා සිටීම තෝරා ගැනීමෙන් වැඩ කරන කාලය අඩු වන්නේ කෙසේද වගේ බරපතල කරුණු ඔවුන් සාකච්ඡා කළා.

නඩු කාරයා ඔහුගෙ අත දික් කළා.
"මොනවද ඔබලා ළඟ තියෙන්නෙ?"
බොරු කාරයින් එකිනෙකා සමග තරගයට කතා කරන්නට වුණා. තමන් නඩු කාරයා වෙනුවෙන් කරන්නට සිටින බොහෝ දේවල් ගැන ඔවුන් කිව්වා; එකිනෙකට නොදෙවෙනි ආකර්ෂණීය පොරොන්දු රාශියක් ඔවුන් නඩු කාරයාට දුන්නා. එකවර දිය හැකි දේවල්, කොටස් වශයෙන් දිය හැකි දේවල්, වසර දහයකින් දිය හැකි දේවල් ආදී වශයෙන් විවිධ දේවල් ගැන ඔවුන් පොරොන්දු වුණා.

නඩු කාරයා අත ආපහු ගත්තා. ඔහු බලාපොරොත්තු පිරි දෑසින් බොරුකාරයින් දිහා බැලුවා.
"කමක් නැහැ." ඔහු කිව්වා.

ඊට පස්සෙ නඩු කාරයා කාමරෙන් එළියට ඇවිත් තීරණය දුන්නා.
"මිනිස්සු අත් වේළීම සඳහා අනවශ්‍ය තරම් කාලයක් වැය කරන බව පෙනී යනවා. මේ පිළිබඳව සොයා බැලීම සඳහා ත්‍රිපුද්ගල කමිටුවක් පත් කරනවා." ඔහු කිව්වා.

ත්‍රිපුද්ගල කමිටුව කාමරේක රැස් වුණා. අත් වේළීම වෙනුවට මිනිස්සු අත් පිස දැමීමට පුරුදු විය යුතුයයිද, ඒ සඳහා නිරතුරුව බෙල්ලේ රෙදි පටියක් එල්ලාගෙන සිටිය යුතුයයිද ඔවුන් නිර්දේශ කළා.

ඊට පස්සෙ මිනිස්සු බෙල්ලෙ රෙදි පටියක් ගැට ගහගෙන ඉන්නට පුරුදු වුණා. කාලයත් එක්ක වෙනස් වෙවී ඇවිත් අද තියෙන ඇඳුම් බවට පෙරළුණේ ඒ රෙදි පටිය. ඒත් අදත්, මුල අමතක නොකරන හොඳ මිනිස්සු බෙල්ලෙ රෙදි පටියක් ගැට ගහගෙන ඉන්නවා; තමන් මල් බැලීමටවත්, අත් වේළීමටවත් කාලය නාස්ති නොකරන බවත්, අණට කීකරු බවත් ඔවුන් එයින් පෙන්නුම් කරනවා.
ඒ තරම්ම නිහතමානී නොවුණත්, අනික් මිනිස්සුත් වට පිට බලලා, ඇඳන් ඉන්න ඇඳුමෙ අත් පිහින එක අදටත් කරනවා.

මිනිස්සු අත් පිහ දමන්නට පටන් ගත් නිසා බොරු කාරයින්ට ආපනශාලාවල රස්සාව නැති වුණා. නමුත් ඔවුන්ගෙ හැකියාව නිසා වෙනත් රැකියා අවස්ථා ලැබුණා.

හැකියාවට රැකියාවක් කියන කියමන හැදුණෙ ඒ හින්දා.

ජිවිතය උරගැම

2011-10-07T22:28:00.009+05:30

භුමිතෙල් කාළයි
කෝර හාල් බාගයයි
කරවල පනහයි
පොල් ගෙඩියයි
පොල් තෙල් අරික්කාළයි
සිනී දෙසිය පනහයි

ආබාධිත සැමියට
සුදු බිඩි දෙකයි

හවසට ගෙදර ගෙනියන්න
තවම විකුණුවේ ට්කට් දෙකයි
අනේ නෝනා මහතුනේ

ඔබ වාසනාව උරගාද්දි
මම ජිවිතය උරගානවා

හැදු මව

2011-10-07T21:44:00.005+05:30

අසම්මත ප්‍රේමයක
අතුරු එලයක් වූ වැරැද්දට
වන ලැහැබක් උරුම වූ මට
දෙතනේ ලේ කිරට හරවා
පෙව්වේ ඔබයි කිරි අම්මේ

ඔබ මරා මස් බුදින උන්
කෙරෙහි වෛර නොකරමින්
දෙවෙනි මව් වූයේ ඔබයි අම්මේ

ඔබේ දරුවන් නිසා එරුණු කිරි
මා වෙනුවෙන් පුදන්නට
ඔබ උත්තරිතර වුණු නියාවෙන්

ලෝකයා මොනවා කියූවත්
මා හැදූ මව ඔබය කීමට
මගේ හද නොපැකිලේ, අම්මේ

Conference එක

2011-10-07T15:53:00.007+05:30

හුඟ කාලෙකින් කවියක් දැම්මේ නෑ
චන්දිමා බනිනවා, පූසා ගොරෝනවා
"වෙලාවක් නෑ බන්, කවි සිතුවිලි හැංගිලා..."

"උඹට දැන් අපිව මතක නෑ."
"උඹ අපිට ආදරේ නෑ."
"උඹ වැඩිය කතා නෑ."
ආඩපාලි කෝටියයි!
ඒ මදිවට කෙල්ලෙකුත් ජෝඩු කරලා!!

හොඳ වෙලාවට ඔපිසියෙන්
conference එකකට යැවුවා
ලෙචා කියවනවා, මට තේරෙන්නේ නෑ
නිදිමතයි, කම්මැලියි, ඈනුම් අරිනවා
කන්න, බොන්න නම් වෙලාවට!
HR කරන මට මොන Property Development ද?

ලිවිවා කවි පන්ති දෙකක්ම

අබූත!

2011-10-03T20:37:00.001+05:30

කරන කිසි දෙයක් හරි නොයන කාලකණ්ණියකු වූ උපාලි සන්තකයේ තිබූ අන්තිම රුපියල් දහය දුන්විට කොන්දොස්තර කොල්ලා ඉතිරි සල්ලි ලෙස දී තිබුණේ අමුතුම කාසියකි. එය රුපියලක්ද නොවේ; දෙකක්ද නොවේ; පහක්ද නොවේ. මුහුණත පැහැදිලි නැති අවපැහැ ගැන්වුණු එකකි. වැව් බැම්මේ හිඳගත් උපාලි එය මැද පිරිසිදු කිරීමට තැත් කළේය. එකෙණෙහි ඔහු ඉදිරිපිට ජටාවක් බැඳ, රත්පැහැ සරුවාලයක් හැඳි පුද්ගලයකු පහළ විය.

"මං තමයි මේ කාසියට අධිපති භූතයා." ජටාධාරියා හිස නමා පැවසීය. "ඔබ තමයි මගේ ස්වාමියා."

"අම්මට සිරි!" උපාලිට කියවිණි.

"ඒක නරක වචනයක් නේද?" භූතයා ඇසීය.

"නෑ නෑ. සිරි කියන්නෙ ශ්‍රී කියන එක. ආශීර්වාද කරන්ඩ කියන වචනයක්." උපාලි වැරැද්ද හදාගන්නට තැත් කළේය.

"ඒ කිව්වෙ බොරුවක්ද?" භූතයා තවත් ප්‍රශ්නයක් නැගීය.

"කාසියෙම ඉඳල මහන්සි ඇති." උපාලි මාතෘකාව වෙනතකට හැරවීය. "ඉතින් මොනවද බූතයෙක් හැටියට කරන්ඩ පුළුවන් වැඩ?"

"භූතයෙක්- මහප්‍රාණ භ යන්න." භූතයා නිවැරදි කළේය. "තමුන්ට මොනවද කෙරෙන්න ඕනෙ?"

උපාලි මඳක් කල්පනා කළේය.
"මාව මේ ලෝකෙ ඉන්න ලොකුම පෝසතා කරනවකො එහෙනම්."

"එහෙම ඒවනම් කරන්න අමාරුයි." භූතයා කණගාටුවෙන් පැවසීය. "මං ඉතින් නිකං සිල්ලර කාසියක භූතයෙක්නෙ. සිල්ලර වැඩ තමයි පුළුවං."

"මූත් මටම හරියන එකෙක් වගේ."උපාලිට සිතිණි. ඔහු සිල්ලර අවශ්‍යතාවයක් මතක් කළේය.
"ආ, එහෙනම් කන්ඩ මොනව හරි ගේනවකො."

"එහෙම බෑ. ඕන කරන දේ හරියටම ඉල්ලන්න ඕන."

"බත් පිඟානක්."

"එච්චරනං අමාරුයි..."

පැයක් දෙකක් යනවිට උපාලි භූතයාගේ තරම වටහා ගත්තේය: අතුරුදහන් වීමත් සදාචාරය කතා කිරීමත් හැර ඌට මෙලෝ වැඩක් බැරිය.

****************************

වැව් කණ්ඩිය ඔස්සේ භූතයා සමග ගමන් ගන්නා උපාලි, උගෙන් වැඩක් ගැනීම සඳහා සැලසුම සකසන්නට විය.

"තමුසෙ මටම හම්බුණු එක හොඳයි. මේක ඔය යක්කුන්ට බූතයන්ට තියා දෙය්යන්ටවත් තනියම ඉන්ඩ හොඳ කාලයක් නෙවෙයි. අන්න බලනවා." උපාලි පත්තර ලෑල්ලකට අත දිගු කළේය.පත්තරේ සිරැසිය දුටු භූතයාට කියන්නට ගිය දෙය අමතක විය.

"මගෙත් එක්කම ඉන්නවා. මං කියන හැටියට හිටියොත් මොණර කොළේක බූතයෙක් වුණත් වෙන්ඩ පුළුවන් ඉස්සරහට."

"භූතයෙක්, මහප්‍රාණ භ යන්න." භූතයා පිළිතුරු දුන්නේය. "කාසිය තියෙන කෙනා දාලා මං යන්නෙ නෑ."

"වැඩේ හරි සරලයි. කිසිම හොරයක් බොරුවක් වංචාවක් නෑ." හන්දියට පැමිණි උපාලි පචගහට හේත්තුවක් දාගෙන පැහැදිලි කළේය. "තමුසෙට තියෙන්නෙ, ඔය මට කිව්ව හරියම අනික් මිනිස්සුන්ටත් කියන්ඩ."

"ඒත්.." භූතයා අදිමදි කළේය. "අර පත්තරවල තිබ්බ හැටියට...."

"මම ඉන්නකං බය වෙන්ඩ දෙයක් නෑ." උපාලි වැඩට බැස්සේය.
"මගෙ කොන්දේසි දෙකයි තියෙන්නෙ.
එක- මොනම හේතුවක් නිසාවත් ප්‍රසිද්ධියෙ අතුරුදහන් වෙන්ඩ බෑ.
දෙක- මාව දාලා යන්ඩ බෑ."

*********************************

පචගහ යට සරුවාලයක් හැඳ, ජටාවක් බැඳි පුද්ගලයෙක්, යන එන්නන් නවතා මෙසේ කියයි:

"ඒයි, මේ, දන්නවද, මම භූතයෙක්!"

මිනිස්සු අවඥාවෙන් බලති; ඇතැමෙක් සැකෙන් බලා පය ඉක්මණ් කරති..

අසරණ වූ විලාශයෙන් දර්ශනයට පිවිසෙන උපාලි භූතයාව වත්තන් කර ගනී.

"අනේ මහත්තයො, සමා වෙන්ඩ. මේ මගෙ එකම මල්ලි. මිනිහට පිස්සු. අපේ දෙමවුපියො නෑ. මටත් රස්සාවක් කරගන්ඩ විදිහක් නෑ, මෙයාව බලාගන්ඩ කෙනෙක් නැති හින්දා. පින් සළකලා කීයක් හරි...."

භූතයා විශ්මයෙන් උපාලි දෙස බලයි. "මං කොහොමද ඔයාගෙ මල්ලි වෙන්නෙ? මං භූතයෙක්."

උපාලිගේ දෙනෙතින් කඳුලක් එළියට පනී.

"එක දිගට බෙහෙත් කරානං තවමත් සනීප කරන්ඩ පුළුවන් මට්ටමේ කියල දොස්තරලා කියනවා. ඒත් කන්ඩවත් සල්ලි නැති අපට...."

"මොනවා සනීප කරන්නද?" භූතයා අසයි. "ඉතින් මං භූතයෙක් තමයිනෙ?"

මිනිස්සු අතට අසුවෙන මුදලක් පින් තකා විසි කරති.

උපාලිගේ සාක්කු පිරීගෙන එනවිට පොලිසිය පැන්නේය. ප්‍රතිපත්තිමය කරුණු මත සල්ලි ටික මුළින්ම අත් අඩංගුවට ගනු ලැබිණි. උපාලිට හැරෙන්නටවත් වෙලාවක් නැති විය.

"තමුන් දන්නවද මානසික රෝගියෙක්ව මෙහෙම විකුණගෙන හම්බ කිරීම නීතිවිරෝධී බව?"
රාළහාමි සැරය.

භූතයා කට දැම්මේය.
"මං භූතයෙක්..."

"හරි හරි. ඒ ගැන අපි බලා ගන්නං. දෙන්නම නගිනවා ජීප් එකට."

"අනේ මහත්තයො, මේ පිස්සෙක් නෙවේ..."

උපාලි පින්සෙණ්ඩු විය.

"ජීප් එකට!"

"නගින්නද?" භූතයා උපාලිගෙන් විමසීය.

"නගිමු." උපාලි නැමුණු ස්වරයෙන් කීය.
භූතයා ඊට අවනතව රියට නැග්ගේය. නගින්නට මෙන් සැරසුණු උපාලි ඉවතට පැන කඩාබිඳගෙන දුවන්නට විය.

භූතයා පත් වූයේ අනපේක්ෂිත තත්වයකටය: ඌ උපාලි සමග සිටිය යුතුය; එසේ වුවද නිලධාරීන් ඌව රියෙහි ලා වසා ඇත. උපාලි ළඟට යනු පිණිස ඌට ඇත්තේ එක් මගක් පමණි. ඒ අතුරුදහන් වී කාසිය තුළට යාමය. එහෙත් එසේ අතුරුදහන් වීම උපාලි තහනම් කර ඇත.
කොන්දේසි දෙකකට ඌ සිරව ඇත.
එකක් ඉටු කරනුවස් අනෙක බිඳිය යුතුය.
ස්වාමියාගේ අණට අකීකරු වන භූතයෙකුට පැවැත්මක් නැත.
ඈත් විය නොහැක; අතුරුදන් විය නොහැක; දෙකෙන් කෝක කළත් පැවැත්මක් නැත...
භූඌඌඌඌඌඌඌඌඌ

පොලිස් ජීප් රියෙන් අතුරුදහන් වූයේ නිකම්ම භූතයෙක් නොව, පිස්සු හැදුණු අභූතයෙකි.

**************************

උපාලි වැව් බැම්ම උඩ හිඳගෙන වැවේ නටන මාළුන් දෙස හිස් බැල්මෙන් බලා සිටී. පිස්සු හැදුණු අභූතයා ඔහු අසළ හිඳගෙන ගොරහැඩි ස්වරයෙන් ගී ගයයි:
"කාසි නැතෝ... ස්වාමියෙක් නැතෝ....
මං කවුදෝ....
මමෙක් නැතෝ... මගෙ දෙයක් නැතෝ...
මං කවුදෝ..."

"කට වහපං."

"මං භූතයෙක්ද? නැත්තං ඔයාගෙ පිස්සු හැදුණු මල්ලිද?"

"තෝද? තෝ මහ කාලකණ්ණියෙක්!"

අභූතයාට ඇඬුම් එයි.

"මාව හම්බුණු හම්බුණු මිනිහා කිව්වෙ ඔහොමයි. කොන්දොස්තර මට සල්ලි හොරකම් කරන්න කිව්වා. මං බෑ කිව්වහම මං කාලකණ්ණියෙක්ය කිව්වා. ඊට කලින් මාව අයිති වෙලා හිටපු මුදලාලිත්..."

"මුදලාලියෙක් ළඟත් හිටියද?"

"කී තැනක හිටියද? දේශපාලකයො; කන්තෝරුකාරයො; සමිතිසමාගම්කාරයො, නීතිඥයො; දුප්පත් මිනිස්සු; පෝසත් මිනිස්සු...
ඒ කාටත් මාව එපා වුණා.
මං මුකුත් බැරි එකා.
හොරයක් වංචාවක් කරන්න අකමැති එකා.
කාටවත් රිදවන්න අකමැති එකා.
කාටවත් ප්‍රයෝජනයක් නැති එකා.
දැන් මං අඩුම ගානෙ භූතයෙක්වත් නෙවෙයි."

අභූතයා වැළපෙයි. ඌ පිස්සෙක් වූයේ තමන්ගේ වරදිනැයි යන හැඟුම උපාලිව වෙළාගනී.

"උඹ පිස්සෙක්වත්, කාලකණ්ණියෙක්වත් නෙවෙයි බං. උඹ හොඳ එකෙක්." උපාලි සුසුමක් හෙළා, අභූතයාගේ පිටට තට්ටුවක් දැම්මේය.
"උඹ මගෙ මල්ලි. ඉතිං අඬන්නෙ නැතුව හිටපං."

අභූතයා කඳුළු පිස ගත්තේය.

"හැබැයි පුතෝ! එකක් මතක තියාගනිං. බූත කාලෙ ගියා; මනුස්සයෙක් විදිහට මේ පොළොවෙ පය ගහල ඉන්ඩනම්, මහප්‍රාණ බෑ!"

පිං කැටේ

2011-09-15T19:53:00.000+05:30

අනේ තාත්තෙ කියහන්කො..

අපි පිං පෙට්ටියට දාන පඬුරු

දෙයියෝ ගනන් කරන්නෙ කොයි වෙලාවටද කියලා

ඒත් එක්කම මට කියහන්කො

සිතූ පැතූ සම්පත් තියනවාය කියන දෙයියො..

අපි දෙන සතෙන් සතේ එකතු කරනවද

පිං කැටේට දාන පඬුරෙ ගානට අපිට සලකනවද

පඬුරක් නොදා යන උන්ගේ හතර හන්දි දෙයියො කඩනවනම්

සොත්ති උපාලිත් දෙයියෙක් නෙ තාත්තෙ

වයමි මම බෙරේ...

2011-08-24T14:43:00.000+05:30

උපන් දා පටන් වැයුවෙමි නුඹට බෙර පදේ

පරම්පරා හුරු දෑතට නුහුරු නැත මගේ

තැලුනු දෑඟිලින් දැනෙනා හැඟුම නැත සුවේ

තවත් මම කුමට වයමිද නුඹට බෙර පදේ

නුඹට පුද කෙරුනු ලෝකය ගෙවී ඇත මගේ

උරුම තනිකමට නුඹ නැත පිහිට හෙට දිනේ

මගේ පැල පමණි මන්දිර තැනී ඇත හිතේ

කුමට තනි රකිමි නුඹ ලග කිමද ඇති පලේ

නුඹට පමනි හිස නැවුනේ දෙවොල තුල මගේ

දුදන සිත් දනන් හට නුඹ පුදනු මට පෙනේ

උනුන් ලග දනින් වැදගෙන වයමි මම කෙසේ

කුමට නුඹ නමින් වයමිද හෙටත් මම බෙරේ

මිනිස්කම යනු මෙයද විමසමී

2011-08-22T14:56:00.009+05:30

කිරිබොන ඇත් පැටියා මවගෙන් වෙන්කර බුරුලේ කිරි ඇති මව,අපල දුරුකරගන්නට දේවාලයට පුජා කිරිම නිසා මව් කිරි නොමැතිකමින් විජලනය හැදුනු ඇත් පැටවා මිය යයි -පුවතක්

මාස ගණනක් කුසේ රදවා රැකගත්තේ දරු සෙනෙහසින්මයි

මගේ තනේ කිරි එරි ගැලුවේ උබේ කුසගිනි නිවන්නයි

උබෙන් මා දුර වෙන් කෙරුවේ උන් කෙරු මහ පව් ගෙවන්නයි

උන්ට යා යුතු අපායත් දැන් කපා ගත්තේ උන් ව්සින්මයි

වනේ රකිනා දෙවිදුනේ බල ඔබේ තේජස පාමිනේ

මගෙන් මා පුතු වෙන්කලා උන් නසාලනු නෙත් පාමිනේ

කෙසේනමි ඉවසමිද දෙවියනි සිදුකලා වු කොඩි විනේ

උන්ගේ පව් හෝදන්න බිලිදුන් මගේ පුතා කොයිදෝ අනේ

මවක් ලෙස මගේ තනේ පුපුරා ගලා යයි කිරි දස අතේ

උන්ට නොදැනුනාද දෙවියනි මවකගේ දරු සෙනේ හසේ

එපා යලි උපදින්න මා පුත මුර්ගයන් ඇති සිරි ලකේ

මිනිස්කම යනු මෙයද විමසමි තිරිසනෙකු වි මේ භවේ

ගල්මල්-Coral සහෝදර අඩවියට සුභ පැතුම්

2011-08-11T20:24:00.003+05:30

වෙබ් අවකාශය තුල හමු වන විවිධාකාර පුද්ගලයන් අතර කැපී පෙනෙන, ආදරණීය , සරල මිනිසෙකුගේ සොඳුරු බ්ලොග් අඩවියෙහි සියවෙනි කඩඉම වෙනුවෙන් මුරගලෙහි අපෙන් උණුසුම් සුභ පැතුම්.

එකිනෙකා පරයමින් ඉහළ යාමට වෙර දරන, අනිකා පහළ හෙලන්නට කකුලෙන් අදින සමාජයක, වෙනස් මාවතක පිය නැගි ගෞරවනීය සහෝදරයානෙනි,

මුරගල ඇරඹි දා පටන්, වඩාත් යහපත් අඩවියක් ගොඩනැගීමට උපදෙස් දෙමින්ද, අප වෙතින් වන වැරදි පෙන්වා දෙමින්ද, අපගේ බ්ලොග් අඩවිය සාර්ථක කර ගැනීමට බොහෝ උර දුන් ඔබ වෙනුවෙන් මුරගලේ අපෙන් පිදෙන සහෝදර උත්තමාචාරය!

නොගැඹුරු මුහුදේ සුපිපි මුත් ගැඹුරක්ම හඟවන,

වෛවර්ණ නිර්මාණයෙන් සැදි,

සුනම්‍ය වූ, නොවූ සියල්ල අරභයා මුදු සුමුදු භාෂිතයෙන් කව් පබඳින,

බරක් ඇති අදහසක්ම හැම වදනකින් ගෙන එන,

ගල්මල්- Coral අඩවිය නම් පුෂ්පය

කිසිදා පරව නොයේවා.

http://galmal.blogspot.com/2011/08/blog-post_11.html

බ්‍රැන්ඩි

2011-08-04T18:34:00.001+05:30

දොර ඇරෙයි. සැර විලවුන් සුවඳක් පැතිරෙයි.

දොරින් ඇතුළු වෙන සරා, නිකමට මෙන් කාර්යාලය දෙස බලා, නාන කාමරයට යන පටු කොරිඩෝවට හැරෙයි. දෙපස පැලුම් සහිත, දිය සෙවෙල් පැහැ සාය, ඇගේ ඇත් ගමනට උචිත පරිදි යන්තමින් සැලෙයි.

"කස කාරයා ආවා." එකෙක් කියයි. කසුකුසු සිනාවක් නැගෙයි. කාර්යාලය වැඩට සූදානම් වෙයි.

එක්වනම සිරුර කෙළින්කොට සීරුවෙන් සිටගන්නා රණසිංහ, කඩිනමින් දොර හැර, රිදී කෙසින් යුත් හිස මඳක් ඇල කොට, පක්ෂපාතීව සිනාපායි.

"ගුඩ් මෝනිං."
විශ්වාසයෙන් කියන ලක්මාල් දිගු අඩි තබමින් කාර්යාලයට ඇතුළු වෙයි.
"මෝනිං සර්." රණසිංහ ඔහුගේ සෙවණැල්ලට සෙමින් කියයි.

ඇතැම්හු හුනස්නෙන් නැගිටිති; ඇතැම්හු නැගිටින්නට මෙන් සැරසෙති. සියල්ලෝ මන්දස්මිතයකින් සැරසී අරුත් නොසිතාම ආසිරි පතති.
"ගුඩ් මෝනිං සර්."
කැමැත්තෙන් කූඩු වෙන සතෙකු බලෙන් නතර කර ගත්තාක් මෙන් ලක්මාල් මොහොතකට නවතියි.
"ගුඩ් මෝනිං."

"අන්තිම දවස නේ?" කවුදෝ කියයි.
ලක්මාල් "හ්ක්." කියා නිහඬ සිනාවක් දක්වයි.
"සර් ආවෙ නෑනෙ ඊයෙ වැඩ සටහනට. අපි බලං හිටියා නෝනත් එක්කම එයි කියලා."
ලක්මාල්ගේ සිනහව අඳුරු වෙයි.
"ඊයෙ වැඩ වගයක් තිබුණා සමිත. අදින් පස්සෙ මෙහෙ නැති හින්දා සේරම ඉවරයක් කර ගන්ඩ ඕනෙනෙ. කොහොමද, අපේ වැඩේ හොඳට කෙරුණද?"
"හොඳට කෙරුණා සර්." කීප දෙනෙක්ම ඉදිරිපත් වී ළමා නිවාසයෙහි සිල් ඇත්තන්ට පෙරදින දුන් දානය පිළිබඳව විස්තර කියති. ලක්මාල් අතරින් පතර ප්‍රශ්නයක් නගා උනන්දුව පෙන්වයි.

"හොඳයි හොඳයි. වැඩේ හොඳට කෙරිලා තියෙනවා. අපේ කට්ටිය එකතු වුණොත් ඉතින්, ආ?" කිට්ටුවෙන්ම සිටින්නාගේ උරහිසට තට්ටුවක් දමන ලක්මාල් සිය කූඩුව තුළට රිංගාගනී. බෙල්ල යට කසන ලද බළලුන් සමූහයක් මෙන් පිරිස පුරු පුරු ගාති.

"නිහතමානි මනුස්සයා..... අපරාදෙ."

සරා නාන කාමරයෙන් එළියට එන්නේ මේ නාඩගමේ අවසානයටය. ඇගේ විසිර තිබුණු හිස කේ යළි පීරා සකසා ඇත; වත්සුණු යළි තවරා වියැකී යන සම ආයිත්තම් කර ඇත; මේ දැන් දැවටූ පුසුඹ ඉස්මොළ හාරාගෙන යන තරමි. මුහුණ සිනහවකින් ආලෝකමත්ව ඇත.

"මේ, ඔයා සර්ජිකල් ස්ප්‍රීට්ද දාන්නෙ?"
"නෑ, වයින් ස්ප්‍රීට්."
"බලාගෙන ගිනි ගනී."
"ගිනි, නේද?"
අවලම් සිනහවක් නැගෙයි. සරා දෙකේ පන්තියේ කොල්ලන් දෙස හෙළන බැල්මෙන් බලා අසුන් ගනී.

චමිලා මුහුණ පුරා සිනාවේගෙන අවුත් සරාගේ මේසයෙහි තැවරෙයි; එහි දාර අත්ලෙන් පිරිමදින ඈ ආදරයෙන් අමතයි.
"සරා මිසී."
"ගුඩ් මෝනිං." සරා නළවමින් කියයි.
"සරා මිසී ආවෙ නෑනෙ ඊයෙ."
"ඊයෙ සරා මිසීට හුඟාක් වැඩලු." එකෙක් හොට දමයි. "සිල් ගත්තලු, කොහොමද..."
"සිල් ගත්තා තමා." සරා බොරු කෝපයක් මවාගෙන කියයි.
"ෂුවර්ද? ඇත්ත කියන්න, හාමුදුරුවො දුන්නු සිල් සේරම ඔයා ගත්තෙ නෑ නේද?"
"අරන් බෑනෙ. නේද සරා?"
"එන්න එපා." සරා නළවමින් කියයි.
"ඕක මචං ඔය බුදු හාමුදුරුවො සිල් දේසනා කරපු පිළිවෙලේ තියෙන වැරැද්ද." එකෙක් කියයි. "මුසාවාදා කියන්ඩ තියෙන්නෙ හතරවෙනියටනෙ. මුල් තුනම කියන්නෙ බොරුවට."

සරා සිනාසෙයි.

ඇගේ සිනාවෙන් සතුටු වෙන චමිලා නැවතත් කියවයි. "අපි ඊයෙ සරා මිසීගෙ කෝපි බෙදුවා උදේ තේවලට."
"තේවලට කොහොමද චමිලා කෝපි බෙදන්නෙ?" එකෙක් අසයි. කණිටු සේවිකාවක නිසාවෙන් චමිලා ඔවුන් හා එකටෙක නොකියයි.

"උදේට උණු කෝපි එකක් තිබ්බනම් හොඳයි අයිස් කෝපිවලට වඩා." කිසිම දෙයක හොඳක් නොදකින හේරත් කියයි.
"අයිස් කෝපි හොඳයි." හේරත් සමග ජන්මාන්තර වෛර ප්‍රියන්ති පිළිතුරු දෙයි. "උණු කෝපි බීලා අර ඌස්නෙ ඉන්නෙ කොහොමද?"
"හැබැයි සරාගෙ කෝපි එකනම් නියමයි, ආ." හර්ෂ තෘප්තිමත් හඬින් කියන්නේ ප්‍රියන්ති හා හේරත් අතර වාග් සංග්‍රාමයක් ඇති වීම වළක්වනු පිණිසය.
සරා ආඩම්බරකාර සිනහවක් පායි.

"බ්‍රැන්ඩි හින්දා ඒ රහ."

"මොකක්?" හේරත්ගේ ඇස් දොට්ට පැනීමට ආසන්නය. "පෝය දවසෙ, සිල් සමාදන් වෙලා ඉන්න, පොඩි ළමයින්ට දුන්නු කෝපි එක බ්‍රැන්ඩි දාලද හැදුවෙ?"
"එහෙම තමයි අයිස් කෝපි හදන්නෙ." සරා ටිකක් සැරෙන් කියයි.
"වෙන දවසකට කමක් නෑ. පෝය දවසෙ..."
"ඇයි, පෝය දවසට රහට බොන්න තහනම්ද?"
"බ්‍රැන්ඩි..." හේරත් අත වනා පසෙකට හැරෙන්නේ කතා කිරීමෙන් පලක් නැති වග හඟවනු පිණිසය. "හරි වැරැද්ද දන්න කෙනෙක් එක්ක එපායැ කතා කරන්ඩ. රහ!"
"ඒකෙං මේකෙං ආයෙනං ඉතින් හර්ෂයට කසාද හොයලා හමාරයි." ප්‍රියන්ති සිනාසෙයි. "දැන් කොහොමද උඹලගෙ අම්මා කටක් ඇරලා කියන්නෙ මත්පැන් පොදක් කටේ තියලා නැති දරුවා කියලා?"
"සමහරවිට දැන් එකක් හරියයි. නොබොන එකද දන්නෑනෙ පරහට හිටියෙ." සමිත සිනාවට එක් වෙයි.

"එකක් කියන්නම් හර්ෂ." හේරත්, බණක් දෙසීම පිණිස, ශ්‍රාවකයකු හමු වීමේ ප්‍රීතියෙන් එදෙසට හැරේ; හර්ෂ සාමාන්‍යයෙන් වැඩිහිටියන්ගේ සිත් නොරිදවයි.
"එකයි." සමිත අහක සිට ගණන් කරයි.
හේරත් ඔහු දෙස නොබලා කතාව කරගෙන යයි.
"ඔය අම්මට ඕනෙ විදිහටයි පුංචි අම්මට ඕනෙ විදිහටයි ඔක්කොම බල බල හිටියොත්නම් පුතා, උඹට මේ ආත්මෙ කසාදයක් බඳින්ඩ වෙන්නෙ නෑ."
"මම අවුරුදු හතළිස් පහක් වෙනකං බලනවා. එතකනුත් කවුරුවත් හම්බුණේ නැත්නම් සරාව බඳිනවා!" හර්ෂ කියන්නේ අවධානය වෙනතකට හැරවීම පිණිසය.

සරා නැවතත් දෙකේ පන්තියේ කොල්ලන් වෙත හෙළන බැල්ම හෙළයි.

"සරා එක්ක යන්ඩ එහෙම ලේසි නෑ බං..."

කතාව නවතින්නේ රණසිංහ නැවතත් සීරුවෙන් සිට දොර විවෘත කිරීමට සූදානම් වන හෙයිනි.

ලාච්චු ඇරේ; ලියකියවිලි මේස මතට එයි; පරිගණක බුම්ම් ගාති.

"ගුඩ් මෝනිං." සිය බ්‍රීෆ් කේසය අතට ගත් රණසිංහට ගොරවන විජේනායක කාර්යාලයට ඇතුළු වෙයි. ඇතැම්හු නැගිටිති; ඇතැම්හු නැගිටින්නට මෙන් හදති; ඇතැම්හු 'වැඩ නිසා ළඟට එනකං දැක්කෙ නෑ' මෙන් බලා කලබලයෙන් නැගිට සිනාපාති.

'තොපි සේරටම හෙණ වැදිය' වැනි හඬින් "ගුඩ් මෝනිං" කියාගෙන විජේනායක කූඩුවට රිංගා ගනී. රණසිංහ බ්‍රීෆ් කේසය රැගෙන ඔහු පසුපසින් ඇදෙයි.

"ගුඩ් මෝනිං සර්." හේරත් සද්දෙන් කියයි. සමිත ඔහු දෙස අවඥාවෙන් බලයි.

එවර පිරිස ඇත්තටම ලියකියවිලි අදිති.

හරියටම නවයයි දහයට, නව පත්වීමෙහි වැඩ භාරගනු පිණිස රතු පැහැ ටයි පටියක් හා ඉදිරිපස උල් වූ සපත්තු ජෝඩුවක් පැමිණෙයි. විජේනායකගේ කූඩුවෙන් ලක්මාල්ගේ කූඩුවට මාරුවන ටයි පටිය හා සපත්තු ජෝඩුව එහි කාර්ය බහුල වෙයි.

"සරාත් ගියොත් හොඳ නැද්ද ඇතුළට?"
"මොකටද?" සරා ඇද පැද අසන්නේ නොතේරෙන නියායෙනි.
"නෑ ඉතිං, ලක්මාල් සර්ගෙ වැඩ සේරම බාර දෙන්ඩ එපැයි."
"එන්න එපා." සරා ගයයි.

තත්පර කටුව හැල්මේ දුවයි; විනාඩි කටුව පනියි; හෝරා ගෙවෙයි.

ෆයිල් කවර මේස මතට එයි; ඇරෙයි; තවත් කොළ කිහිපයක් ගිලගෙන නැවත කොහේදෝ යයි.

ඉලක්කම් හුවමාරු වෙයි; අකුරු වචන වෙයි; වාක්‍ය වෙයි; මැකෙයි; නැවත ලියැවෙයි.

චමිලා එහෙ දුවයි; මෙහෙ දුවයි. ඉස්පාසුවක් ඇතත් නැතත් සරා අසල මඳක් නවතින ඈ සිහින් හඬින් යමක් කියයි. සරාගේ පිළිතුරු අසා සතුටු වෙයි.

රණසිංහ දොර අරියි; වසයි.

ෆයිල් කවරයක් ඕනෑවට එපාවට පෙරළන හර්ෂ, එය පසෙක තබා පුටුවෙහි දිග ඇදී ඇඟමැළි කඩයි.
"අදනං කිසිම වැඩ කරන මානසිකත්වයක් නෑ."
"උඹට වෙනදට එහෙම එකක් තියෙනවද?"
"නෑ බං, අඩු ගානෙ වැඩක් නොකරන මානසිකත්වයක්වත් තියෙනවනෙ."
"ලක්මාල් සර්ට කියමුද පාටිය ටිකක් කලින් ගන්ඩ කියලා?"
ප්‍රියන්ති ඇසෙන් සරාව දක්වයි.
"සරා" සමිත අමතයි. සරා හොර සිනාවක් පාමින් එදෙසට හැරෙයි.
"පාටිය කලින් ගමුකො."
"කලින් ගන්නෙ කොහොමද?" සරා දැනමුතු හඬකින් පිළිතුරු දෙයි. "වැඩ බාර දීලා ඉවර වෙන්ඩ ඕනෙනෙ."
"වැඩනම් ඉතින් පස්සෙ සරාට වුණත් හෙමීට බාර දෙන්ඩ බැරියැ."
"සරා සේරම වැඩ දන්නෑනෙ, නේද සරා?"
"දවල්ට කාලා පැයක් ගියෙ නෑ." සරා බොරු කෝපයක් මවා ගනී.
"දවල්ට හරියට කෑවෙත් නෑ."
"ඕක කලින් ඉවර කරගත්තහම අනික් වැඩේටත් ටිකක් කලින්ම සෙට් වුණහැකි." සමිත සිහි කරන්නේ කාර්යාලයීය සාදයෙන් ඉක්බිති වෙරළ අසබඩ වාඩියෙහි සූදානම් කර ඇති මත්පැන් සාදය පිළිබඳවය.

***************

අඳුර යන්තමින් පැතිරෙයි. වාහන, නළා හඬ පතුරමින් කෝපයෙන් දිවෙති. මග දෙපස පහන් කණුවලින් එළියක් වැනි යමක් ගලයි. සරා වීදි කොණෙහි සුපුරුදු ස්ථානයේ රැඳී සිටී.

සාදයෙන් ඉක්බිති යළි ගැල්වූ විලවුන් සුවඳ අවට පැතිරෙයි. මග යන්නෝ අමුතු විදිහකට ඈ දෙස බලති. ඒ බැලුම් ගණන් ගන්නේ සරා නොවේ.

ඈතින් කාර්යාලයෙහි දොරකඩ දිස්වෙයි. උදෑසන වීදුරු දොරටුව අසල රාජකාරි කළ රණසිංහ, දැන් අඳුරු කාර්යාලයීය ගරාජයේ සිට මහමගට බසින වාහන සඳහා ආවතේවකම් කරයි. මත්පැන් සාදය සඳහා යනු වස්, වාහන ඇතියවුන් දෙතුන්දෙනා කැමැත්තෙන්ම සෙස්සන් නංවා ගනිති. නොබොන්නවුන් සමුගෙන නිවෙස් බලා පිටත් වෙති.

ලක්මාල්ගේ රත් පැහැ කාරය රණසිංහගේ සංඥාව අනුව මගට බසී. සරා සූදානම් වන්නීය. වීදියේ වාහන හා මුසුවන කාරය අකමැත්තෙන් මෙන් ඈ අසලදී වේගය බාල කරයි. සරා පදික වේදිකාවෙන් මහමගට බසින්නේ දොර විවර කරනු වස් අතද දිගු කරගෙනය. එහෙත් ඉදිරිපස වීදුරුව පහත් වනු දැක ඇය මොහොතකට නවතින්නීය. අසුන මත විසිතුරු ආවරණයෙන් යුත් තෑගි පෙට්ටියක් වෙයි.

ලක්මාල් රියැදුරු අසුනේ සිට දිග ඇදී ඈ අමතන්නේ හදිසිය හැඟවෙන කටහඬිනි.

"අදනම් බෑ සරා. හිතුවට වඩා වෙලා ගියා. දැන් කෙළින්ම යන්න ඕන වාඩියට, කට්ටියත් එක්කම. නැත්නම් හරි නෑ."

ඇගේ පිළිතුර බලාපොරොත්තු නොවෙන ලක්මාල් රැගත් රිය, වීදුරුව නොඔසොවාම ඉදිරියට ඇදෙයි.

කුමක් කළ යුතුදැයි නොහඟින සරා ඈත දිවෙන කාරය දෙස හිස් සිතින් බලා සිටී. අඩ අඳුරේ අනෙක් වාහන හා මුසු වන රත් පැහැ කාරය වෙන් කොට හඳුනාගැනීම අපහසුය; බොඳ නෙත් තුළින් ඒ හඳුනාගැනීම වඩාත් අපහසුය.

ඈ නැවත පදික වේදිකාවට නගින්නීය. බස් නැවතුම්පොළට යා යුතුය. මේ වේලාවට බස් තිබෙනු විය යුතුය. පැයක්, එකහමාරක් වැනි කාලයක් තුළ ඇයට නිවෙසට යාමට හැකි වනු ඇත. ලක්මාල් කියනුයේ සත්‍යයකි. සාදයට ඔහු ප්‍රමාද වීම නුසුදුසුය. ඈ ඒ පිළිබඳව කලින් කල්පනා කළ යුතුව තිබුණි. සමහරවිට පෙර දිනම ඒ පිළිබඳව කතා කරගෙන තිබුණානම් අද මේ සිදුවීම වළකා ගත හැකිව තිබුණි. මාරු වීම පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීම ලක්මාල් හිතාමතාම මග හැරියේ හේතුවක් ඇතිව විය යුතුය. ඉඩ ලද විටෙක ඔහු නැවත පැමිණෙනු ඇත.
සමු ගැනීමක් අවශ්‍ය නොවේ.

සමු ගැනීමක්....?

සරාට ඉකි ගැසෙන්නේ සිතීම කල් දමමින් තිබූ දේ අනපේක්ෂිතවම සිදු වූ හෙයිනි. මග යන්නෝ අමුතු විදිහට බලනු සරාට තව දුරටත් නොපෙනෙයි. ඇයට අවැසි මෙතැනින් දිව යාම පමණෙකි. සුවඳ කැවූ ලේන්සු පොඩියෙන් දෙනෙත් පිසිමින් සරා පිය මනින්නේ කොහේ යන්නේදැයි නිනවු නැතිවය.

"සරා මිසී."
ටිකක් ඈතින් ඇසෙන වෙහෙසට පත් කටහඬින් සරා නැවතෙන්නීය. රණසිංහ කාර්යාල දොර දෙස හැරි හැරී බලමින් ඈ වෙත කඩිනම් ගමනින් එයි.

"චුට්ටක් ඉන්ඩ මිසී. තව ටිකකින් මං ඕෆ් වෙනවා. මාත් හෝමාගම බස් එකේමයි යන්නෙ. මිසීව ගෙදර ළඟින් බස්සන්නං. ඔහොම යන්ඩ එපා."

කුටුම්භය

2011-07-11T22:57:00.002+05:30

"අක්කා.."

සරත් ශබ්ද නැගෙන සේ පා පිස දමමින් තමන් ආ බව හැඟවීය. සාලය කෙළවර වූ කෑම මේසය ළඟ වාඩි වී සිටි සංජීව පත්තර පිටුව මඳක් මෑත් කර " ආ, මල්ලි. අක්කා කුස්සියෙ." කියා නැවත පත්තර අතර ගිලිණි.

"අක්කා.." කුස්සිය දෙසට පිය මනිමින් සරත් නැවතත් ඇමතීය. ඉන්දුට ඔහුගේ හඬ ඇසුණමුත් ඕ සොහොයුරා තමන් ළඟට එනතුරු සිටියාය.

"මල්ලි. වැඩ ඉවරයක් නෑ."

සරත් කුස්සියේ උළුවස්සට හේත්තු වී සොයුරිය දෙස මොහොතක් බලා සිටියේය. ඔහුට වඩා වසර හතරකින් වැඩිමහළු ඉන්දුට උරටත් උඩින් ගේදොර වැඩ කටයුතු තිබුණේ සරත්ට යන්තමින් මතක ඇති කාලයේ පටන්මය. ඉන්දුගේ ඉල්ලීමක් නැතිවම ඔහු සේදූ භාජන ගෙන ගොස් රාක්කයේ තැන්පත් කළේ කුඩා කල පුරුද්දෙනි. සොහොයුරාත් සොහොයුරියත් නිශ්ශබ්දව තම තමන්ගේ කාර්යයේ නියැළුණහ.

"යං මල්ලි සාලෙට. මං වතුර එකක් ලිපේ තියලම එන්නං." ඉන්දු කීවේ අන්තිම භාජනය වතුරට අල්ලන අතරතුරය.
"තේනං ඕන නෑ අක්කා."
තමන්ගේම ගැටළුවල පැටළී සිටි ඉන්දු සරත්ගේ ස්වරයේ වූ ශෝකාකූල බව හැඳින්නේ දැන්ය.
"දැං කොහොමත් තේ වෙලාවනෙ. යංකො පොඩ්ඩක් වාඩි වෙන්ඩ. මටත් ඉන්ඩ බැරුව කකුල් කැක්කුමයි උදේ ඉඳන් වැඩ කරලා."
"පුතාලා ගෙදර නැද්ද අක්කා?" සරත් ඇසුවේ සාලයට යමිනි.
"ඔහෙ ඇති මොකකට හරි නියෝගෙන. මං විතරනෙ මේ ගෙදර වැඩකාරි." ඉන්දු මිටි තැනින් ගලා යන ලෙස වක්කඩය හැරියාය.

මල් මැසූ කොට්ටය අතට ගෙන දිගු වේවැල් අසුන මත වාඩි වූ සරත් එහි මෝස්තරය පිරික්සා පසෙකින් තැබීය. සංජීව තවමත් පුවත්පතට ඇලවී සිටී.

ඉන්දු සොහොයුරාට මුහුණ ලා හිඳ ගත්තාය.
"ඉතිං මල්ලි?"
"මට එපා වෙලා ඉන්නෙ අක්කා. එහෙන් රස්සාවෙ ප්‍රශ්න. මෙහෙන් ගෙදර එනකොට තව ප්‍රශ්න. දමල ගහල යන්ඩ තැනක් තිබුණනං මං ගිහිං මෙලහට." ඉඩක් ලැබුණු මොහොතට සරත්ගේ සිත උතුරා පිටාර ගලන්නට විය.
"ප්‍රස්න කියන ඒවා කාටත් තියනව. ඒවා නැති තැනක් හොයන්ඩ බෑ." සංජීව අහක සිට පිළිතුරු බැන්දේ පුවත්පතින් ඇස් ඉවතට නොගෙනය.

සරත් ඔහු දෙසත් ඉන්දු දෙසත් බලා යළි නිශ්ශබ්ද විය.

"රස්සාවෙ ප්‍රශ්න තිබුණා කියලා ඉතිං ගෙදර ප්‍රශ්න හදාගන්ඩ එපා." ඉන්දු තමන්ට තේරෙන ලෙස විසඳුමක් දුන්නාය.
"මං හදා ගත්ත එකක් නෙවෙයි අක්කා. මේ නිලූ කරන වැඩවලින් මට වැඩපොළටවත් මූණ දෙන්ඩ බැරි වෙනවා."
"මොකද වෙලා තියෙන්නෙ?" එවර සරත්ගේ වදන් සංජීවගේ ඇස් පුවත්පතෙන් ඉවතට ගැනීමට සමත් විය. මානව සම්පත් කළමණාකරණ විෂයට සංජීවට උපාධියක් තිබේ.

"ගිය සතියෙ දවසක මට හොරෙන් නිලූ කෑගල්ලෙ ගිහිං තියෙනවා වැඩ ඇරිලා. රොහාන්ගෙ නෝනා දැකලා; ඒත් කතා කරන්ඩ බැරි වෙලා. ඒ නංගි රොහාන්ට කියලා, රොහාන් මගෙන් නිකමට ඇහුවා 'නිලූව දැකලා තියෙනවා මයුරි; කෑගල්ලෙ නෑයො ඉන්නවද' කියලා."
සරත් මාරුවෙන් මාරුවට ඉන්දුගේත් සංජීවගේත් මුහුණු බලන්නේ ඔවුන්ගේ අදහස් අනුමාන කිරීමට මෙනි.

"මල්ලි මොකද කිව්වෙ?"
"මං කිව්වා එහෙ යන්ඩනම් හේතුවක් නෑ කියලා. ඒ පාර රොහාන් කිව්වා, මයුරි හරියටම දැකපු හින්දයි කිව්වෙ කියලා. මම ඕක ගිය සෙනසුරාදා ගෙදර ආ වෙලේ නිලූගෙන් ඇහුවා."
"ඉතිං?" සංජීව පුවත්පත මේසය මත තබා ඉතිරි වේවැල් පුටුව මතට බෑවිණි.
"පරණ එකාව හම්බෙන්ඩද ගිහිං තියෙන්නෙ?" ඉන්දු විමසුවාය.

"නිලූ කිව්වා ගියෙ නෑමයි කියලා. වෙන කාව හරි දකින්ඩ ඇති කියලා. ඒකත් වෙන්ඩ පුලුවන් හින්දා මං කට වහගෙන හිටියා. මං සඳුදා පොළොන්නරු යනකං ඉඳලා මේකි රොහාන්ලගෙ ගෙදරට කතා කරලා, ඒ නංගිට හොඳටම බැනලා. රොහාන් මට කතා කරලා කිව්වා, පවුලෙ ප්‍රශ්න තියෙනවනං ඒව උඹලම තියාගනිල්ලා, දැක්ක බව කිව්වෙ ඇඳුණුම්කමට කියලා."

"මොනවා කියලද නිලූ බැනලා තියෙන්නෙ?"

ඉන්දුටත් සංජීවටත් වැඩි විස්තර අවශ්‍යය.

"කේලම් කියනවා කිව්වලු. ඔක්කොටමත් වඩා, ඔය කතාව අස්සෙ අර පරණ එකත් ඇදිලා ඇවිත්. නිලූ හිතං ඉන්නෙ ඒකත් මට කිව්වෙ මයුරි කියලා. කොහොම හරි නිලූගෙ කට හින්දම දැං ඒක රොහානුත් දන්නවා. ඌ තව කීදෙනෙකුට කියලද දන්නෑ."
"ඒක ගැන නිකං කෝල් එකක්නෙ ආවෙ." ඉන්දු මතක් කළාය.

"ඒකි හරියට හිටියනම් ඔය මුකුත් නෑනෙ. ඕක තමා මං මල්ලිට ඒ දවස්වලම කිව්වෙ අතෑරලා දාන්ඩ කියලා. ඇහුවෙ නෑනෙ."

සංජීව සිය අනාවැකිය අකුරටම හරි යාමේ ප්‍රීතිය භුක්ති විඳී.

"මං ඒ සැරෙත් ඉවසුවෙ දුව හින්දා අය්යා."
"දුව හින්දා කියලා, දැං මොකද වෙලා තියෙන්නෙ? එතකොට එක ළමයයි; දැං දෙන්නයි. ඕව ඔහොම ඇද ඇද ඉන්ඩ ගිහාම තව ප්‍රශ්න. ඒ කාලෙම කෙළවරක් කරන්ඩ තිබුණා. අනික ඔය බාල ළමයත් මටනං විශ්වාස නෑ." "මං ඒකත් කිව්වා."
"කිව්වා?"

ඉන්දුත් සංජීවත් කඳ කෙළින් කරගෙන පුටුවේ ඉදිරියට නැඹුරු වූයේ අලුත් උනන්දුවකිනි.

"මං කිව්වා මගෙ දරුවව මං බාර ගන්නං; බාල එකත් අරං යන අතක පල කියලා."
"ඉතිං?"
"එතකොට ඒකි ඇහුවා ඇයි එතකොට බාල එකා උඹේ නෙමේද කියලා. මං කිව්වා ඌව තියාගනිං කෑගලු ගමන මතක් වෙන්ඩ කියලා."
"කියන්ඩ තිබුණෙ ඌව උගෙ මහ එකා ළඟටම අරං පල කියලා." සංජීව නිවැරදි මග පෙන්වීය.

"මට වතුර එකක් දෙන්ඩකො අක්කා. හරි තිබහයි." සරත් ඉල්ලීය.
"ඉන්ඩ මල්ලි, දැං වතුර නටනවා ඇති. තේ බොමු."
"නෑ අක්කා, වතුර එකක් බීලා ඉන්නං."
"ඔය ගෑනි මල්ලිට හරි යන එකියක් නෙවෙයි. මං ඔය මගුලටවත් කැමති වුණේ නෑ. මුකුත් කියන්ඩ බැරිකමට හිටියා මිස. මල්ලිගෙ තනි තීරණේනෙ."

සංජීව කියවන්නට වූ නමුත් සරත්ගේ සිහිය තිබුණේ ඉන් බොහෝ දුරය. ඉන්දු ගෙන ආ වතුර වීදුරුව ඔහු එක හුස්මට බීගෙන ගියේය. ඉන්දු නැවත වාඩිවී කකුල් පිරිමදින්නට වූවාය.
"දැං කෝ?" සංජීව හිස වනා ඇඟෙව්වේ නිලූවය.
"ගෙදර, අය්යා."
"ගියෙ නැද්ද? මං කිව්වෙ, ඒකිට ලැජ්ජා නෑ. වෙන එකියක්නං ගිහිං."
"යන්ඩ හැදුවා. මං දොර වහලා යතුර අරං තමයි මේ ආවෙ."
"මොකක්?"

"නිලූ කාමරේට ගිහිං බඩු අස් කරගන්ඩ පටං ගත්තා. දුව බය වෙලා අඬන හින්දා මං ළඟට වෙලා එයාගෙ ඔලුව අත ගගා හිටියා.
ඒ වෙලාවෙ පුතා දණ ගාගෙන ළඟට ඇවිත් මගෙ කකුල අල්ලගෙන නැගිටින්ඩ හැදුවා. මං තරහට කකුල ගස්සලා ඇද්දා. පුතා බිම වැටුණා. එයාට තේරුණේ නෑ මං හිතලා කරපු වග. ඒ හින්දා ආයෙමත් මගෙ කකුල අල්ලගෙන නැගිටින්ඩ හැදුවා. මං ආයෙමත් කකුල ගැස්සුවා.
ඒ ගමන පුතා මගෙ මූණ දිහා බලලා පුදුමෙන් වගේ 'අප්පච්චි?' කියලා කිව්වා."

සරත්ගේ ඇස්වල කඳුළු කැට එළියට පැනීමට ආසන්නය. ඉන්දු කිසිවක් නොකීවාය.
"අරකිගෙ හොර මගුලෙ ළමයා." සංජීව සිහිපත් කළේය.

"ඒ වුණාට ඌ මට අප්පච්චි කියනකොට මට අහක බලාගෙන ඉන්ඩ පුලුවන්ද අය්යා?"

සංජීව පිළිතුරු නොදී පුටුවේ පිටුපසට වී හිඳ ගත්තේය. මානව සම්පත් නිසි පරිදි කළමණාකරණය වී නැත.

"තේ හදන්ඩද මල්ලි?" ඉන්දු කිසිවක් සිදුනූණාක් මෙන් විමසමින් නැගිට්ටාය.
"ඕන නෑ අක්කා. මං යන්නම්." සරත් පුටුවෙන් නැගිට්ටේය. ඉන්දු කිසිවක් නොකියා ඔහු පසුපසින් දොරකඩ වෙත ඇදුණාය.
"යන්නං අය්යා." දොර ළඟ නැවතුණු සරත් නැවත හැරී සංජය දෙස බැලීය.
"හා මල්ලි." සංජීවද එවර නැගිට දොර වෙත ආවේය.
"යන්නං අක්කා." සරත් එළියට බැස්සේය.
ඉන්දු දොර අසළ සිට කෙමෙන් ඈතට යන සොහොයුරා දෙස බලා සිටියාය. සරත්ගේ උස් සිරුර හැකිළී ගොසිනි. ඔහු බිම බලාගෙන මහල්ලෙකු සේ සෙමින් පියවර නගයි.

"පිංගුත්තරයා!"

සිය හැඟීම් තනි වදනකින් කැටි කොට ඉන්දුට දමා ගැසූ සංජීව ආපසු හැරී මේසය වෙත ගියේය.

ඉන්දුගෙන් පිළිතුරක් නොලද හෙයින් ඔහු පත්තරය දිග හැරගෙනම තම අදහස ඔප්පු කරන්නට විය.

"ඌට කොන්ද පණ නෑ. ඕක තමා වෙන්නෙ පිරිමියෙක් නැති ගෙදරක හැදුණහම; පිරිමියෙක් වගේ හැසිරෙන්ඩ දන්නෙ නෑ. ඕගොල්ලොන්ගෙ අප්පච්චි තමන්ගෙම ළමයින්වත් දාල ගියා. ඒකටමත් එක්ක හරියන්ඩ පුතණ්ඩියා රටේ ලෝකෙ එවුංගෙ දරුවොත් හදනවා. නෝංජල්කම."

සත්‍යය, පිරිමිකම හා ගැහැණුකම, දරුවන්ට ඇසෙන මානයේ සිට දෙමවුපියන් දබර කිරීම, පවුල ආරක්ෂා කිරීම, සිතේ කැකෑරෙන සොයුරු පෙම හා මුසු වූ ශෝකය ඈ සියල්ල කිරා මැන බැලූ ඉන්දු තව දුරටත් මුණිවත රැක්කාය.

සරත් වංගුවෙන් හැරෙන තුරුම ඈ ඔහු දෙස බලා සිටියාය.

පාරට ඉහළින් වූ කෝපි වත්ත අඳුරුය. ඊට ඉහළින් සැඳෑ අහසේ හිරු දිලෙයි. ලා රත් පැහැ හිරු රැස් සරත් මත වැටී ඔහු මෙන් දෙතුන් ගුණයක් දිගු සෙවණැල්ලක් පාර මත පතිත වී ඇත. ඒ සෙවණැල්ල අඳුරුමුත් එහි මායිම් තියුණු බව ඉන්දු දුටුවාය.

සාරා...

2011-07-02T11:05:00.005+05:30

සාරා
උඹ මහ නරක බැල්ලියක්
ඇත්තමයි
උඹ ඇයි මට මෙහෙම කලේ...?
මම උඹට වෛර කරනවා
ඔව්
අද ඉදන් හැමදාටම
මම උඹට වෛර කරනවා
හිතන්න එපා මා ලඟ
ආයේ ආයෙත් හුරතල් වෙන්න
ආයේ කවදාවත්ම
උඹට බෑ මයේ
පෑරිච්ච හදවත
සුව කරන්ට...
.
.
.
.
මොන බම්බුවකටද
අල්ලපු ගෙදරට රිංගලා
ලීසා නංගාගේ
සාය කොටේ ඉරුවේ..?
ඒ මදිවට බිම දාපු සාය කෑල්ලේ
උඹ තව ජරාත් කරලා

අනේ අපොයි....!

දානය

2011-06-15T13:32:00.002+05:30

කවුදෝ ගේට්ටුවට තඩි බානු ඇසේ. මේ වේලාවට ගෙදරට එන්නට කිසිවෙකුත් නැත. රෝගී අත්තම්මා වකුටුව නිදයි.

මම හොරෙන් හොරෙන් එබෙමි. ගේට්ටුවට ඉහළින් බලා සිටින කාන්තාවට එවැනි හොරෙන් බැලිලි හුරු නිසාදෝ ඇය වහා මා දකියි.

"අනේ චූටි."

උසස් පෙළ ලියා කාලය කමින් සිටින මට මතක ඇති කාලයකට කවුරුත් 'චූටි' කියා ආමන්ත්‍රණය කර නැත. මගේ හද මෙළෙක් වෙයි. මම ගේට්ටුව දෙසට යමි.

"අනේ චූටි, මම කරදරේක වැටිලා. මට උදව්වක් කරන්ඩ."

කිළිටි සාරියක් පටළවාගෙන, දහදියෙන් පෙඟී සිටින කාන්තාව කෙට්ටු, කළුවට හුරු, මැදිවියේ සිටින්නියකි. පටියකින් බැඳි වැරහැළි කොණ්ඩය පිට දිගේ එල්ලෙයි. අතෙහි කුඩයකි. ඇය කරදරයක පැටළී ඇති බව මුහුණෙන්ම පෙනේ.

"මට බස් එකේදි නින්ද ගියා. ඇහැරෙනකොට පර්ස් එක නෑ; හොරකම් කරලා. අනේ චූටි, මට ගෙදර යන්ඩ බස් එකට රුපියල් දහයක් දෙන්ඩ."

"ආ, පොඩ්ඩක් ඉන්ඩ."

නාඳුනන අයට ගේට්ටුව නාරින ලෙස අම්මා අවවාද කර ඇත. ඇයට එතනම සිටින්නට ඉඩ හරින මම ගෙතුළට යමි. අල්මාරි ලාච්චු අවුස්සා, රුපියල් දහයක් සොයා ගෙනවුත් ගේට්ටුවට උඩින් ඇය අතට දෙමි.

"අනේ චූටි, හුඟාක් පින් අයිති වෙනවා ඔයාට."

ඇගේ නෙතෙහි කඳුලක් නැගෙයි. ගෙලෙන් බේරෙන දහදිය සාරි පොටින් පිස ගන්නා ඇය යළිත් බැගෑපත් වෙයි.

"අනේ චූටි, මට බොන්ඩ වතුර ටිකක් ගෙනත් දෙනවද?"

පිට මිනිසුන්ට වතුර දෙනවිට වීදුරුවල දමා, බන්දේසියක තබා දිය යුතුයයි අම්මා උගන්වා ඇත. මම වීදුරුවක් සොයා කුස්සිය පෙරළමි. ඒ හඬට අත්තම්මා නැගිට එයි.

"මොකද?"

මම කාරණය කියමි. දීමටම නැමුණු අත්තම්මාගේ හිත උණු වී වැක්කෙරෙයි. ඇය එළියට ගොස් බලා කාන්තාව ගෙට කැඳවයි. මා තේ සාදනතුරු ඇගේ තොරතුරු විමසයි.
වෙහෙස නිවාගෙන, හිතේ ගින්දරත් බෙදාගෙන, තේ බී පවස නිවාගත් කාන්තාව ගෙයින් පිට වන්නේ නැවත නැවතත් පින් දෙමිනි: මෙලොව මිනිස්කම් නැතිව ගොස් ඇතැයි කිව හැක්කේ කා හටද? විශාඛා, අනේපිඬු වැනියන් තවමත් වෙසෙත්.

අත්තම්මා හිතින් දෙව් ලොව යයි.

*****************************

පන්ති අවසන්ව ආ මට ගෙදර දොරෙන් ඇතුළු වීමට ඉඩ නොලැබෙයි.

"චූටි?"

එදාට වඩා පිරිසිදුව සැරසී සිටින කාන්තාව, ළඟට පැමිණ මා වැළඳ ගනී.

"මේ චූටි තමා මට උදව් කරේ."
ඇය ආදරයෙන් කියයි.

මම ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරෙමි. කාගෙන්වත් හොඳක් ඇසීම විතර ලැජ්ජා හිතෙන වැඩක් තවත් නැත. හොඳ ළමයෙකු ලොවට දායාද කළ අම්මාත් අත්තම්මාත් ආඩම්බරයෙන් මදෙස බලති.

ටීපෝව මත මල්ලක දැමූ ආනමාළු ඇවරියක් සහ පැණි බෝතලයක් වෙයි. ඒ ළඟම අම්මලා සංග්‍රහ කළ විස්කෝතු තසිමක් සහ බී අවසන් කළ තේ කෝප්පයක් වෙයි.
මම ඇඹරෙමින් ගොස් දොරට හේත්තු වෙමි. වැඩිහිටියන් ඉදිරියෙහි හිඳ ගන්නා සිරිතක් හෝ මග හැර යාමේ සිරිතක් මට නැත.

"මම ආවෙ මම රට යන බව කියලා යන්ඩ."

කාන්තාව මදෙස බලමින් කියයි. "අනේ එදා මම හරියට අසරණ වෙලා හිටියෙ. කාගෙන් උදව්වක් ඉල්ලන්ඩද නොදැන. බයයිත්නෙ දැන් කාලෙ ගෙදරකට ගිහින් කතා කරන්ඩවත්, ගෑණු කෙනෙක් හැටියට. හොඳ වෙලාවට මේ ගෙදරට මම ආවෙ."

අම්මාටත් අත්තම්මාටත් ගෑණු ප්‍රශ්න හොඳින් වැටහෙයි.
"කාවවත් විශ්වාස කරන්ඩ බෑ මේ කාලෙ."

කාන්තාව කලින් අම්මලාට කියා තිබූ පුවතක් නැවත මට විස්තර කරයි.
"මම රට යන්ඩ කියලා. ලබන සතියෙ. ඉතින් ඊට කලින් මට උදව් කරපු අය බලලම යන්ඩ ඕනෙ කියලා හිතුවා. මට මීට වඩා දෙයක් ගේන්ඩ හිතේ තියෙනවා. ඒත් මට දැනට ශක්තියක් නෑ. රට ගිහින් ආවහම මම ආයෙත් එනවා චූටිව බලන්ඩ."

"හුඟක් මිනිස්සුන්ට මතක නෑ තමුන්ට උදව් කරපු අය." ජීවිතයෙන් මට්ටු වී සිටින අත්තම්මා කියයි. "අනේ අපිනං මේ කිසි දෙයක් බලාපොරොත්තු වුණේ නෑ. නිකං ඇවිත් කියලා ගියත් ඇති. ඒත් එදා හරී හිතේ ගින්දරෙන් හිටියෙ මේ ළමයා පරිස්සමෙන් ගෙදර ගියාද කියලා. ඒ මොකද, මටත් තනියම හැම දෙයක්ම කර ගන්න දුවෙක් ඉන්නවා."

කාන්තාවගේ නෙතෙහි කඳුලක් නැගෙයි. මම බිම බලා ගනිමි. අම්මා මහවැලිය වෙනතකට හරවයි.
"දැන් සේරම ලෑස්තිද යන්ඩ?"

බලාපොරොත්තුව සිටි පැනයක් මතු වුණු සෙයක් කාන්තාවගේ මුහුණෙන් දිස් වෙයි.
"ඇත්තටම, මට නංගිගෙන් අහන්ඩත් මොකක්ද වගේ. ඒත්, මට ජීවිතේට හිතවතෙක් කියලා කෙනෙක් ඉඳලා නෑ, එදා අහම්බෙන් මේ පවුල හම්බෙනකම්. අම්මා මට මගේම අම්මෙක් වගේ කතා කරේ. මට වෙන උදව්වක් ඉල්ලන්ඩ කෙනෙක් නෑ."

අම්මා හෝ අත්තම්මා හෝ කතා නොකරති. මම කොහොමත් වැඩිහිටියන්ගේ කතාවලට හොට නොදමමි.

ඇගේ හඬ බාල වෙයි. "අනේ නංගි, තියෙනවනම් මට පරණ සාරියක්..."

අම්මා මොකක්දෝ තතනමින් කියා ගෙට යයි.
අම්මාටද එහෙමකට ගොඩක් ඇඳුම් නැත. අවුරුදු දහය පහළොව පරණ සාරිත් අම්මා තවම අඳී.

මමද අම්මා පසුපස කාමරයට රිංගමි. අල්මාරියේ මලකඩ කෑ සරනේරු හඬමින් විවෘත වෙයි.

අම්මා සාරි එකිනෙක ඇඳ මත දමා කල්පනා කරයි. කොළ පැහැති කුඩා මල් ඇති සාරියක් අතට ගන්නා ඈ එය අත ගායි. මමද ඇඳ මත වාඩි වී එය අත ගාන්නෙමි. මා කුඩා කල අම්මාට තිබූ සාරි දෙකතුනෙන් එයද එකකි. සතියකට කිහිපවරක්ම ඇය එය ඇන්දාය. ළමා වියේ මගේ මතකයන් බොහොමයක් ඒ සාරිය හා රැඳී පවතී. එය දෙනවාට මා අකමැතිය. එහෙත් වැඩිහිටියන්ගේ වැඩවලට මම හොට නොදමමි.

සාරිය මල්ලක දමන අම්මා එය රැගෙන සාලයට යයි. මමද ඇය පසුපසින් යමි.

කාන්තාව හුනස්නෙන් නැගිට අම්මා ළඟට පැමිණ සාරිය අතට ගන්නේ පිං වැසි වස්සවමිනි. ඒ දැක අම්මාගේ සිතේ කුසල් සිතුවිලි පහළ වූවාද යනු මම නොදනිමි.
මගේ සිතේ කාන්තාව ගැන පිළිකුලක්ද, ඇයව අපේ පවුලට සම්බන්ධ කර ගත් මා කෙරෙහි ස්වයංකෝපයක්ද ඇති වෙයි.

කාන්තාව අම්මාගේ කණට කර තවත් මොනවාදෝ මුමුණයි.

"ආ.." කියන අම්මා නැවත ගෙට යයි. මමද ඇය පසුපසින් යමි.
අම්මා නැවත අල්මාරිය අදී. ඉරුණු යට ඇඳුම් අතරින් හොඳ ඇඳුම් කිහිපය තෝරා ගන්නා ඇය ඒවාද මල්ලකට දමා ගෙනවුත් කාන්තාව අත තබයි.
සිය කද මළු අතින් කරින් ගන්නා කාන්තාව "රට ගිහින් ආවම මම තෑගිත් අරන් චූටිව බලන්ඩ එන්නම්." කියයි.
මම පිළිතුරු නොදෙමි.

****************************

"බිසෝලගෙ ගෙදරටත් ඇවිත් තියෙනවා. අපේ දිහාට ආව දවසට කලින් සතියෙ."
අම්මා අත්තම්මාට විස්තර කරයි.
" පෙරේරා මහත්තයා එයාට කලින් විස්තරේ කියලා තිබිලා. අන්තිමට මං විතරයි අහු වෙලා තියෙන්නෙ. හැමෝගෙම ගෙවල්වලට ඇවිත්; හැමෝම දැනං ඉඳලා. මට කවුරුත් කිව්වෙ නෑ."

අත්තම්මා පිළිතුරු නොදෙයි. මට ඇය කෙරෙහි තරහක් ඇති වෙයි.

"සාරිය දුන්නට මට දුක නෑ. ඇයි මට කිසි කෙනෙක් හිතවත් නැත්තෙ? මං හැමෝටම පිටස්තර ගෑනියෙක්. මට කවුරුවත් නෑ. මං මොනවා කරාටද?"

අම්මා තවත් මොන මොනවාදෝ කියයි. ඇගේ සිත බෙහෙවින් තැවුලට පත්ව ඇත. අත්තම්මා කිසිවකට පිළිතුරු නොදෙයි. අසන්නට කිසිවෙකුත් නැති කල කතා කිරීමෙන් පලක් නැති නිසාදෝ අම්මා නැගිට කාමරයට යයි.

මම අම්මා පසුපසින් යමි. ඇය ඇඳුම් මාරු කරන තෙක් මම ඉවත බලා සිටිමි. මේසය මත මගේ බාල කාලයෙන් ඉතිරිව ඇති එකම ඡායාරූපය වෙයි. එහි අම්මා රතු, කහ, තැඹිලි මල් සහිත සාරියකින් සැරසී මගේ අතින් අල්ලාගෙන සිටී.

"අම්මට තේ හදන්ඩද?" මම අසමි.

පරිස්සමෙන් හිටු!

2011-06-11T21:28:00.000+05:30

ඉතින්,
එපානම් මාව
නුඹේ දිවියට...

හිටුකො!

ඇස් ලොකු මීයෙක් වෙලා
නුඹේ වහළය දිගේ විත්
යට ලීය උඩ හිඳගෙන
විරිත්තන්නම් මම නුඹට.

එතකොට
කොස්සක් අතින් ගෙන
පන්නාවි නුඹ මාව.

සැඟව, පැන, පෙනී, නොපෙනී
කුටිය පුරාවට
ඔට්ටු සෙල්ලම් කරමු
අපි දෙදෙන.
නුඹට හති වැටුණු කල
හිඳගෙන යට ලීය මත
විරිත්තන්නම් නුඹට මම.

එතකොට
දැන් නුඹ අතින් නොකියවෙන
මගේ ගැන
නුඹ කියාවි කවුරුනුත් සමග
නොදැන ඒ මා බව.

හිටුකො!

නුඹ ආදරෙන් කියවන
පොත් ඉරා කැබලිකොට
නුඹේ නිල් පාට කමිසයේ
උණුසුමට
කූඩුවක් හදාගෙන
ගුලි වී නිදන්නම් මම.

මම දන්නවා

එතකොට
නුඹට අනුකම්පා හිතේවි
මා ගැන.

මට නිදන්නට ඉඩ හැර
පා තුඩින්, නිහඬව
අඩි තබා ඇවිදීවි නුඹ
සොරෙකු සේ
නුඹේම කුටිය තුළ.

පසුව
දැන් නුඹ අතින් නොකියවෙන
මගේ ගැන
නුඹ කියාවි කවුරුනුත් සමග
නොදැන ඒ මා බව.

හිටුකො!

මියැදෙන්ට කල ආ විට
නුඹට දුක නොහිතෙන්ට
ඈතකට ගොස් මැරෙන්නම් මම.

නොදැන මා මළ බව
නුඹ බලාවි යට ලීය දෙස.
නුඹ හොයාවි කාමරය පෙරළගෙන
මාව.
නුඹට හමු වේවි නුඹේ සීතල කමිසය.
පාළුවක් හිතේවි නුඹට
මා නැතිව.

එතකොට
දැන් නුඹ අතින් නොකියවෙන
මගේ ගැන
නුඹ කියාවි කවුරුනුත් සමග
නොදැන ඒ මා බව.

හිටුකො...

වැරදි ගෑනිව
තරහ කර ගත්තෙ නුඹ.

නිර්මලා

2011-06-06T23:51:00.001+05:30

තිස් වසරක යුද්ධය නිමා වීම නිසා බලාපොරොත්තු කඩවූයේ කාගේද?
ත්‍රස්ත ඒජන්තයින්ගේ...
යුද අවි ව්‍යාපාරිකයන්ගේ...
යුද්ධය විකුණාගෙන කෑ දේශපාලකයන්ගේ...
ඇයි, රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල?
.....
ඔබ කියනු ඇත.

**************

ලියකියවිලි කටයුත්තක් පිණිස මම පැරණි සේවා ස්ථානයට ගියෙමි. වැඩක් නැතිව සිටි ජයන්තා මා අසළට පැමිණ තොරතුරු විමසන්නට වූවාය.
"එහෙ ඉන්නවා මගෙ යාළුවෙක්- නිර්මලා."
"ආ, ඔව්. ඉන්නවා."
"කොහොමද එයා?"
'මළා වගේ තමයි' යයි කීමට සිත් වුවද ජයන්තාට විහිළු නොතේරෙන හෙයින් මම ලිස්සන සුළු පිළිතුරක් දුනිමි.
"තාම මං එච්චර විස්තර දන්නෙ නෑ කට්ටිය ගැන. ගිය ගමන්නෙ."
"නිර්මලා මගෙ ඉස්කෝලෙ කාලෙ ඉඳලම යාළුවෙක්. හරි හොඳයි..."

නිර්මලා හොඳ කෙනෙකු ලෙස මගේ සිතේ සටහන්ව නොතිබුණු නිසාත්, මගේ නිර්ණායකවලට අනුව නරක කෙනෙකු වූ ජයන්තාගේ යෙහෙළියක හොඳ විය නොහැකියයි සිතූ නිසාත්, මම ඊට පිළිතුරක් නොදී සිනාවක් පෑවෙමි.

"පව් ඉතින්.."
"ඇයි පව් කියන්නෙ?"
"ඇයි ඉතින්, බැඳලා මාස දෙකයි මහත්තයා නැතිවෙනකොට."
"ආනේ, එයාගෙ මහත්තයා නැති වෙලාද? මම දැනං හිටියෙ නෑ."

එකවරම නිර්මලා පිළිබඳව මගේ සිතෙහි ඇඳී තිබුණු පින්තූරය පැහැදිලි කිරීමට ඒ වදන් සමත් විය. නිර්මලා ජීවත් වූයේ අපට ඕනෑවට මෙනි; සිනාසෙන්නේ කලාතුරකිනි; ඒද යන්තම් තොල් දෙකෙළවරිනි; කතා කරන්නේ නැවතිල්ලේ කෙඳිරි ගාමිනි; ඇඳුම පැලඳුම පිරිසිදු වුවද අලංකාරයක් නැත.

ජයන්තා විස්තර කරන්නට වූවාය:
"දැං ගොඩක් කල්... අවුරුදු දාහතරක් විතර මයෙ හිතේ. වෙඩිං එකෙන් පස්සෙ ගියා, ආයෙ ආවෙ නෑ. "
"ඒ කිව්වෙ?"
"හමුදාවෙනෙ. අර කොටි අල්ලං ගියෙ කට්ටියක්ව... කොහෙදිද... මේ....මට මතක නෑ දැං..."
"ඔව්, උං ලේ ගන්ඩ අරං යනවලුනෙ."
"ගෙවල්වලිං කැමති වුණෙත් නෑ. ඉඳල ඉඳල, වයසත් ගිහිං, අන්තිමට තනි කැමැත්තට වගේ බැන්දෙ. ඔන්න වෙච්ච දේ!"
"පව්."

***************

නිර්මලා ගැන අනුකම්පාවක් වැනි හැඟීමක් ඇති වූ හෙයින්, ඉන්පසු ඇගේ වැරදි නොදැක හොඳ ග්‍රහණය කර ගැනීමට මම පෙළඹුනෙමි.

බෙහෙවින් කාර්යබහුල දිනෙක, එතරම් වැදගත් නොවන යම් ලියවිල්ලකට මගේ අත්සන බලාපොරොත්තුවෙන් ඈ බලා සිටියාය.

"ඔහොම ඒවට ඔන්නොහෙ හොර අත්සනක් ගහලා යවන්ඩ." යයි මම කීවෙමි.
"අනේ, එහෙම හරි නෑනෙ." ඈ කෝල සිනාවක් පා කීවාය.
'ආයතන සංග්‍රහයට අනුව ජීවත් වෙන කෙනෙක්' යන අපහාසාත්මක සිතුවිල්ල වෙනුවට 'ඇය ඉතා විනයගරුක කෙනෙකැ'යි යන සිතුවිල්ල මතුළ ඇති විය.

කණිටු සේවිකාවකගේ නිවාඩුවක් ප්‍රධානියා විසින් දැඩිව ප්‍රතික්ෂේප කර තිබූ මොහොතක ඇය ප්‍රශ්නය නිර්මලාට යොමු කළේ ප්‍රධානියාට හොරෙනි.
"නිවාඩු ඕනනම් කලින් ඉල්ලන්ඩ තිබුණනෙ. අද හවසට කිව්වහම හරි යනවද හෙට උදේ එන්ඩ බෑ කියලා?"
සේවිකාව ඇඹරුණාය.
"වගකීම!" නිර්මලා අකුරෙන් අකුර බර කර කීවාය.
"එන්ඩම විදිහක් නෑ, ඒකයි. ඕනෙනම් හවසක් කරන්නම්."
"දැන් කීයද වෙලාව? ඔයාට මේ වෙලාවට කතා කරල කිව්වොත් හෙට උදේට එන්ඩ කියලා, එන්ඩ පුළුවන්ද?"
"හෙට මට කරගන්ඩම දෙයක් නෑ, ඒකයි."
"හ්ම්, මම මොකක් හරි කරන්ඩ බලන්නම්කො. හැබැයි පුතෝ මාව අල්ලලා දෙනවා එහෙම නෙවෙයි. ඔය කරපු වැඩේ වැරදියි කියලා මතක තියාගන්ඩ, කට්ටිය මදි වෙලා ඉන්න වෙලාවෙ."
අනතුරුව දස අතේ දුරකථන ඇමතුම් දී අඩුපාඩුව පියවා ගැනීමට නිර්මලා සමත් වුණාය.

ඇය 'ප්‍රධානියාගේ නියෝගයට ඉහළින් යන අයෙකු' නොව, 'හැම පැත්තක් ගැනම සිතා සාධාරන තීරණ ගන්නා අයෙකු' බව මම සිතුවෙමි.

උපකරණයකට යෙදිය යුතු කඩදාසි වර්ගය වෙනුවට මිළ තරමක් වැඩි වෙනත් කඩදාසි වර්ගයක් යොදා තිබෙනු දුටු දිනෙක නිර්මලා කෝප වූවාය. සියලුම ලියකියවිලි පිරික්සමින්, එම කඩදාසි රෝල මාරු කළේ කීයටද, කා විසින්ද යන්න සොයා බැලූ ඇය අදාල තැනැත්තාට මෙන්ම, එම කඩදාසි භාවිතා කළ සැමටද බැණ වැදුණාය.
ඇය 'පොඩි දෙයටත් කෑ ගසන අයකු' නොව, 'සකසුරුවම්කම පුහුණු කළ අයකු' ලෙස මම සිතුවෙමි.

යන්ත්‍රයක් ක්‍රියාවිරහිතව තිබූ දිනෙක 'පොත ලියා' බලා සිටිනු වෙනුවට නිර්මලා අදාල යාන්ත්‍රික සේවකයාගේ පමාව පිළිබඳව ඔහුගේ ප්‍රධානියාට පැමිණිලි කළාය; බැණ බැණ පැමිණි සේවකයා යන්ත්‍රය අලුත්වැඩියා කරනතුරු ළඟට වී දේපොළ පරිස්සම් කළාය; අනතුරුව නැවත වරක් ප්‍රශ්නය අවහොත් කළ යුත්තේ කුමක්දයි ඔහුගෙන්ම අසාගෙන, එය කොළයක ලියා යන්ත්‍රයෙහි එල්ලුවාය.
ඇය 'ඇණයක්' නොව 'විශ්වාසයෙන් වගකීමක් භාර දිය හැකි කෙනෙකැ'යි මම සිතුවෙමි.

වෙහෙසට පත්ව සිටි දිනෙක තේ කෝප්පයක් ළඟටම ගෙනවුත් දුන් ඈ 'එක දා ගන්නියක' නොව, 'සුහදශීලී කෙනෙකැ'යි මම සිතුවෙමි.

මගේ සෝඩා බෝතල් අනුකම්පාවේ පෙණ බුබුළු නැවතෙනවිට 'ඇය ආයතනයක සිටිය යුතුම කෙනෙකැ'යි මා තීරණය කර තිබුණි.

******************

නිර්මලා කකුල කඩා ගත්තාය.

ඇය බසයෙන් බසිනවිටම එය අද්දා ඇත. සැත්කමකට ලක් වී සති දෙකක් රෝහලේ ඇඳ මත ගෙවන්නට ඇයට සිදු විය. අනතුරට ලක් වන මොහොතේ සේවය සඳහා පැමිණෙමින් සිටි හෙයින් රක්ෂණ මුදලක්ද, තුන් මසක පඩි සහිත නිවාඩුද හිමි විය.

"අපිට තමයි පාඩු." ඇයව බැලීමට රෝහලට ගිය අය කීහ.

අනතුරුව, වරින් වර ඇය බැලීම සඳහා නිවසට ගිය අය පැමිණ විස්තර කීහ:

"ඔහේ ඇඳට වෙලා ඉන්නවා. මල්ලිගෙ පුතා නිර්මලා අස්සෙමයි. නිදියන්නෙත් එයත් එක්කලු. අපි යනකොට ඇඳේ ඉඳගෙනම ළමයට කවනවා."

"එදා අපි යනකොට ඇඳුම් මහනවා. මල්ලිගෙ නෝනට දෙවෙනි බබා හම්බෙන්ඩ තියෙන්නෙ ඊලඟ මාසෙලු."
"ඇත්තද?"
"ඔව් ඔව්. නිර්මලා තොටිල්ලකුත් අරන් දීලා."

"නිර්මලාව අක්කලගෙ දිහා අරන් ගිහින්."

"අක්කා කියනවලු ආයෙ වැඩට යන්ඩ ඕන නෑ, එහෙ ඉන්ඩ කියලා. මෙහෙ ආවත් ඉතිං හිටගෙනනෙ."
"ඔව්ව්ව්ව්, ඔය කකුල් කැඩුණහම සනීප වෙන්නෙම නෑ හිටගෙන හිටියොත්. අපේ එක්කෙනාගෙ සනීප වෙන්ඩ මාස හයකට වඩා ගියා."
"නිර්මලාගෙ දැන් සර්විස් එකත් සෑහෙන්ඩ කල්නෙ. අනික සෞඛ්‍ය ප්‍රශ්නයක් කියලා විශ්‍රාම ගිහෑකිලු දැන්."
"අක්කා අපි එක්කත් කිව්වා, නිකං දුක් විඳින්ඩ යන්නෙ මොකටද කියලා. අනේ හරී ආදරෙයි නිර්මලාට."
"අක්කගෙ දුවල දෙන්නා නිර්මලාගෙ අස්සෙමයි. ඉස්කෝලත් නිවාඩුනෙ."

"නිර්මලා දැන් ඇවිදිනවා. කකුලට බර දෙන්ඩ එපා කියලලු තියෙන්නෙ. ඒ වුණාට අපි යනකොට කුස්සියෙ උයනවා."
"හානේ......"
"වැඩ කරලා පුරුදු කෙනෙකුට නිකම් ඉන්ඩ බෑ..."

"අපි යනකොට මල්ලි ඇවිල්ලා නිර්මලාව එහෙ එක්ක යන්ඩ..."

***************

මාස තුනකට නිවාඩු ලද නිර්මලා මාස එකහමාරකට පසු කිහිලි කරුවෙන් වැඩට ආවාය.
"ඔයාට පුළුවන්ද වැඩ කරන්ඩ?" ඉහළ නිලධාරීහු සැක සිතින් ඇසූහ; අනතුරුව පොත්පත්වල කටයුතු සහ අධීක්ෂණ කටයුතු ඇයට පැවරූහ.

මුලදී කිහිලිකරුවට වාරු වී පැමිණි නිර්මලා අනතුරුව ආධාරක රහිතව ආවාය. පැත්තකට බර වී කොර ගැසීම ඇගේ සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත් වුණි. බොහෝ වේලා හිටගෙන සිටීමට සිදුවූ දිනෙක ඇගේ කොර ගැසීම වැඩි වී මුහුණෙන්ද වේදනාව පිළිබිඹු විණි. එහෙත් ඊලඟ දිනයේද ඈ සේවයට පැමිණියාය.

"අමාරුයි නේද?" මා ඇසුවේ චාරිත්‍රයටම නොව ඇය අපහසුවෙන් සිටීම ගැන අනුකම්පාවෙනි.

නිර්මලා සිනාසුනාය. "අමාරුයි."
"නිවාඩු හම්බුණා නේද?"
"නිවාඩුනං හම්බුණා..."
"කම්මැළිද ගෙදර ඉන්ඩ?"
"කම්මැළි නෙවෙයි මට කළකිරුණා."
"ඒ මොකෝ?"
"මිනිස්සු ගැන තමා. තමන්ගෙම කියලා හිතාගෙන හිටිය මිනිස්සු ගැන."
මම කිසිත් නොකියා මෝඩ හිනාවක් පෑවෙමි.
"මම හිතා ගත්තෙ, අන්තිමටම අසරණ වෙලා පාරෙ හිඟා කන්ඩ වැටුණත්, තමන්ගෙ මිනිස්සු ළඟටනම් යන්නෙ නෑ කියලා."
"හොඳටම කළකිරිලා වගේනෙ."
"කට්ටිය හැදුවෙ මාව වැඩකාරකමට ගන්ඩ. ඇයි ඉතින් හරි ලේසිනෙ? විශ්වාසයි. පඩියක් දෙන්ඩ ඕනෙත් නෑ. විශ්‍රාම වැටුපක් හම්බෙනවා; ඒකෙ ප්‍රයෝජනෙත් ඒගොල්ලන්ට......" නිර්මලා කියාගෙන කියාගෙන ගියාය.
"අක්කයි මල්ලියිද?" ඇය අසනීප වූ දිනවල කතා සිහි වුණු මම ඇසුවෙමි.
"වෙන කවුද? තමන්ගෙ ප්‍රයෝජනේම විතරයි." නිර්මලා තරහෙන් කීවාය. "නැතුව, තනියෙන් ඉන්න ගෑනි; මොකක් හරි ආරක්ෂාවක්, පහසුවක් තියෙන්ඩ ඕන කියලා හිතන්නෙ නෑ. තමන්ගෙ ප්‍රයෝජනේම විතරයි."
"ඔහොම තමයි මිනිස්සු."
"මට ඊට වැඩිය සැපයි ඇවිත් මෙතන වැඩ කරනවා, ගන්න පඩියට."

***************

ඉන් පසු එළඹි මාස කිහිපයේදී මම මගේම ප්‍රශ්නවල කරවටක් ගිලී සිටියෙමි. මුල් ගැබිනි සමයේ නොනවතින ඔක්කාරයකින්ද, අනතුරුව දියවැඩියා රෝගයෙන්ද මම පීඩා වින්දෙමි. කිහිපවිටක් රෝහලේ නතරව සිටීමට සිදු විය.

සේවයට ගිය දිනවලද මගේම අසනීපය ගැන මිස වෙනත් කිසිවක් කෙරෙහි අවධානය යෙදවීම අසීරු විය. දිගු කාලීනව දියවැඩියාවෙන් පෙළීමට සිදුවෙතැයිද, දරුවා කුස තුළම මිය යතැයිද මම නිරන්තර බියෙන් පෙළුනෙමි. මගේ සිත හැකිතාක් සන්සුන්ව තැබීමට කවුරුත් උත්සාහ කළහ: රැකියාවේ ගැටළු පිළිබඳව හෝ බඩුමුට්ටුවල මිළ ගණන් පිළිබඳව සනත් සාකච්ඡා නොකළේය; යුද්ධය පිළිබඳ ප්‍රවෘත්ති බැලීමට අම්මා අල්ලපු ගෙදරට ගියාය; සේවයට ගිය දිනවලද, මල් වැවීම වැනි දේ හැර වෙනත් දෙයක් කිසිවෙක් මා හා කතා නොකළහ; ලබා ගත් නිවාඩු ගැන පවා මා හා සාකච්ඡා කරන ලද්දේ ඉතා ප්‍රවේශමෙනි. කාන්සිය පළවා හරිනුවස් මම ළමා කතා පොත් කියවූයෙමි.

පුතා ලැබුණු පසු වරින් වර මා බැලීමට සේවක හිතවතුන් පැමිණියහ. වෙහෙසකර කාලයක් වූ බැවින් කවුරුන් පැමිණියේද, කවුරුන් නොපැමිණියේද යන්න පිළිබඳව මට මතකයක් නොවිණි.

මා නැවත සේවයට වාර්තා කළේ නොවැම්බරයේය.

මුහුණටම මුණ ගැසුණු නිර්මලා වියළි සිනහවක් පා, මා බැලීමට නොපැමිණීම ගැන සමාව ඉල්ලුවාය.
"අනේ ඒකට කමක් නෑ."
"අම්මද ඉන්නෙ බබා ලඟ?"
සාමාන්‍යයෙන් ඕනෑම මවක මෙන් මමද බබාට මා නැතිව සිටීමේ අපහසුවද, මා පිටවනවිට අඬන අයුරුද, අම්මාට බබා බලා ගැනීමේ අපහසුවද, බබාගේ ආහාර ප්‍රශ්නද පිළිබඳව නොසිඳෙන කතාව ඇරඹීමි. කතාවට හූමිටි තැබීමට කීපදෙනෙක් සිටියෙන් කතාව ඇරඹූ නිර්මලා එතැනින් ඉවත් වූ වග මා දුටුවේ සෑහෙන වේලාවකට පසුවය.
මා නිර්මලා දෙස බලනු දුටු රසිකා මාතෘකාව මාරු කළාය.

"පව් නිර්මලා."
"ඇයි?"
"යුද්ධෙ ඉවර වුණානෙ. ඒකෙන් තමා."
"ඉතින් සතුටු වෙන්ඩ එපායැ."
"නෑ ඉතින්...... නිර්මලා හරීයට බලන් හිටියා යුද්ධෙ අන්තිම මාස ගානම, එයාගෙ මහත්තයා ආපහු එයි කියලා. අන්තිම දවස් ටිකේ වැඩටවත් නෑවිදින් හිටියෙ."
"එයා මැරිලා ගොඩක් කල්නෙ, නේද?"
"මැරිලා මිණියක් දැක්කෙ නෑනෙ. කොටි අල්ලං ගිහිං කියලනෙ හිටියෙ. අර අල්ලගෙන හිටපු අය නිදහස් වෙවී එනකොට නිර්මලා බලාගෙන හිටියා, කොයි වෙලේ හරි එයත් නිදහස් වෙලා එයි කියලා. පව්."
මට ඊට පිළිතුරක් දීගත නොහැකි විය. උගුර සිරවී දෑස බොඳ වෙනු පමණක් දැනෙන්නට විය

***************

පුතා දැන් ඇවිදියි.
ඔහු නැති කාලයේ 'මැරෙතොත් එකට මැරෙමු'යයි කියා එකටම ගමන් බිමන් ගිය සනත් හා මා දැන් එකට ගමනක් යන්නේ කලාතුරකිනි.

උදය වරුවේ පුතා හා සිටින සනත් ටිකක් දවල් වී වැඩට ගොස් රෑ වෙනතුරු වැඩ කරයි. හැකි තාක් උදය වරුවේ වැඩ යොදා ගන්නා මම කලින් ගෙදර එමි. සවස පුතාගේ ඇඟ සෝදවා, ඉස්තෝප්පුවේ ඇති පුටුවේ වාඩි වී අප දෙදෙනා මග බලා සිටින්නේ සනත් එනතුරුය. හරිහැටි කතා කළ නොහැකි වුවත් අප බලා සිටින්නේ කුමකටද යන වග පුතා දනී.

"තාත්තා.." ඔහු පාරට ඇඟිල්ල දිගු කරමින් පවසයි.
"ඔව්, ඔව්. තාත්තා එයි දැන්. පුතා බලං ඉන්ඩකො." මම ඔහු තුරුළු කරගනිමින් කියමි.

බලාපොරොත්තුව මිහිරිය.

ජීවිතයේ කතාව

2011-06-02T21:21:00.001+05:30

බැරි බර කරෙන් ගෙන යන දින පැය අතර

අපෙ දුක රැදෙයි ලෝකය නොදකින තැනක

දහඩිය සුවඳ නොදැනෙන නුපුරුදු හිතට

අපෙ දුක දුරයි නොමියෙන මිනිසත් හිතට

වේලක් නොකා තව වේලක රස බලන

පොඩි උන් නිදයි මොර දෙයි හිස් කුස් නිතර

ඇකයෙන් උරා බොන රුධිරය නැති කලක

අහසින් වැටෙන දිය බිඳු සරණයි උන්ට

වීදි බසිති දාස් ගනන් පඩි ගන්නෝ

වැඩත් වරති ලොකු ලොකු තැන් වල ඇත්තෝ

මාසේ අගට පඩි පත ගෙන ඒ උතුමෝ

කෝලම් නටති සල්පිල් වල ඒ ඇත්තෝ

ඈ... මා....

2011-06-02T00:12:00.004+05:30

ඈ එයි මා වෙත
මා යයි ඈ හැර
යලි ඈ මා ලඟ
මා යලි ඈතක

ඈ සිත මා සිත
ගව් සිය ගානට
වෙන් වී දෙතැනක

ඈ අත මා අත
හෙමිහිට හෙමිහිට
පැටලී සයනෙක

නොමියෙන ප්‍රේමය

2011-05-29T00:07:00.008+05:30

පුරසාරම් නැත.. දොඩමලු වී නැත..
අපි අප වෙනුවෙන් කළ කී දෑ ගැන..
රන් මිණි අබරණ අතැඟිලි වල නැත..
ඉර හඳ උකසට අප අරගෙන නැත..
දිවිය පුරාවට දුන් සිත පමණක්
එදා බැඳුනු විලසින් තවමත් ඇත...

තිලකා

2011-05-28T13:49:00.002+05:30

අරුණ නොදැරිය හැකිව
රිදුම් දෙන යෞවනය
රුවා පෙති කරල් මැද
නැගෙන්නී

පෙර දිනෙක රෝ දනට
උවටැනින් ගෙවුණු දිවි
සිහි වුවද පසුතැවිලි
නොවන්නී

මිදුණු දෑඟිලි වෙරෙන්
ඉක්මණින් පල දරන
කෙටි පැතුම් තුරු වෙසින්
සදන්නී

දැවෙන සිත නොතලනා
සුවය දෙන හිතවතුන්

පිච්ච මල් කැකුළු මැද

දකින්නී

ලද නොලද සියල්ලෙහි
අකම්පිත වන්නෙහිද?
දිරිය නැගණිය
තිලකා.

තිලකා.

මාස දෙකතුනකට පෙරාතුව ඇය මට හමුවුණේ සැත්කමක් උදෙසා රෝහල්ගතව සිටියදී. වෙනත් රෝගියෙකුගේ සැත්කමක් අතරතුර ඇයවත් සැත්කම් කාමරයට ගෙන ආ නිසා, පැයක් පමණ ඇය හා දොඩමළු වීමට අවස්ථාව ලැබුණා.

හෙදියක සේ බොහෝ රෝගීන්ට උවටැන් කරමින් ගෙවුණු ඇගේ දිවියේ වෙනසක් ඇති වූයේ අස්ථි සන්ධිවල රෝගයක් වැළඳීමත් සමග. තව දුරටත් හෙද කාර්යය කළ නොහැකි තැන ඇය රැකියාවට සමු දුන්නා. නමුත් අනුනට උවටැන් කිරීම ඇගේ ඇටමිදුළු දක්වා කා වැදී තියෙනවා වෙන්නට ඕන. හරිහැටි හසුරුවා ගත නොහැකි අත් පා බලෙන් මෙල්ල කරගෙන, තුරුලතාවලට උවටැන් කිරීම ඇය අරඹන්නෙ, රෝගයට අභියෝග කරමින්. මිනිසුන් මෙන් නොවෙයි, තුරුලතා ඇගෙන් ලබන උදව්වලට සරිලන පරිදි ඇයට ප්‍රතිඋපකාර කරනවා. ඒ ඇගේ සිත සතුටු කරවන මල් පල දැරීමෙන්; සිසිල් මඳ පවනින් ඇගේ ගත සුවපත් කිරීමෙන්; නිරන්තර වේදනාවෙන් පෙළෙන දෑතට මුදු ස්පර්ශයක් වීමෙන්. වචනවලින් ඇය ඇමතිය නොහැකි වුවත්, සුවඳින් ඇය අමතන සමන් මල් ඇගේ වැඩි ආදරය දිනාගෙන.

ඇය කවි ලියන බවත් පැවසුවා. එක්තරා වෙබ් අඩවියක ඇය කවි පළ කළ බව කී නමුත් මට එම අඩවිය සොයා ගැනීමට හැකිවුණේ නෑ.

අහිමි වුණු බොහෝ දේ ගැන නොවැළපී, ලැබී ඇති දෙයින් ජීවිතය ගොඩ නැගීමට වෑයම් කරන තිලකා.

ඈනම් මහ පොළොවට බරක් නැති මිනිසෙක්.

කළු පාට සොබාදහම

2011-05-25T20:27:00.001+05:30

පිදුම: කුණාටුවට හසුව බිම වැටුණු තුරුණු පතට

නපුරු වෙසින් කළු කරගෙන
ගොරවා ලොව බය කරගෙන
අහස ඉරා කඩා හැලෙන
මහ වැස්සට

වියළුණු පත් බිම වැටුණට
දිරූ කඳන් බිම වැටුණට
නොසැලෙයි කිසිවෙක් කිසිවිට
විය යුත්තක් සේ

තුරුණු සුනිල පතක් වුණොත්
මහ රූස්ස ගසක් වුණොත්
දැරිය නොහැක දසුන වුවත්
හද රිදවයි

දුටුවත් සිත පිළි නොගන්න
එරෙහිව යන්නට වෙහෙසෙන
බැරි වුණු කල හද පෑරෙන
සොබා දහම

"සහෝදරයාණෙනි ඔබට නිවන් සුව"

2011-05-19T23:45:00.001+05:30

දිලුම් සහෝදරයාගේ හදිසි අභාවය වෙනුවෙන් මුරගල කර්තෘ මණ්ඩලයේ සාතිශය සංවේගය පළ කර සිටින්නෙමු.

"සහෝදරයාණෙනි ඔබට නිවන් සුව."

ඇනට්

2011-05-15T18:29:00.008+05:30

"මචං ගෝපාල්." රංජිත් කණ සාක්කුවේ දමාගෙන ප්‍රශ්න කරයි. "උඹේ නම මොකක්ද?"
මත්පැන් නොබොන ගෝපාල් අමුත්තක් නැතිව පිළිතුරු දෙයි. "මචං මම ගෝපාල්."
"ගෝපාල්! උඹ දන්නවද ගෝපාල් කියන්නෙ මොකාටද කියලා?"
"මට මචං."
"මැට්ටා! ගෝපාල් කියන්නෙ යකෝ, හරක් බලන එකාට. තෝ ගෝපාල්නං හරක් බලන්ඩ ඕන. තෝ මොකද මෙහෙ කරන්නෙ?"
"මං උඹව බලනවා මචං."
නේවාසිකාගාරය දෙදරමින් සිනා හඬ පැතිරෙයි.

රංජිත් නොසැළෙයි.
"හරි. මං හරකා! එහෙනං උඹ වැඳපං මට. උඹලා වඳිනවනෙ හරක්ට? වැඳපං මට."
"හරකට පූජා කරන දවස් වෙනම තියෙනවා මචං.." ගෝපාල් ප්‍රවේශමෙන් පිළිතුරු දෙයි.

රංජිත් ඔහුට කතා කිරීමට ඉඩ නොදෙයි.
"මචං උඹ දෙය්යො සතුටු කරන්ඩ සතියෙ දවස් කීයක්ද තණකොළ කන එකා. කාමරේ ඇතුළෙ දේව රූප තියාගෙන උදේ හවා වඳින එකා. මචං උඹට දෙය්යො කියපු එක පිළිපදින්ඩ වෙනම දවසක් තියෙන්ඩ බෑ. වැඳපං මට. දැං වැඳපං."
"හිටපං මං කැමරාව අරං එනකම්." අසේල ගෝපාල්ව අවුස්සයි. ගෝපාල් ප්‍රශ්නයෙන් මගහැර යා හැකි ක්‍රමයක් සොයයි.
"මචං උඹ හරි...උඹ හරිම... මට වචනෙ එන්නෙ නෑ...." ඔහු පිහිටක් අපේක්ෂාවෙන් මදෙස බලයි. මමද බුරුලක් නොපෙන්වමි.
"මෙව්වයිද?"
නැවතත් සිනා හඬ පැතිරෙයි.
"රංජියා කොහොමත් හරි මෙව්වයි මචං. උඹට අදද ඒක මෙව්ව වුණේ?"
"මචං රංජිත්, මෙව්වගෙ එකෙක්ට මෙව්වා කරන්ඩ එපා බං. උඹට මෙව්ව වෙයි."
සුළු දෙයටත් වැරෙන් සිනා නගන අවධියට සාදය පිවිස ඇත. පිරිස කෑ කෝ ගසමින් සිනා නගන්නේ, අප නවදෙනා හැර වෙනත් කිසිවෙක් මෙලොව නැත්තාක් මෙන් සැහැල්ලුවෙනි.

හිටිඅඩියේ ශාලාවේ දොර අසල රකුසියක මෙන් රවාගෙන සිටින රාජිනී අප නෙත ගැටේ. අපේ ඝෝෂාව නිසා ඇය එන හඬ නෑසෙන්නට ඇත; අපට ගස්සමින් ඈ ආපසු හැරෙයි; 'තපස් තපස්' හඬින් සෙරෙප්පු බිම හප්පවාගෙන කාමරයට ගොස් 'ඩෝං' ගා දොර වසයි.

"කොටිච්චි." රංජිත් ඇයට යන්නට හැර බනියි. "මොකද්ද බං උඹට බැරි වුණානෙ ඕකිව හදා ගන්ඩ."
"ඒකිව හදන්ඩ ගියානං මට සයනයිඩ් කන්ඩ වෙනවා බං." මාතෘකාව වෙනස් අතකට ගිය බව දකින ගෝපාල් සන්තෝෂයෙන් පිළිතුරු දෙයි.

රාජිනී කා සමගත් රාජකාරි මට්ටමින් මිස ඉන් එහා සම්බන්ධයක් පැවැත්වූයේ නැත. අප පියදාසගේ කඩෙන් කෑම ගෙන්වාගත් නමුත් ඈ ඇගේ ආහාර කාමරයේ පිළියෙල කර ගත්තාය. විහිළු නොහඳුනන ඇගේ සියලු වරදවලට වග කිව යුත්තා ලෙස ඒකමතිකව සැළකුණේ ගෝපාල්ය.

"බලපං අපි කොච්චර හොඳට දුවීව හදාගෙන තියෙනවද?" අසේල මා දක්වයි.
"උඹලා ගොඩක්නෙ බං. මං තනියෙන්නෙ."
"උඹ බෝයිව අඬගහ ගනිං උදව්වට."
"අපෝ, ඊලඟට මුගෙ රිලා හොම්බ තියෙන එවුනුත් හැදෙයි එහා පැත්තෙ මුඩුක්කුවෙ."
නැවතත් සිනා හඬ පැතිරෙයි.
"මුඩුක්කුවෙ ගෑණු එච්චරම මෝඩ නෑ බං."

************************

බෝයි හෙවත් සරෝජ් අප සමග සේවය කළද නේවාසිකාගාරයේ නොනැවතී අසල නිවෙසක උඩුමහල කුලියට ගෙන, කාරයක්ද තබාගෙන ජීවත් වූයේය. යම්කිසි විභාගයකට පාඩම් කරමින් සිටි ඔහු අපේ සාදවලට පැමිණියේ කලාතුරකිනි.
මා රැකියාවට පැමිණි මුල් දිනයේ සියල්ල සොයා බැලූ සරෝජ් අනතුරුව මට උපදෙස් දුන්නේය:

"එක අරමුණක් තියාගන්න; එතනට යන්න ඕන කියන එක හැම වෙලේම මතක තියා ගන්න; එතකොට ජීවිතේ එක පිළිවෙලකට ගෙනියන්න පුළුවනි. ප්ලෑන් එකක් හදාගන්න..."

අරමුණක් හෝ පිළිවෙලකට සිටීමට උනන්දුවක් හෝ නොතිබුණු මම බෝයි අතහැර කොල්ලන්ගේ ආශ්‍රයට වැටුණෙමි.

**************************

"රාජිනී අපිට බෝම්බයක් ගහන්ඩ ඉස්සෙල්ල අපි නිදාගමු." මට නිදිමත බව නොකියා මම නිදාගන්නා ක්‍රමයක් සොයමි.
"මචං ගෝපාල්." රංජිත් පුටුවෙන් නැගිටීමට වෑයම් කරමින් කියයි. "උඹ බීලා නෑනෙ. උඹ දුවීව පරිස්සමට එක්ක පලයං. අපි කොහොම හරි යන්නං."
සිනා හඬ මැද සියලුදෙනා නොයෙක් දේ කියමින් කාමරවලට රිංගති.

ඇනට් නේවාසිකාගාරයට පැමිණි කාලය වන විට තත්ත්වය එබඳු විය.

****************************************

ද්‍රවිඩ තරුණියක සේවයට පැමිණීමට නියමිත බව අප දැනගත් දිනයේ සිට ගෝපාල්ට නිවනක් නොවීය.
"මචං උඹ රාජිනීව දික්කසාද කරල එහෙම ලෑස්ති වෙලා ඉඳපං." දිනකට දහදොළොස් වතාවක් ඔහු මේ වදන් අසන්නට ඇත.
අපේ කුපාඩිකම නිසා ඇනට්ගේ සියලු වගකීම ගෝපාල්ට පවරා සිටියාද, නැතහොත් ගෝපාල් ස්වකැමැත්තෙන් ඇගේ සියලු බරට කර ගැහුවාද, ඒත් නැත්නම් වෙනත් හේතුවක්ද යන්න පැහැදිලි නැත. ඇගේ පත්වීම පිළිබඳ ලියකියවිලි වැඩවල සිට නව නගරය පෙන්වීම දක්වා කුදුමහත් සියල්ල ඔහු කර දුන්නේය.

"වැඩේ නැගලා යනවා වගේ." කොල්ලෝ ඇනට්ට නෑසෙන්නට කසුකුසුවෙන් ගෝපාල් මැඩවූහ. ඔහු ඇසක් වසා සිනාසුණා මිස කිසිවක් කීවේ නැත.

නේවාසිකාගාරයේ හිස් කාමර නොවූයෙන් ඇනට් පදිංචි වූයේ මගේ කාමරයේය. මගේ බලවත් ශෝකයට ඇයව රාජිනීගේ කාමරයට පංගාර්තු කිරීම පිළිබඳව සළකා බැලුනේවත් නැත. එලෙස යෝජනා කිරීමටද මා මැළිවූයේ ගෝපාල් නිසාය.
රාජිනී මුලදී අපේ කාමරයට එබී ඇනට් සමග හෑල්ලක් දොඩවා ගියාය. ඇනට්ද මුල් දින කිහිපයේ රාජිනීගේ කාමරයට වැදී පැය ගණන් ගත කළේ මගේ කෝපය අවුස්සමිනි: ලැගපියකො ඒකෙම!

සුපුරුදු පරිදි සතියකට වරක් දෙකක් සාද පැවැත්විණි. ගෝපාල්ද පැමිණ අප හා වාඩිගෙන සිටියේය. ඇනට් මුල සිටම යන්තම් මුහුණ පෙන්වා හෙමින් මග හැර ගියාය. ගෝපාල්ද වේලාසනින් ඉවත් වන්නට සැරසුණි.

"ඔහොම ඉඳගන්නවා; ඔහොම ඉඳගන්නවා. කොහෙ යන්ඩද තමුසෙ?"
"වැඩ වගයක් තියෙනවා මචං."
"උඹට මෙච්චරකල් වැඩ තිබුණෙ නෑනෙ."
"කතා ඕන නෑ, ඉඳගනිං ඔහොම."
ගෝපාල් අසේලගේ අතින් අල්ලාගෙන උරහිසට තට්ටුවක් දැමීය.
"පාඩම් කරන්ඩ තියනවා මචං. මම නැත්නම් උඹලත් එක්ක ඉන්නවනෙ."
"ආ.... ඇනට් එක්කද?" සිනා හඬ පැතිරිණි. "හා හා ගිහිං කරගනිං, පාඩමක් බැරිනං..."
"එහෙම එකක් නෙවෙයි මචං. රාජිනිත් එනවා.."
"ෂා, උඹ මාර දස්සයෙක් වෙලානෙ මේ ටික දවසට."
ගෝපාල්ට කටක් ඇරීමට නොලැබෙයි.

***************************************

සති කිහිපයක් ඉක්ම යන්නට ඇත.

ඇනට් බොහෝ දිනවලට කාමරයට පැමිණියේ ප්‍රමාද වීය. නේවාසිකාගාරයේ ඝෝෂාව නිසා ඇය පුස්තකාලයට හෝ වෙනත් තැනකට වී පාඩම් කරනවා ඇතැයි මම අනුමාන කළෙමි. උනන්දුවෙන් ඇරඹි ගෝපාල්ගේ පාඩම දින කිහිපයකට සීමා විණි.

***************************************

ඒ සෙනසුරාදා දිනයකි. කරන්නට වැඩක් නොතිබුණු මම ඔහේ ඇඳේ වැටී සිටියෙමි. ඇගේ බඩුමුට්ටු අස් කරමින් සිටි ඇනට් එක් වරම යම් කිසි ශබ්දයකට කන් දුන්නාය. ඒ වාහනයක් නේවාසිකාගාර මිදුලේ නවත්වන හඬකි. කවුළුව අසලට ගොස් පහත බැලූ ඇය, ඇසිල්ලකින් ඉන් ඉවත්ව මා වෙත හැරුණාය.

"කවුරු හරි ආවොත්, මම නැහැයි කියන්න." කී ඇය වහාම නාන කාමරයට රිංගාගෙන දොර වසා ගත්තේ මා පුදුමයට පත් කරවමිනි.

විනාඩි කිහිපයකින් නේවාසිකාගාරයේ කොරිඩෝව දිගේ ඇවිද එන අඩි උස සපත්තුවල හඬ ඇසෙන්නට විය. කෙමෙන් ළං වුණු සපත්තු මගේ කාමරය ඉදිරිපිට නැවතුණි. මම හුස්මවත් නොගෙන බලා සිටියෙමි. දොර ළඟ කසුකුසුවකි.

අනතුරුව සිහින් හඬින් දොරට තට්ටු කරනු ඇසිණි.

දොර ළඟ සිටිනුයේ කවුද? මා දොර විවෘත කළ යුතුද? තවම නිදි ඇඳෙන් නොනැගිටි මා මුහුණ සෝදාවත් නැත. පෙරදා පැවති සාදයෙන් අනතුරුව සියල්ලන් තවමත් නිදි විය යුතුය. මට යම් අනතුරක් වේද?

නැවත වඩාත් විශ්වාසයෙන් යුතුව දොරට තට්ටු කරන හඬ ඇසුණි. මම ඇඳෙන් බැස දොර හැරියෙමි.
දොර අසල වු‍යේ වැදගත් පෙනුමැති වයස තිහක පමණ වූ කාන්තාවන් දෙදෙනෙකි.

"ඇනට්?" අළු පැහැති කමිසයක් හැඳ සිටි පිරිපුන් කාන්තාව විමසුවාය.
"එයා නැහැ." මම ගැට ගසා ගතිමි. කාන්තාව මට පිටුපසින් කාමරය දෙසට එබුණාය. මම දොර අඩවල් කළෙමි. අනතුරුව ඇගේ අවධානය මවෙත යොමුවිය. මා සිටියේ නිදන ඇඳුම පිටිනි.
"මිස් නිදාගෙන හිටි ගමන් වගේ. ඇතුළෙ ඉන්නවද දන්නෙ නෑ එයා."
මගේ පපුව ඩිග් ඩිග් ගානු ඇයටද ඇසෙන්නට ඇත.
"ඉන්ඩ මම බලන්නම්." කී මම දොර යන්තමින් හැර කාමරයට ගොස්, නාන කාමරය දෙස බලන බවක් අඟවා ආපසු දොර අසලට ආවෙමි.
"නැහැ."
මා බොරුවක් කළ බව මට හැඟුණු තරමටම ඔවුන්ටද හැඟෙන්නට ඇත. අළු කමිසය හැඳි කාන්තාව මගේ මුහුණ අධ්‍යයනය කළාය.
"ඔයා සරෝජ්ව දන්නවද?"
"ඔව්, අපිත් එක්ක එකට වැඩ කරන්නෙ."
"මම එයාගෙ නෝනා." යයි කී ඇය පරීක්ෂාකාරීව මගේ මුහුණ දෙසම බලා සිටියාය.

සරෝජ් විවාහක බවක් මම දැන නොසිටියෙමි. ඒ ප්‍රවෘත්තියටත් වඩා කම්පනයක් මසිත ඇති වූයේ ඇනට්ගේ හා මගේ බාහිර ස්වරූපය විස්තර කළහොත් බොහෝ දුරට එක හා සමාන බව හදිසියේම පසක් වුණු බැවිනි. ඇය මා ඇනට්දැයි සැක කරන බව පැහැදිලිය. ඇනට් කර ඇත්තේ මොනවාද?
"අපි හම්බෙලා නෑනෙ කලින්." මම කීවෙමි. "සරෝජ් නැවතිලා ඉන්නෙ වෙනම නිසා වෙන්න ඕන. ඔයා එනවා ඇත්තෙ එහෙටනෙ."

"ඔව්." ඇය තරමක් බලා සිට කීවාය. "ඇනට් මේ වෙලාවට කොහෙද ඇත්තෙ?"
මම නැවතද අමාරුවේ වැටුණෙමි. මා මුසා බස් පැවසීමට අකමැතිය. නමුත් සත්‍යය පැවසීමටද නොහැක: මොනවා කළත් ඇනට් මගේ කාමරයේ වෙසෙන මිතුරිය වීමද, මේ සිද්ධියේ අගක් මුලක් නොදැනීමද නිසාය.

"සමහරවිට එයා කොහෙ හරි ගිහින් ඇති."
"එන වෙලාවක් දන්නෙ නැද්ද?"
"නෑ.. මම නිදාගෙනනෙ හිටියෙ."
මෙතෙක් වේලා විමසිල්ලෙන් බලා සිටි ඇගේ යෙහෙළිය ඉංග්‍රීසියෙන් ඇයව ඇමතුවාය.
"මොනවද ඔයාට කරන්න ඕනෙ දැන්?"
අළු පැහැ කමිසය හැඳි කාන්තාව ඊට පිළිතුරක් නොදුන්නාය. මා දෙස දැඩිව බලා සිටි ඇය කටහඬ අවදි කළාය.

"ඇනට්ට කියන්න එයා ඔය සෙල්ලම් කරන්නෙ දරුවො දෙන්නෙක්ගෙ තාත්තා කෙනෙක් එක්ක බව."
මම මෝඩයෙකු සේ බලා සිටියෙමි.

"මොනවද ඔයාට කරන්න ඕනෙ දැන්?" ඇගේ යෙහෙළිය නැවතද පිළිවිසුවාය.
ඊට පිළිතුරක් නුදුන් සරෝජ්ගේ සහකාරිය දැඩි මුහුණින් යුතුව මා දෙසම බලා සිටියාය. මා ඇනට් නොවන බව විශ්වාස කිරීමට ඇය මැළිවන සෙයකි. අහක යන කරදරයකට පැටළීම පිළිබඳව අනියත බියක්ද, දරු දෙදෙනෙකු සහිත තම කුටුම්භය ආරක්ෂා කර ගැනීමට ලජ්ජාව පසෙක ලා මෙහි පැමිණි කාන්තාව ගැන අනුකම්පාවක්ද මසිත වෙළා ගැනිණි.

"මම එයා ආවහම කියන්නම්. සමහරවිට එයා පාඩම් කරන්න ගිහින් වෙන්න ඕනෙ."
ඇගේ යෙහෙළිය මා වෙත හැරුණාය.
"ඔය කරන වැඩේ නිසා දෙවියො එයාට සාප කරන බවත් කියන්න. අනුන්ගෙ පවුල් කඩාඉහිරවලා එයා කරන කිසිම දෙයක් හරි යන්නෙ නැති බවත් කියන්න. ඔහොම වැඩවලට උල්පන්දම් දෙන යාලුවන්ටත් ඒ සාපයෙන් ගැලවෙන්න හම්බෙන්නෙ නෑ."

අනතුරුව ප්‍රශ්න වැලක් සමග මා හුදෙකලා කොට ඔවුහු ගියහ.

මම දොර වසා කාමරයට ආවෙමි. ඇනට් නාන කාමරයෙන් එළියට ආවාය.
"වාහන සද්දෙ ඇහෙනකොට මට නිකමට සැක හිතුණා. හොඳ වෙලාවට."

ඇය ඉතා සැහැල්ලුවෙන් කියාගෙන ගියාය. මම ඔවුන් මගෙන් ඇසූ දේවල්ද, ඊට මා දුන් පිළිතුරුද පැවසීමි.
"ඕන එකක් කරගන්න, මාව ඕවට ගාව ගන්නෙ නැතුව."
"ඒ ගෑනිට පිස්සු. නැත්නම් සරෝජ් ඔයා වගේ කෙනෙක් එක්ක යාලු වෙයි කියලා හිතයියැ."

ඇනට් මහ හඬින් සිනාසුණාය.
'ඔව්, මගේ පෙනුම ඔයාගෙ විතර වනචර පාට නැතැ'යි කීමට සිත් වුවද මම නිහඬ වීමි.

****************************************

ගෝපාල්ගේ කාමරයේ දොර කැඩෙන තරම් හය්යෙන් මා ඊට තඩි බෑවේ මගේ සිතෙහි ඇති කෝපය නිසාය. ඇස් රතු වී මුහුණ තඩිස්සි වී සිටි ගෝපාල් දොර විවෘත කළේය. ඇනට්ගේ පළහිලව්ව ඔහුට රහසක් නොවන බව ඒ මුහුණ ඉඟි කළේය.
"දුවී? ඇයි දුවී?"
"මට තියෙනවා ඔයත් එක්ක පොඩි කතාවක්."
"මටත් ඔයත් එක්ක කතා කරන්න ඕනකම තිබුණා." ඔහුගේ කටහඬ හැඟුම්බරය.

ඇනට්ගේ වරදවලට හා ඇය සොයා පැමිණෙන කාන්තාවන් මට සැර දැමීම ගැනත්, ඇය බේරා ගැනීම පිණිස මට බොරු කීමට සිදුවීම ගැනත්, ඇයව මගේ කාමරයට පංගාර්තු කළ ගෝපාල්ට බැන වැදීමට මට අවශ්‍ය විය. එසේ වුවද මට සිදුවූයේ මුළු සන්ධ්‍යාවම ගෝපාල්ගේ දුක් ගැනවිල්ල අසා සිටීමටය.

දුක් ගැනවිල්ල කෙමෙන් බැනීමකට පරිවර්තනය විය. සිද්ධිය ආරංචි වූ රංජිත් ඇතුළු කොල්ලන් පිරිසද අප සිටි තැනට අවුත් ඇයට බනින්නට හවුල් වූහ.

"මම මොනවද ඒකිට නොකළෙ? හැම දෙයක්ම කරලා දුන්නා. පොත් හොයලා දුන්නා. ඉන්ඩ තැන ලෑස්ති කරලා දුන්නා. පල්ලි එක්ක ගියා. ඒකිගෙ ගෙදරින් ආ වෙලාවෙ නවතින්ඩ තැන් හොයලා දුන්නා. අන්තිමට ඒකිට බෝයිව ලොකු වුණා...."

අනතුරුව ඔහු ඇනට්ට බැන වදින්නට විය.
ඇය කළායයි ඔහු චෝදනා කරන සියල්ල ඇත්තටම සිදු නොවන්නට ඇත. එසේ වුවද මම නිශ්ශබ්දව සිටියෙමි. මොහොතකට පෙර ඇනට්ට පෙම් කළායයි පැවසූ ගෝපාල් දැන් ඇයට පිළිකුලෙන් බනින අයුරු අසා මම කළකිරුණෙමි. ගෝපාල්ගේ මුහුණ බලන මම ඇනට් සරෝජ් සමග යහළු වීම පුදුමයකට කරුණක් නොවන බව සිතීමි. මට ඇති ගැටළුව එය නොවේ.

"ඒක නෙවෙයි, බෝයි කසාද බැඳපු මිනිහෙක් බව ඕගොල්ලො දැනං හිටියද?" මම ඇසුවෙමි.
"ඇයි, ඔයත් ඌ පිළිබඳ සිතක් ඇතුව හිටියද?"

අසේලගේ කට කැඩිච්ච කතාව නිසා මම ඉන් ඉදිරියට ඒ පිළිබඳව විමසීම අත් හළෙමි.

ගෝපාල් කිසිවකුටත් කන් නොදී තනිවම කියවන්නට විය.
"ඒකිට තේරෙයි කවදක හරි. ඌ අර ගෑනිව අතෑරලා ඒකිව බඳින්නෙ නෑ කවදාවත්. මෝඩි."
"මැටි කඳක්! නම වුණත් බලපංකො: ඇනට්! නොදකිං."
"ඕකිට හොඳ ගේමක් දෙමු."
"උඹ ඕකිට සැළකුවා වැඩි මචං."
"මම හොඳ වැඩි මචං. ඒක තමයි."

බැනවැදීම් කෙමෙන් සභ්‍ය සීමාවෙන් ඔබ්බට සේන්දු වූ බැවින් මම කාමරයට යන බව පවසා එතැනින් නැගිට්ටෙමි.

****************************************

කාමරය එක්වරම පාළුවට ගොස් ඇත. ඇනට් උදෑසන පිටව ගිය පසු තවම පැමිණ නැත. ඇගේ බඩුමුට්ටු පිළිවෙලකට අසුරා ඇත්තේ ගෙන යාමට සූදානමින් මෙනි.

දොරට යමෙක් තට්ටු කරයි. මගේ හද අවිනිශ්චිත බියකින් සැලේ. තට්ටු කිරීම නොනවත්වාම ඇසේ. මම දොර යන්තමින් විවර කරමි. දොර අසල පෙට්ටියකුත් අතැතිව රාජිනී සිටී.
"ලඩ්ඩු කනවද?"
"තැන්ක් යූ. එන්ඩ ඇතුළට." මම මෑත් වී කාමරයට ඒමට ඉඩ සලසන්නේ ඇය ඇතුළට නොඒවායි සිතින් පතමිනි. එබව නොදන්නා රාජිනී ඇතුළට විත් මේසය අසළින් වාඩි වෙයි.
මම වතුර කේතලය වෙත යමින් විමසමි.
"තේ හදන්ඩද?"

රාජිනී කුමකට සූදානම් වන්නේද යන්න මට පැහැදිලි නැත. වතුර ඉක්මණින් නටන්නේද නැත. මම ඇඳ මත වාඩි වී ලඩ්ඩු කමින් අපහසුවෙන් සිටිමි.

ලඩ්ඩු භාජනය මේසය මත තබන රාජිනී මා දෙස කෙළින්ම බලයි.

"ඔයා ඔය ඉන්නෙ ඔයාට ගැලපෙන මිනිස්සුත් එක්ක නෙවෙයි."

මම පිළිතුරු නොදෙමි.

"මොකක්ද ඔයා කරන්නෙ? ඔයාම හිතලා බලන්ඩ. මම හුඟ දවසක ඉඳලා බලාගන ඉන්නවා. ඔයා නිකාං නාස්ති වෙනවා. වෙලාව නිකාං නාස්ති වෙනවා. අම්මලා කියන්නෙ නැද්ද?"

මම නිශ්ශබ්දව තේ සාදමි. කිරි පිටි දිය වී දිය වී යයි. ඇනට්ගේ කෝප්පයට තේ වත් කරන මම එය රාජිනීට දෙමි.
ඈ සෙමින් තේ කෝප්පය තොල ගායි. මම තේ කෝප්පයට ඉහළින් පෙනෙන ඇගේ මුහුණ දෙස හොරෙන් බලමි. දුක් කරදර විඳි පෙනුමක් ඇතත් මා සිතා සිටි තරම් ඇය කැත නැති බව මට හැඟේ.

"ඇනට් ගැන රණ්ඩු කරලා වැඩක් නෑ. ඇනට් එයා ගැන බලා ගනියි; සරෝජ්, ගෝපාල්, ඒගොල්ලො ගැන බලාගනියි. ඔයා, ඔයා ගැන බලා ගන්ඩ."

තේ බී අවසන් කරන රාජිනී කෝප්පය සේදීමට නාන කාමරය වෙත යයි. මම "දෙන්ඩ, දෙන්ඩ" යයි කෝප්පය ඉල්ලුවද ඇය නොදෙයි.

"ඔයා තියා ගන්ඩ ලඩ්ඩු." ඇය භාජනයේ පියන වසයි. "මම කිව්ව එක හිතල බලන්ඩ. ඔය ඉන්න කට්ටිය එක්ක ඔයා හිනා වෙයි; වැඩක් නෑ. තව අවුරුදු දෙකක් යයි; ඔයා ඔතනම තමයි. ඔහොම හිටියා ඇති. ඔයා ඉගෙන ගන්ඩ. මම උදව් කරන්නම්. පොත් දෙන්නම්. අපි එකතු වෙලා පාඩම් කරමු."

රාජිනීට යන්නට හැර මම දොර වසමි.

රාත්‍රී බොහෝ වේලා යනතුරු මම ඇඳෙහි ඒ මේ අත පෙරළෙමි. නින්ද අහලකවත් නැත. රාජිනී කිවූ කරුණුවල සත්‍යයක් ඇතැයි මගේ යටි සිත දනී.

ශාලාවේ සාදයක හඬ ඇසේ. කොල්ලන් බීගෙන කෑ ගසන, සිනාසෙන හඬ ඝෝෂාවක් ලෙස මට හැඟෙන්නේ ප්‍රථම වරටය. ගෝපාල් බීගෙන හඬයි. ඇනට් ඝෝෂාව මැදින්ම පැමිණ කාමරයට රිංගා ගනී.

රාජිනීගේ යෝජනාව සළකා බැලීමට මම තීරණය කරමි.

සිත්ති නෝනා

2011-05-09T19:18:00.010+05:30

සිත්ති නෝනා

බලාපන්
මොහොමඩ් ඇවිත්

පුත්තලමේ සිට
මග ගෙවාගෙන
අත් වැඩට නොගිහින් අද
නුඹ බැලීමට ඇවිත්

නුඹේ සිහිසුන් සිරුර
වැලඳගෙන, සිප දෙපා,
වියළි කෙහෙ කැරලි
පිරිමදියි සෙනෙහසින්

නුඹේ නෑසෙන කණට
කිට්ටු වී මුමුණයි
ගෙවුණු විසි වසර තුළ
කියා ගත නුහුණු දේ

නුඹේ දරු සයදෙනට
කන්ට දිය යුතු හෙයින්
නොහැක හෙට මෙහි එන්ට
නුඹ බලන විලසින්

යා යුතුය බොහෝ දුර

තනිව, දරුවන් පිණිස
ඒ නිසා යනු මිසෙක
නුඹව හැර යනු නොවේ

සිත්ති නෝනා
විවර කර දෑස
සමුදෙන් මොහොමඩ්ට
අවසාන වරට

සයවන දරුවා ලබා සති දෙකකින් හදිසියේ අසනීපව, පුත්තලමෙන් කොළඹට එවා, කොළඹින් අපට එවූ සිත්ති නෝනා.... උපන් දා සිට දුක් විඳි ඇගේ පෙණුම තිස් හතක් නොව පනස් හතක් මෙනි. ජීවිතයත් මරණයත් අතර දෝලනය වන ඈ බොහෝවිට ආපසු නිවෙසට නොයනු ඇත.
විසි වසරක් පුරා ඈ හා ජීවිතය බෙදාගත් මොහොමඩ්ගේ කඳුලින් අද ඇගේ සිරුර නෑවෙන්නට ඇති.
"මම හෙට වැඩට ගියොත් තමා කන්ඩ හම්බ වෙන්නෙ." දරුවා ලැබුණු පසු දින එකොළහක්ම රැකියාවට නොගොස් සිටි ඔහු අතේ සතයක්වත් ඉතිරි නැතිව ඇති. මග වියදම් සපයා ගැනීම තබා අලුත උපන් දරුවා ඇතුලුව දරු කැලකගේ කුසගිනි නිවන්නේ කොහොමද? සිත්ති නෝනා අසාධ්‍ය තත්වයෙන් සිටියදීත් ඔහුට මේසන් වැඩට අත් උදවු දීමට යාමට සිදුව ඇත්තේ ඒ නිසා. "මම හෙට ආවෙ නැතුවට කමක් නැද්ද?" ඔහු දොර ළඟ සිට ආයෙමත් ඇහුවා. "ළමයිනුත් හුඟක්නෙ. මම වැඩ කරොත් තමා කන්ඩ හම්බවෙන්නෙ....මම ආයෙ සැරයක් එයාව බලලා එන්ඩද?" සිත්ති නෝනාව තනිකර ආපසු යන මොහොමඩ්ගේ හදවත රිදුම් දෙන්නට ඇති.
ඒත්...... මෙතරම් ආදරය කරන මොහොමඩ්ව යළි දකින්නට නොලැබෙන බව නොදැනදෝ සිත්ති නෝනා තද නින්දක.

බේබද්දා

2011-05-06T20:38:00.006+05:30

බේබද්දාගේ මරණය මා කම්පාවට පත් කරනු ඇතැයි මම කිසි කලෙකත් නොසිතුවෙමි. මා සිතූ දෙයක් ඉටුව ඇත්තේ කලාතුරකිනි.

********************************

බේබද්දා විවාහ වී සිටියේ සුදු නැන්දා සමගය. මුහුණට මාමා, අය්යා ආදී වශයෙන් ආමන්ත්‍රණය කළද, නැති තැන අප භාවිතා කළේ බේබද්දා, අරූ, අර යකා වැනි වදන්ය.

දිනූ පක්ෂයේ දේශපාලනඥයකු විසින් අපේ නිවෙස් අසළ තැබෑරුමක් විවෘත කරන ලදින්, බේබද්දා දිනපතා අපේ නිවසට යාම් ඊම් කරන්නට විය. අප්පච්චීට කලාවැව හිතවතෙකු විසින් දෙන ලද නාගවල්ලිය බුලත් වැලෙන් සුදු නැන්දාට බුලත් ගෙන යාම මේ ගමන්වල මුඛ්‍ය අරමුණ විය. නාග කන්‍යාවියන් සපන්නේ මේ බුලත්ම බවට ඒ හිතවතා පුන පුනා පැවසූයේ මහත් විශ්වාසයෙනි. අපේ නිවසේ කිසිවෙක් පුරුද්දක් ලෙස බුලත් නොකෑ නිසා 'බුලත් වැල දවස ගානෙ හූරං යෑම' ගැන වාද කිරීමට සාධාරන හේතුවක් නොතිබිණි.

විශ්‍රාමික රජයේ ලිපිකරුවකු වූ බේබද්දා සිය වෘත්තීය ගරුත්වය පසෙක ලා, මත්පැන් සඳහා වියදම් සපයා ගනුවස් කුලී වැඩ කළ හෙයින් අපේ නිවසේ ඇතැම් බර වැඩ ඔහු සවසට එනතුරු තබා ගැනිණි. ඔහු පිට මිනිසුන්ගේ කුලී වැඩ කිරීම කිට්ටු ඥාතීනට රුචි නොවුණු නමුත් මේ පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීම ඵල විරහිතයයි සැළකුණේ "කොහොම හම්බ කළත් සල්ලි සල්ලිම" බව බේබද්දා ප්‍රකාශ කළ හෙයිනි.

ඇබ්බැහි වීම දිනෙන් දින වැඩි වත්ම බේබද්දාගේ වත් පිළිවෙත්ද බලා සිටියදී පිරිහිණි. "අපේ මිනිහෙක් කියල ගමේ උන් දන්න නිසා" අම්මා ඉඳහිට අලුත් කමිසයක් සරමක් අරන් දුන්නද, ඕනෑම ඇඳුමක් දින කිහිපයක් තුළ වර්ණය හඳුනාගත නොහැකි දිරා ගිය කඩමාල්ලක් කර ගැනීමේ විශිෂ්ට හැකියාවක් බේබද්දාට විය. "මූ අපි දෙන ඇඳුමුත් විකුණගෙන බොනවද දන්නෑ." යනුවෙන් අප්පච්චි සැක පහළ කළේ වරක් දෙවරක් නොවේ. ඇඳුම් අරන් දීමෙන් බේබද්දා පිරිසිදු කිරීමේ ප්‍රයත්නය අම්මා අවසානයේදී අත් හැරියාය.

හදිසියේ බෝම්බයක් පිපිරිණි.

අය්යා විවාහ වීමට සිටි අක්කා හෙද නිලධාරිනියක වූයෙන් ඇය හමු වීමට රෝහලට ගොස් සිටි අය්යාව බේබද්දාට හසුව ඇත. ඔහුව මග හැරීමට අය්යා කළ තැත ව්‍යර්ථ විය.

"පුතා, පුතා කියාගෙන අර සෙනග ඉස්සරහ මගෙ ඇඟට පැන්නහම රෝෂිණිත් බය වුණා පිස්සෙක් කියල; මේ දැං කාණුවෙන් ගොඩ ගත්ත වගේ."

කිසිවකට කලබල නොවන තැන්පත් ගතිගුණ ඇති අය්යා මුහුණ හපුටු කරගෙන වාර්තා කළේය. "ඒ මදිවට 'මේ මිසී කවුද' කියලත් ඇහුව. මට පොළොව පළාගෙන යන්ඩ හිතුණ.."

"ඔයාගෙ නෑයො!" අප්පච්චීට නිකට දික් කළ අම්මා අත පිස දා ගත්තාය.
"ඔයා තමයි අරක මේක දිදී ගෙන්න ගන්නෙ." අප්පච්චීද ඇරියේ නැත.
"මම දෙන එකකට නෙවෙයි අර නාග කන්‍යාවිට බුලත් ගෙනියන්ඩ කියලනෙ එන්නෙ හැමදාම බීගෙන. මට පිස්සුයැ නැත්තං ඔය බේබද්දන්ව ගෙන්න ගන්ඩ."
"අර ඌට දීල තිබුණු දුඹුරු පාට කමිසෙ මම ඇඳ ඇඳ හිටපු එකක්."
"ඔයා ඒක ඇඳල නෑ අවුරුදු ගානකින්. අනික ඔයාමයි වත්ත සුද්ද කරෝගත්තෙ ඌට කියල. හිස් අතින් යවන්ඩ පුළුවනැ, අවුරුද්ද ළං වෙලා."
"ඌට හැමදාම තේත් දීලා, බුලත් වැලත් හූරං යන්ඩ ඇරල ඉන්න එකේ මොකද වෙන්නෙ වැඩ කරෝගත්තහම?"
"වෙන දේ තමයි මේ වෙලා තියෙන්නෙ." අය්යා මැදට පැන ගෙරවීය. "අපිට පාරෙ බැහැල යන්ඩ නෑ."

"මම අක්කට කතා කරන්නං.." තීරණයක් ගත් අප්පච්චි නැගිට්ටේය.
"දැං මොනවද කියන්ඩ යන්නෙ?"
"කියන්නෙ, කෙළින්ම කියනව අරූව මෙහෙ එවන්ඩ එපා කියල."
"අක්කට කියල වැඩක් නෑනෙ. අහිංසක ගෑනි."
"එහෙනං මොකක්ද කරන්ඩ කියන්නෙ?"
"ඕක තමා මං මුළදිම කිව්වෙ ගමේ නොඉඳ වෙන කොහෙ හරි ගේ හදමු කියල."
"ගේ හදපු එක? ගේ හදපු එක නෙවෙයි වැරැද්ද, එක එක එව්ව දිදී මෙහෙ ගෙන්න ගත්තු එක."
"ඔව්, මං තමයි හැම එකටම වැරදි!" තමන් අතේ කිසිම වැරැද්දක් නැති ස්වරයකින් කිවූ අම්මා කඳුළු සළන්නට වූවාය.
"නෑ, එකෙක්වත් වැරදි නෑ. මගෙනෙ නෑයො; මං බලාගන්නම්." අම්මාගේ නෙතින් ඇද හැළෙන ආයුධයෙන් පහර කෑ අප්පච්චි යක්ෂාවේශයෙන් නැගිට්ටේය.

බුලත් වැල කපා කොටා දැමිණි.

"ඇයි දුව බුලත් වැල කපල දැම්මෙ?" බේබද්දා ඇසුවේ මගෙනි.
"ඕවට සර්පයො එනව!" පිළිතුරු දුන්නේ අම්මාය. අප්පච්චීත් අය්යාත් මගහැර සිටියහ. වත්තේ මුල්ලකට විසි කර තිබුණු බුලත් වැලේ කොටස් අතරින් මැළවුණු බුලත් කොළ කීපයක් අවසානවරට කඩා ගත් බේබද්දා නික්ම ගියේය.

අපේ බලාපොරොත්තු සිඳලමින් ඔහු පසුදිනද පැමිණියේය.
"ඔහෙ නිකං ආව."

අප්පච්චි පත්තරයෙන් ඉහළට ඇස් එසවූයේ හෝ පිළිතුරු දුන්නේ නැත.
"එහෙ එන්ඩත් බැරි වුණා ළඟදි." අම්මා කීවේ නිශ්ශබ්දතාවයෙන් ඇති වූ අපහසුතාවය නැති කරන අටියෙනි.
"අක්කත් ලෙඩින් මේ ටිකේ."
"ඇයි අක්කට?"
"හරියට කන්නෙ බොන්නෙත් නෑනෙ. අර උණෙං පස්සෙ කලන්තෙ කියනව නිතර. මෝල්ටඩ් කිරි එකක්වත් අරං ගිහින් දෙන්ඩ කියල."
කතාව යොමු වෙන ඉසව්ව තේරුම්ගත් අප්පච්චි අනවශ්‍ය කතාවට පැටලුණු අම්මාට රවා බේබද්දා දෙසට හැරිණි.
"ඕවා නෙවෙයි, හොඳට පලා ටිකක්, එළවලුවක්, අරකක් මේකක් කන්ඩ කියන්ඩ. නිකං ඉන්න එකේ අය්යට පුලුවන්නෙ ඔය ඉඩම් කෑල්ලෙ එළවලු ටිකක් වවන්ඩ. අපි ඉස්සර ඔය වත්තෙ වැව්වා."
"මමත් කියනව අක්කට. ඒත් ඔය මෝල්ටඩ් කිරි එහෙමනං බොන්ඩ පුලුවං කියනව. වෙන මුකුත් කන්නෑ කටේ අමි රහ කියල." බේබද්දා සිය මාතෘකාවෙන් එපිටට සංවාදය ගෙන යාමට සූදානම් නොවීය.
"කෑම රහ නැත්තෙ කොච්චරවත් බුලත් කන හින්ද. ඕක නවත්තන්ඩ කියන්ඩ."
"දැං ආයෙ කොහෙ කන්ඩද? මෙහෙ බුලත් වැලෙන් විතරයි කෑවෙ. ඊයෙ හීල්ලුව. උණෙන් පස්සෙ කටේ අමි රහ යන්ඩ කියල පහුගිය ටිකේම ඔය බුලත්මයි හැපුවෙ. අද බැරිම තැන කිව්වෙ මෝල්ටඩ් කිරිවත් තිබුණනං කියල"
"ඕව බීල හරියන්නෑ."
අප්පච්චී නැවතත් පත්තරය තුළ ගිලිණි.
අම්මා ගෙතුළට ගියාය.
බේබද්දා ජයග්‍රාහී ලෙස අසුන් අරා සිටියේය.
මඳ වේලාවකට පසු අම්මා කිසියම් මුදලක් ගෙනවුත් බේබද්දා අතට දුන්නේ පෙරැත්තයෙනි.
"අක්කට මොනව හරි ආසයි කියන දෙයක් ගිහිං දෙන්ඩ."

බේබද්දා නික්ම යනතුරු පත්තරය දෙස බලා සිටි අප්පච්චි අම්මාට කඩා පැන්නේ ඉන් අනතුරුවය.
"ඌ ගිහිං බොයි ඕකෙන්. පැන්ෂන් එක ඉවර වෙනකං බීල, තව බොන්ඩ සල්ලි හොයනව."
"සල්ලි නුදුන්නනං අද යන්නෙම නෑ. අනික අක්කට ඕනෙ කියල කිව්වහම නොදී කොහොමද?"
"දැං ආයෙ ආයෙ එයි සල්ලි ඉල්ලගෙන. මෝඩකම්වලත් සීමාවක් තියෙන්ඩ ඕන. අක්කට කිරි ගිහිං දුන්නොත් බැරියැ."
"එහෙනං ඒ වෙලාවෙ කියන්ඩ එපායැ. ඊළඟට මටයි කතා අහන්ඩ වෙන්නෙ නෑනට ලෙඩ වුණු වෙලේ, කියලවත් බැලුවෙ නෑ කියල."

අනතුරුව මෙවැනි ආරවුල් අපේ නිවසේ නිරන්තර සිදුවීමක් බවට පත් විය. සන්ධ්‍යාවේ බේබද්දා පැමිණෙන වේලාව කිට්ටු වත්ම නිවස පුරා පැතිර යන්නේ අවිනිශ්චිත අන්ධකාරයකි. මුදලක් ලබා ගැනීම සඳහා බේබද්දාට හැමදාම කිසියම් හේතුවක් තිබිණි.

අය්යාගේ මංගල්‍යය ආසන්න වත්ම වාග් සංග්‍රාම වඩ වඩා සුලභ වන්නට විය. අම්මාට සොයුරන් නොසිටි අතර ළඟම මාමා වශයෙන් පුතා පෝරුවට නැංවීම සිය යුතුකමක් බව බේබද්දා නිතර දෙවේලේ සිහි කළේය. 'ඌ ආවොත් ඕනෙ එකෙකුට පෝරුවෙ නැගීමට කියා' තමන් රෝෂිණීත් සමග පැන යන බවට අය්යා තර්ජනය කළේය.

අප්පච්චීගේ එකම සහෝදරිය වූ සුදු නැන්දාට මගුලට ආරාධනා නොකර සිටිය නොහැක.
ඇයට ආරාධනා කර බේබද්දාට ආරාධනා නොකර සිටිය නොහැක.
බේබද්දාට ආරාධනා කර, තෙවන පාර්ශ්වයකට අය්යාව පෝරුවට නැංවීමට කිව නොහැක; බේබද්දා කලබල කිරීමට ඉඩ ඇති හෙයිනි.
නම්බුකාර විදුහල්පතිවරයකු ලෙස නමක් දිනා සිටින අප්පච්චීගේ ලොකු පුතාට මංගල දිනයේ පැන යාමට ඉඩ දීමටද නොහැක.

අම්මා හැන්දෑවේ බුදුන් වැඳ දෙවියන්ට පහනක් තැබීමට පටන් ගත්තාය.

ලෙඩ ගණනේ සිටි සුදු නැන්දා කෙසෙල් ලෙල්ලක් විසි කිරීමට ගොස් බිම ඇද වැටුණේ මේ අතරවාරයේය. ඇගේ පයේ අස්ථි බිඳී ඇති හෙයින් ශල්‍යකර්මයක් කිරීමට අවශ්‍ය බව වෛද්‍යවරු පැවසූහ. සුදු නැන්දා බලෙන් ටිකට් කපාගෙන අවුත් සිංහල වෙදකම් කිරීමට පටන් ගත්තාය. බිම වැටී දින තුනකට පසු හදිසියේම හුස්ම ගැනීමට අපහසු වූ ඇයව යළි රෝහලට ගෙන යන ලදී. එදින රාත්‍රී සුදු නැන්දා අන්තරා වූවාය.

මරණයේ සියලු කටයුතුවල වගකීම ගෙන ක්‍රියා කළේ ලොකු අප්පච්චී හා ඔහුගේ පුතුන්ය. මිණියට අන්දා තිබුණේ එම්බාම් සාප්පුවෙන් දෙන ඇඳුමකි. සුදු නැන්දාගේ කෙසඟ සිරුරට ඒ හැට්ටය බෙහෙවින් ලොකුය. ගෙතුළ නැන්දාගේ සුදු හැට්ටයක් ඇත්දැයි අම්මා සෙවූමුත් ඇඳුම් අල්මාරි අගුලු ලා තිබුණි.
"සෙනග එන හින්දා ඔක්කොම අගුලු දාලා යතුරු අපේ දිහයින් ගිහින් තිබ්බා."යයි කී ලොකු අම්මා අනතුරුව කසුකුසුවෙන් පැහැදිලි කළාය. "අක්කගෙ ඔප්පු, බැංකු පොත්, වටින කියන බඩු සේරම මම පරිස්සමට අරන් තිබ්බා. ඔක්කොටමත් වඩා මේ යකා විශ්වාස නෑනෙ."

බේබද්දා ඇස් රතු කරගෙන ඉස්තෝප්පුවේ පුටුවකට බර වී සිටියේය. ඔහුගේ ඥාතීන් කිහිපදෙනෙක් බත් පෙට්ටියක්ද ඔසවාගෙන ගෙලිඔය සිට පැමිණ සිටියහ. ලොකු අම්මා ඒ බත් වෙනම භාජනවලට අඩුක් කළාය.

බේබද්දාගේ ඥාතිපුතෙක් මළ සිරුර පරීක්ෂා කළේය.
"රත්තරං බඩුත් එක්ක නෙවෙයිනෙ භූමදානෙ කරන්නෙ?"
කිසිවෙක් පිළිතුරු නුදුන්හ.
"සොහොන් බිඳිනව ඊළඟට. ඒකයි මම කිව්වෙ."

සුදු නැන්දාගේ සිරුර වළලා පැමිණි ඉක්බිති අම්මා දෙවියන්ට පහන දල්වා හඬන්නට වූවාය.
"අනේ, ඒ ගෑනිට මගේ දුක දැනිලා තමයි මැරෙන්ඩ ඇත්තෙ. මට මොනවා කරන්ඩද කියල නිනව් නැතුව හිටියෙ. දැන් ඒ ප්‍රශ්නෙත් ඉවරයි."

ඉන් සති කිහිපයකට පසු පැවති අය්යාගේ මංගල්‍යයට බේබද්දා ආරාධනා නොලැබීය. පෝරුවට නැග්ගවීමට තරමක් දුරින් නෑ වෙන මාමා කෙනෙක් සොයාගැනිණි.

මංගල්‍යයෙන් දින දෙකතුනකට ඉක්බිති බේබද්දා ඉහින් කණින් උතුරන තරමට බීමත්ව ගම පුරා ඇවිදිමින් අපට බැණ වැදී ඇති බව ආරංචි විය.
"මහ ලොකු ඉස්කෝල ගුරා! තුඃ නොදකිං!! අක්කව මරා ගත්තා. අක්කගෙ මිනිහව මතක නෑ මිනිය කුණුවෙන්ඩත් ඉස්සර. අක්කගෙ දේපල අල්ලගන්ඩ හදන පාහරයො. ඕකුන් මොනවද ඉස්කෝලවල උගන්නන්නෙ....." ආදී වශයෙන් ලුණු ඇඹුල් සහිතව මේ කතා අප්පච්චීට වාර්තා විය. අනෙක් සියල්ලටත් වඩා අප්පච්චිගේ කෝපය ඇවිස්සුණේ තමාගේ ගෞරවනීය විදුහල්පති රස්සාව ඉස්කෝල ගුරෙක් ගානට ලඝුකොට දැක්වීමය. තමන් විසින් මියගිය සොයුරියට අකටයුත්තක් කරන ලදැයි යන වරදකාරී හැඟීම කා පිටින් හෝ යැවීමටද, මගුල් ගෙදරට බේබද්දා වැද්ද නොගැනීම සාධාරනීකරණය කරගනු පිණිසද ඒ කෝපය උපයෝගී කරගනු ලැබිණි.
"ආදෙන්කො ඕකා..."

අප්පච්චීගේ කෝපය සෑහෙන පමණකට නිවෙන තුරු බේබද්දා නැවත නොපැමිණියේය. මුල් දින කිහිපයේදී සිහිවන සිහිවන වාරයක් පාසා අප්පච්චී බේබද්දාට බැන්නේය; ලොකු අප්පච්චී හමුවීමට කිහිපවරක්ම ගියේය; පන්සලේ අමද්‍යප සමිතිය අවුස්සාගෙන අපේ නිවස අසල ඇති තැබෑරුම ඉවත් කරන මෙන් පෙත්සම් ගැසීය. "සියල්ල" තමන් බලාගන්නා බවට ලොකු අප්පච්චී විශ්වාසයෙන් යුතුව දුන් පොරොන්දුව අප්පච්චී පිළිගත්තේය. පොලිසියේ රැකියාව කළ ලොකු අප්පච්චි ඒ වනවිටත් බොහෝ දේ 'බලාගෙන' තිබුණි. කෙතරම් බීමතින් වුවද ඔහුට එරෙහිව යමක් කීමට බේබද්දා බිය විය.

සති දෙකකට පමණ පසු බේබද්දා පැමිණියේ අප්පච්චී වැඩ ඇරී ඒමට පෙරය. අම්මා කිසිවක් සිදු නූණ ලෙසින් ඔහු පිළිගෙන වාඩිවෙන්නටයයි කීවාය. බේබද්දා වාඩි වී බලාගත් අතේ බලා සිටියේය. අම්මා කහට තේ කෝප්පයක් ගෙනවුත් දුන්නාය. ඔහු එය අතට ගෙන කඳුළු සළන්නට විය.
"සුදු මැණිකෙ..."
අම්මාද හඬන්නට වූවාය. "ඉතින් මොනවා කරන්ඩද අය්යා?" ඈ ඔසරිපොටින් කඳුළු පිසිමින් කීවාය.
"මම තනි වෙලා, නංගි." බේබද්දා කීවේ තේ කෝප්පයටය.
"අය්යට අපි ඉන්නවා."
නිශ්ශබ්දතාවයකි.
"තේ එක නිවෙයි අය්යා." අම්මා නිශ්ශබ්දතාවය බින්දාය.

"මම අසරණ වෙලා." බේබද්දා කෙඳිරීය. "මගෙ ඇහැ පේන්නෙ නෑ. අත පය හිරි වැටිලා. මුකුත් හය්යෙන් අල්ලගන්ඩ වාරු නෑ. කුලී වැඩක් කරනවා තියා ගෙදර වැඩක් කරගන්ඩවත් බෑ. මටනං බඩගින්නෙ හරි හිටියැහැකි. අර සුදුමැණිකෙ හදාගෙන හිටපු බැල්ලි පැටව් දාලා."
බේබද්දාගේ කඳුළු පිරුණු ඇස් බොරවන්ය; අපැහැදිලිය; කළු ඉංගිරියාව වටා අළු පැහැති රවුමකි. ළඟකදි කපා නැති රැවුල මුළුමනින්ම ඉදී ඇත. කෙසඟ සිරුරේ උදරය නෙරා ඇත. අම්මා දිගු සුසුමක් හෙළා නැවත කඳුළු පිසදාගත්තාය.
"ඉස්පිරිතාලෙවත් යන්නෙ කොහොමද බස් බෝඩ් එකක් පෙනෙන්නෙ නැතුව? සුදු මැණිකෙ හිටියනං.." බේබද්දා විවෘතව තිබූ ජනේලයෙන් ඈත බලා සිටියේ එක දිගට ඇසි පිය නොහෙළා බලා සිටියහොත් අහස ඉරාගෙන සුදු නැන්දා මතු විය හැක්කාක් මෙනි.

නැවත වරක් යාම් ඊම් ඇරඹිණි. තැබෑරුම විවෘත කරන්නාහාම එහි එන බේබද්දා, අනතුරුව අප නිවසට පැමිණෙයි. අප්පච්චි ඒ වේලාවට නිවසෙහි නැත. අම්මා උදෑසන ආහාරයෙන් ඉතිරිව ඇති යමක් බේබද්දාට කන්නට දී තේ සාදයි; දින කිහිපයකට වරක් සුළු මුදලක් ඔහු අත තබයි; ඔහුගේ දුක් ගැනවිලි අසා සිටියි. අප්පච්චි පැමිණීමට ප්‍රථම ඔහු පිටව යයි.

මේ කාල සටහන වෙනස් කෙරුණු දිනයක් ආවේය.

දොර අසල යම් ශබ්දයක් ඇසී මා එදෙස බලනවිට බේබද්දා බියගත් විලසින් උළුවස්සට වාරු වී සිටින අයුරු දිටිමි. මමද බිය වූයෙන් "අම්මා.." යි කෑ ගැසීමි. ගෙතුළ සිට කඩිනමින් ආ අම්මා "අය්යා?" යයි ඇමතූ නමුත් බේබද්දා පිළිතුරක් නුදුන්නේය. ඈ ඔහු අසලට ගොස් අතින් අල්ලාගෙන විත් පුටුවේ වාඩි කරවූවාය. බේබද්දා ඇවිද්දේ වෙවුලමිනි; විසි වී වැටෙන්නට යන්නාක් මෙනි. ඔහුගේ දෙනෙත් හොල්මනක් දුටු කලක මෙනි; මුහුණේ ලේ සිඳී ගොසිනි.
"මම තේ එකක් හදන් එන්නම්."යයි කී අම්මා කුස්සියට යන්නට හැරුණාය. බේබද්දා එක්වරම කෑ ගසා ඉදිරියට නැමුණි. ඒ හාම ඔහු සිටි අසුනේ සිට ඉදිරියට රතු දුඹුරු පැහැ පැල්ලමක් විසිරිණි. මටද කෑ ගැස්සුණි. අම්මා හිටි තැනම ගල් වූයේ මොහොතකට පමණි. "ගිහින් නිල් පාට බාල්දිය අරං එන්ඩ." ඈ කීවේ බේබද්දා වෙතට දුවමිනි. "ඒ කරලා ඉක්මණට ලොකු අප්පච්චිට කතා කරන්ඩ."
"අනේ බුදු නංගී... මං මැරෙයි. අනේ මාව බේර ගන්ඩ මයෙ අම්මා.... " යි බේබද්දා විලාප තියන අයුරු බාල්දිය ගෙන ඒමට දිව යන මට ඇසුණි.

************************************

දින දහසයක් පුරා බේබද්දා මරණය හා සටන් කළේය. ඉඩ ලැබෙන අයුරින් අපි රෝහලට ගොස් ඔහු බැලීමු. ගෙලිඔය ඥාතීන්ද වරක් දෙකක් පැමිණ ගොස් තිබුණි. ඔහුට ලේ දීම පිණිස ලොකු අප්පච්චි සිය ගෝලයන් කිහිපදෙනෙකු යැවීය.

මුල් දින කිහිපය තුළ බේබද්දා අවසිහියෙන් නොකඩවාම ජීවිතය අයැද සිටියේය. ඔහුව බැලීමට පැමිණි කිසිවෙකු හඳුනා නොගත් අතර, වරින් වර දෑස් විශාල කර බලමින් තමන්ට පමණක් පෙනෙන ඇසෙන යමකට දැඩි සේ බියපත්ව දුක්මුසු හඬින් හැඬුවේය. ඇතැම් විටෙක යටිගිරියෙන් හූ තැබීය. තමන් මරන්නට එපායැයි මරහඬ දී සේලයින් කටුද, නොයෙක් බට ආදියද ඇද ගලවා දැමීය. කොටු ඇඳක හිර කෙරුණු ඔහුට සෙළවිය නොහැකි සේ එහි හරස් පොලුවල ගැට ගසනු ලැබිණි; අනතුරුව, ගලවා ගත් කටු ආදිය නැවත ඇතුළු කරන ලද්දේ බැණ වදිමිනි.

තමන් අපාගත වී ඇතැයි සිතූ බේබද්දා විකල්ලෙන් දොඩවන විලාපයන් අසා වාට්ටුවේ සිටි රෝගීහු සිනාසුණහ.

ඔහුව පවිත්‍ර කිරීම දිනකට කිහිප වරක් කළ නොහැකි වූයෙන් බොහෝවිට ඔහු සිය මළමූත්‍ර ගොඩෙහිම ලැග සිටියේය; ඔහු වෙතින් නික්මුණු දුර්ගන්ධය පිළිබඳව අනෙකුත් රෝගීහු නිතරම චෝදනා කළහ. නොකඩවා අපහසුවෙන් දඟලන සිරුරේ වස්ත්‍රයක් රඳවා තැබිය නොහැකි විය. නිරුවතින් දඟලමින් යම පල්ලන් ගැනද, වෙනත් නොයෙක් අරුත් සුන් දේ ගැනද දොඩවන බේබද්දා කාගේත් පිළිකුලටත් විහිළුවටත් බඳුන් විය. රෝගීන් බලන වේලාවලට ඔහු වටා තිර යොදා ආවරණය කරනු ලැබිණි. ඔහුව බැලීමට යන කවුරුත් ඔහු ඉතා දුරින් ඥාතියකු බවද, කාත් කවුරුත් නැති නිසා තමන් ඔහුව බැලීමට පැමිණෙන බවද පැවසීමට අමතක නොකළහ.

"අපාය තමා. මිහිපිට අපාය!" ඉදිරි ඇඳේ සිටි දෙපා පණ නැති රෝගියා, දවසකට සියවරක් බේබද්දාව පෙන්වමින් පැවසීය.

අවසිහියෙන් ගෙවූ දින කිහිපයකට පසු බේබද්දා නැවතද ලේ වමනය කර තිබිණි. ඉන් පසු වලිප්පුව සෑදුණු අතර ඔහු නැවත සිහි නොලද්දේය. දැඟලීම අඩු විය; කෑ ගැසීම නැවතිණි. අමුතු ශාන්ත බවක් ඔහු වෙළා ගති. ඔහුගේ දිය වුණු මුහුණේ අලුත උපන් බිළිඳකුගේ අසරණකම තැවරී තිබුණි. තවමත් කොටු ඇඳෙහි මළමූත්‍ර ගොඩෙහි වැතිර සිටිමුත් ඇඳට බැඳ තිබූ වෙළුම් ළිහා දැමිණි. මිනිස්සු නාස් අතින් වසාගෙන ඔහුගේ දිරා ගිය සිරුර දෙස බැලූහ.

"මැරෙන්නෙත් නෑ." ඉදිරි ඇඳෙහි රෝගියා දවසට සිය වරක් කීය.

හෙමින් මිය යමින් සිටි බේබද්දා වැසි සහිත සන්ධ්‍යාවක අවසන් හුස්ම හෙළීය.

එය කවුරුත් බලාපොරොත්තුව සිටි නිසා කිසිදු ප්‍රශ්න කිරීමක් නොවිණි; රෝහල් බලධාරීන්ට හෝ වෙනත් අයෙකුට චෝදනා කිරීමක් නොවිණි; මළ සිරුරට අයිතිවාසිකම් කීමට හෝ අවසන් වරට ඔහුව දැකීමට අවැසි කෙනෙක් නොසිටියහ. කාගේත් පහසුව තකා සිරුර රෝහල මගින්ම භූමදානය කිරීමට කටයුතු සලස්වන ලද බව ලොකු අප්පච්චී කාටත් දැණුම් දුන්නේය.

ඊලඟ සති අන්තයේදී අම්මා නිකමට මෙන් පන්සලට දානයක් පිළියෙල කොට යැව්වාය.

*******************************

පරණ තැබෑරුම තවමත් පවතී. ඊට ආසන්නයෙන්ම පැරදුනු පක්ෂයේ දේශපාලනඥයකු අලුත් තැබෑරුමක් විවෘත කළේ බේබද්දා මිය ගිය සතියේමය. වීදුරු පෙට්ටි හෝ වේවැල් කූඩා ඔසවා ගත් කිලිටි මිනිස්සු කිහිපදෙනෙක් තැබෑරුම් දෙක අතර එහා මෙහා යමින් උම්බලකඩ වඩේ, මුරුක්කු ආදිය විකුණති.

තැබෑරුම් දෙකෙහිම සෙනග අඩුවක් නැත.

සිතක සිතුවිලි

2011-05-01T16:47:00.000+05:30

මහා මන්දිර සඳලුතලවල

නම්බුවේ ගුණ රුවේ ඔපයට

හැදෙන වැඩෙනා අපේ උන් ගැන

නොමැත තරහක් අපේ හිත් වල

වදන් ගලපා කියන්නට බැහැ

නැගෙන කුසගිනි කතාවන් ගැන

රජුන් බුදිනා බොජුන් හල් ළඟ

නොමැත උණු වෙන දයා සිත් ලොව

කුලේ තිරිසන් උණත් හිතවත

දැනේ අපටත් කුසේ හිස් බව

නොතේරී නොව අහක බැලුවේ

බුදුන් වඳිනා බොහෝ සිත් අද

දම්පල් හිමියනි

2011-04-30T20:28:00.009+05:30

යුක්ති‍යේ මූණු බැඳ
‍කොටි නගුට සඟවමින්
යු‍රෝපීය රූකඩයා
රට ‍පෝරකයට ‍ගෙනියන්න
දඬු කඳක් ‍‍‍‍ගෙනැල්ලා

‍අපේ සිහලයා
තවමත් මර නින්‍‍දේ
එකි‍නෙකා මරා‍ගෙන
‍‍‍‍‍‍කෙළ හළයි
බලයට

එදා ඔබ කී දේ
සැබෑ වන්නට
ළඟයි දැන්.....

ජාති‍යේ අවසානයද ‍මේ?

නගුට අකුලාගෙන
වකුටු වී බුදියන
අලස සිහලයා
නැගිටවන්නට

අවදි කරමින් ම‍ගේ ‍දේශය
දම්පල් හිමියනි
වඩිනු මැන..........

2600 සම්බුද්ධ ජයන්තියට පිළිවෙතින් ‍පෙළ ගැ‍සෙමු.

2011-04-30T20:14:00.012+05:30

මාළුවා‍ගේ සිට වැසිකිළිය ‍තෙක්
කප්පම් එකතු කරනවලු

අගනුවර පමණක් දිනක
ගබ්සා දහසක් ලු

‍බොදු නගර සියල්‍‍‍‍ලේම
සුරා සැල් ඇරලාලු

කැසි‍නෝ ගහන්නට ‍වෙනම
වීදියක් හදනවලු

බැලු බැලු සැම අත
සම්බාහන ගුබ්බෑයම්ලු

අ‍නේ ඉතින්

මුං රකින පිළි‍වෙත්!

අද්දර ජීවිත

2011-04-29T22:52:00.003+05:30

මැඳුරු දොරකඩ පිලක ඉහිරෙන

බත් පතක රස බලන හිතකට

උන්ගේ කරුමය කියනු වෙනුවට

නැතිද ලෙංගතු වදන් හිත අග

හිතක නිකැළැල් වේදනාවන්

දකින තුරු බිඳ චේතනාවන්

උන් ලගින අතු පැලක අහලින්

වැඩ සිටීවිද දේවතාවන්

පන්සලේ බණ මඩුව කොනකින්

උන්ට ඉඩ නැති අරුම දකිමින්

සරණ තිසරණ නොදැක රහසින්

උන් දකීවිද නිවන් කෙලෙසින්

හෙවනැලි නැති මිනිස්සු.....(2 කොටස)

2011-04-27T22:23:00.008+05:30

මෙහි මුල් කොටසට මේ සබැඳිය හරහා පිවිසිය හැකියි.
හෙවනැලි නැති මිනිස්සු 1කොටස

හරි මට මතකයි... කඳුළු කැටයක් වැටුණේ නැති වුණාට ඇස් මත තුනී කඳුළු පටලයක් ඉක්මණින් මතු වුණා.
ඇයි එහෙම වුණේ කියල මට ඒ වෙලාවේ හිතන්න ඕන වුනේ නැත්තේ උඹේ වරදින්, හෘද සාක්ෂිය. ඔව්, උඹේම වරදින්.
මොකද උඹ මට පුරුදු කරලා, කියලා දීලා තිබුණේ නෑනේ අනෙක් අයගේ හැඟුම් වලට කිමිදිලා ඒක එහෙම වෙන්නේ ඇයි කියලා හිතන්න ඕනේ කියන දේ!
මම ඒවා පස්සේ ඉගෙන ගත්තේ තනිවමයි-ඇත්තම කීවොත් ඒවා දැන ගත්තේ මේ ඊයේ පෙරේදා.

මට උවමනා වුණේ ඒ මූණ මම ඉදිරියේ ඉද්දි ලස්සනට හිනාවෙන් පිරිලා තියෙන්න විතරයි- එහෙම හිනාවෙන් පිරෙන්නේ කොහොමද, එහෙම හිනාවෙන් පිරෙන්න ඕන කරන්නේ මොනවද, එහෙම සැහැල්ලුවෙන් ඉන්න ලබැඳියන්ගෙන් ලැබෙන්න ඕන මොනවද කියන දේවල් මම කිසි දිනක හිතුවෙ නෑ. එහෙම හිතන්න ඕන කියලා මම හිතුවෙත් නෑ.
"මේ, ඔය නිදි මැරිල්ල අල්ලා දාන්න!"
මම කියද්දි ඒ මුව මඳක් විවරව යමක් කියන්න හැදුව වගේ මට මතකයි. ඒත් ඒ කියන්න ආපු දේ කවදාවත්ම නම් එළියට ආවේ නෑ.
ඒ විතරක් නෙවේ. ඒ මුව කියන්න දඟලපු ගොඩක් දේවල් අවට ලෝකයට ආවේ නෑ - හරියට කීවොත් මම එන්න දුන්නේ නැහැ. මොකද ඒක මගේ අවාසියට හේතු වෙයි කියල මම හිතපු නිසා වෙන්න ඇති කියලා මට දැන් හිතෙනවා.
අවාසියට හේතු වෙන කරුණු කාරණා අනුන් දැන ගන්නවට කවුද කැමති? ඇයි මගේ සමහර කරුණු මට අවාසි? ඒකෙන් කාටවත් වැඩක් නැති බව ඇත්ත. ඒත් මම එහෙම හිතුවේ මගේ පිළුනු විචාර බුද්ධිය නිසාම නොවෙයිද? ඒක එහෙම නොවෙයි කියලා කාටවත් කියන්න බෑ.
මම ගැන හරි විදියට ලෝකයා දැන ගත්තා නම් මම කියන්නේ කිසි කමකට නැති නිකමෙක් කියන එක ලෝකයා දැනගන්නවා නියතයි.
හැබැයි ඒ නියතයට ලෝකයා ඉදිරියේ ප්‍රසූත වෙන්න නුදුන්නු නුඹ මට කොපමණ වටිනවා වුණත් මම ඒක නුඹට තේරෙන්න හැරියේ නෑ. හරියටම බැලුවොත් නුඹ මට මේ තරම් වටිනවා කියලා මට පසක් වෙන්නට මෙපමණම කලක් ගත වුණා - හරියට ඒ පසක් විල්ලට පස්මහ බැලුම් බලන්න වුණා වගේ! නමුත් ඒ පස්මහ බැලුම් අපි දන්න කියන පස්මහ බැලුම් වලින් වෙනස්... වෙනස් කියන්නේ සම්පූර්ණයෙන් ප්‍රතිවිරුද්ධයි- මේ පස් මහ බැලුම් බලලා තිබුනේ හොඳටම වැරදි කාලය මොකක්ද, හොඳටම වැරදි දීපය මොකක්ද, වැරදිම දේශය මොකක්ද, වාගේ දේවල්!
නිදි මැරිල්ල අල්ලා දැම්මේ නෑ.
මම මතක ඇතුවම නිදි මරන්නේ නෑ නේද කියලා ඊට මාස කීපයකට පසුව ඇහුවා මතකද?
අමතක වෙන්න හේතුවක් නෑ. මොකද ඒක අහන වෙලාවේ පසුබිමින් ගිය ගීතය මට තාම මතකයි.
"ගයන ගැයුම් නටන නැටුම් ඉවත හෙළයි සෝක සුසුම්....."
හැබැයි ඒකට මුනිවත රැකපු ඔයාට මම කතා කලේ හරිම නක්කලේට.
මට අද තේරෙනවා ඔයා එදා නෙතින් ඇඬුවේ නැති වුනාට හිතින් අහස ගුගුරවමින් වහිනවා වගේ අඬන්න ඇති කියන වග.
"ශිට්!" ඇයි මම ඒ දේ තේරුම් නොගත්තේ?
හැබැයි, මම ඒ වගේ කිසි තේරුමක් නැති දේවල් අල්ලගෙන බැන්නත් ඔයා මට දක්වපු ඔයාගෙ ආදරේ බිඳිත්තකින් වත් අඩු කළේ නෑ නේද?
මට මතකයි මම කිව්වා, "ඔයාට බැරිනම් මගේ විදිහට ඉන්න අද වුණත් යන්න පුළුවන්."
හැබැයි, ඒ වදන් ටික ඔයාගේ හිතට දුන්නු බර ......
ඇයි මම ඒ තරම් හිත් පිත් නැති වුණේ? උත්තර දීපන් හෘද සාක්ෂිය....
එහෙම මම කී වරක් නම් කියලා ඇතිද?
හැබැයි එහෙම කීව මොහොතට පසු මොහොතේ ඉඳන්ම නුඹ මට සැළකුවේ එහෙම දෙයක් නූන ගානට.
මම හරි නේද?
මම කියන දෙයක් කරන්නට ගතවන නිමේශයක පමාව නුඹට ගෙන දුන්නු ගොරහැඩිකම මම දැන ගත්තේ ඊයේ පෙරේදා.
"නුඹ අකමැති මම කැමති දේ කරන්නට මම වද කරපු හැම තැනම, හැම දාම, නුඹ හිත යටින් බිඳපු ඉකි දැන් දැන් මගේ දෙසවනේ දෝංකාරයේ වේදනාවන් මවනවා."
කොහොමද මගේ ලස්සන වදන් ගැට ගැහිල්ල?
හැබැයි මගේ හිත ඒ තරම් ලස්සනට ගැට ගැහිලා තිබුණේම නෑ....
දැන් ලස්සනයි කියනවා නෙවෙයි.
හැබැයි දැන් වෙනස්- ඒ වෙනස පමා වැඩියි.
මට සමාව දේවිද, හෘද සාක්ෂිය?
"කවුද?".....
"කවුද අද බස් එකේදි කතා කර කර ආවේ?"
"ගමේ මල්ලි කෙනෙක්... දැන් මෙහෙලු වැඩ."
"කොහේ එකෙක් වුණත් වැඩි පයිරු පාසානම් ඕනේ නෑ. මට මොකෙක්වත් විශ්වාස නෑ."
මම මොකෙක්වත් කියපුවහම ඒ කුලකයට ඔයත් අයිති වුණා නේද?
මම මොන දේ කළත් ඔයා මාව විශ්වාස කළා. හැබැයි මම ඒ ප්‍රති උපකාරය ගැන හිතුවේ නෑ.
මහම මහ කුහක පුද්ගලයෙක් මම.
මම නුඹට මගේ දිවියේ සම තැන තියා දෙවෙනි තැනවත් දුන්නේ නෑ.
ඒත් නුඹේ දිවියේ පළමු තැන හිටියේ මම.
මම ඒ වරප්‍රසාදය උජාරුවට විඳිමින්, මට ඒ තැන දුන්න සුජාතාවියට දුන්නේ කුණු පිරුණ, මගේ හිතේ අඳුරුම කොනක තිබුණ මුල්ලක්!
මම, මම විඳපු සමාගමයන් වලදි මගේ නාම මාත්‍රික මිතුරන් සමග කී වරක් නුඹව සමච්චලය නම් කොටුව තුළ කොටු කළාද?
ඒ සමච්චල් වදන් වලින් මම වින්දනය ලබද්දි නුඹ මැරි මැරී උපදින්න ඇති නේද?
මම නුඹ මගේ ඇඟේ එක් පළුවක් කරගෙන තිබුණේ නෑ කියන එකට ඒක හොඳම උත්තරයක් නේද?
මොකද, මම කවදාවත් මට අපහාස කරගන්නේ නෑනේ.
ඒත් නුඹට මම නුඹේ දිවියම වුණා- මම වගේ පාහරයෙක්!
ඒ කියන්නේ නුඹත් පාහර හෘද සාක්ෂියක්!... නියමයි. පාහරයො දෙන්නෙක්ගේ එකතුවක්!
මම "දැන් බයිට් වුණා ඇති නේද?" කියලා නුඹෙන් අහද්දි නුඹ මගේ පාහරකම දකින්න ඇති.
හැබැයි මගේ පාහර කම අවට ලෝකයට පෙනෙන්න නුදුන්නු නුඹ කොතරම් පිවිතුරුද? පිරිසිදුද? පූජිත විය යුතුද?
ඒත් ඒ තරම් නුඹ වාසනාවන්ත වෙන්න මම ඉඩ දුන්නේ නෑ නේද? ඒකයි ඇත්ත.
"හපොයි මොනවද එද්දි ගෙනාවේ?"
මම එහෙම අහද්දි නුඹේ හිතේ සතුටක් තිබුණානම් ඒ ටිකත් නැති වෙන්න ඇති නේද? මම නුඹේ දෙමාපියන්ට ගරහද්දි නුඹ කොච්චර අසරණ වෙන්න ඇත්ද?
මම නුඹව ළං කර ගත්තේ ආදරය කියන අකුරු හතර මගේ ආධිපත්‍යයට තබාගෙන, නුඹව සිරමැදිරියක කොටු කරලා නේද?
මම ආදරය කරද්දි නොඉල්ලු දේවල් දැන් ඉල්ලන්ට තරම් මදයක් මහිත තුළට පිලිසිඳගන්න ඉඩ දුන්නේ නුඹයි, හෘද සාක්ෂිය...
ඇයි මම එහෙම පටු වුණේ? කුහක වුණේ?
මම ඇහුවේ "යොමා බුදු නෙත කුළුණිනේ." හැබැයි නුඹ ඉදිරියේ රඟ දැක්වූවේ "පිං මාළු වලේ කුසල් හාමි."
මේ මරාලයන් නුඹට දුන්න පීඩනය මට දැනෙන්න පටන් ගත්තේ නුඹ මට අහිමි වෙන්න පටන් ගත්ත දා ඉඳලා.
අහිමි වෙන්න පටන් ගත්තේ අද ඊයේ නෙවේ. හැබැයි මම ඒක තේරුම් ගන්නකොට කාලය මා පසු කරං ගිහිල්ලා....ආපහු හරවන්න බැරි තරමටම.
අද මම හිතින් හඬනවා කියන්නේ මොකක්ද කියන හැඟීමේ "රස" විඳිනවා.
නුඹ මා ළඟ තවමත් ඉන්නවා.
ඒත් ඒ එදා හිටපු, මාව රැකගෙන, මාව ආදරයක පා කළ ඇය නොවේ.
ඇත්ත සිහිනයෙන් වෙන් කර ගන්න බැරි,
තමා තමාගෙ හිතින් වෙන් කරගන්න බැරි,
හැඟීමක් හඟවන්නවත්, හැඳිනගන්නවත් බැරි,
මනසක වැඩ මනසින් වෙන්නැති,
ආදරිය, නුඹ ඉන්න මේ විශාධිත සිහින පුරයෙන් නුඹ ආයේ පෙර හිටපු යථාර්තයට එන්නේ නෑ කියලයි වෛද්‍යවරු කියන්නේ.....

ගොදුර

2011-04-01T21:56:00.006+05:30

බණ්ඩා රාළහාමි වංගුවට ඉහළින් පඳුරු අතර සැඟව රැක සිටී. බෑවුම් මග ඔස්සේ පණ ඇද ඇද කන්ද නගින ලොරියක් හෝ බසයක් දකින ඔහුගේ සිත සතුටින් ඉල්පෙයි. වංගුවෙහි වාහන හතරක් වුවද එක පෙළට ගමන් කිරීමට තරම් ඉඩ තිබුණද එහි ද්විත්ව ඉරි ඇඳ ඇත. බණ්ඩා රාළහාමි බලා සිටින්නේ කවුරුන් හෝ වාහනයකට ඉස්සර කරනතුරුය.
පලපුරුදු රියදුරෝ මේ අඩවියේ පොලිසියෙන් සිටින බව දන්නා නිසා ප්‍රවේශමෙන් යති. එවන් වාහන දෙස බලන බණ්ඩා රාළහාමි අවඥාවෙන් කෙළ ගසයි:
"තුඃ, නොදකිං!"

සිකුරාදා රාත්‍රී සිට සෙනසුරාදා උදෑසන දක්වාත්, ඉරිදා රාත්‍රී සිට සඳුදා උදෑසන දක්වාත් රාජකාරි කිරීමට බණ්ඩා රාළහාමි ඉතා ප්‍රිය කරයි. දුර බැහැර නැවතී සේවය කරන හදිසිකාරයන් නිවෙස් බලා එන්නේ මේ වේලාවන්ටය. මේ මුරවලට රාජකාරි යෙදී ඇත්නම් බණ්ඩා රාළහාමිගේ මනෝභාවය සතිය පුරා ඉතා යහපත් මට්ටමක පවතියි. ඒ අනුව ඔහුගේ සේවාමුරය කුමක්ද යන වග අඹුදරුවන් පමණක් නොව, කඩ මණ්ඩියේ මුදලාලිලා පවා අනුමාන කරති.

වසර දහයකට මඳක් වැඩි සේවාකාලයකට හිමිකම් කියන බණ්ඩා රාළහාමි සිය පළපුරුද්දට සරිලන සේ හැකියාවන් දියුණු කරගත්තෙකි. වාහනයක් දකිනවිට එහි ගමන් ගන්නේ ප්‍රභූවරයෙක්ද, මධ්‍යම පන්තිකයෙක්ද යන්න ඕනෑම බූරුවෙකුට කිව හැක. නමුත් වාහනයෙන් බසින මිනිසා දෙස හෙළන එක බැල්මෙන් ඔහු කෙතරම් මුදලක් විසි කරයිද, දඩයක්ම ගෙවීමට තරම් දැඩි සිතක් ඇත්තෙක්ද, වැට උඩ සිටින්නෙක්ද, මෙලොව හසරක් නැත්තෙක්ද යන වග බණ්ඩා රාළහාමිට ඉලක්කෙට කිව හැක.

මෙලොව හසරක් නැති ජාතිය, එනම්, පගාව යන සංකල්පය අසා ඇතිමුත් එහි ප්‍රායෝගික භාවිතය නොදන්නා පිරිස, දකිනවිටම දඩ කොළයක් ලියා දීම ඇතැමෙකුගේ සිරිත වුවද, බණ්ඩා රාළහාමි එසේ නොවේ.
තමාගේත් අනුන්ගේත් යහපත පිණිස, මෙවන් තරුණයන්ට පගාව ගෙවිය යුත්තේ කෙසේදැයි පුහුණු කිරීමේ අභියෝගය ඔහු කැමැත්තෙන්ම භාරගනී. ඒ සඳහා අනුගමනය කරන ක්‍රමවේදයන් ඔහු විසින්ම දීර්ඝ කාලයක් මුළුල්ලේ අත්දැකීමෙන් සකසාගෙන ඇත; නොඑසේනම් වෙනත් පරහිතකාමී රාළහාමිකෙනෙකුගෙන් අසාගෙන ඇත.
රාත්‍රී දහයට පමණ ගාටන ලොරියක් පිටුපසින් බොහෝ දුරක් නැවතිල්ලේ පැමිණ, අවසන් මොහොතේ ඊට ඉස්සර කළ කාර්කාරයා එබන්දෙකි. පෙනුමෙන් ඔහු බණ්ඩා රාළහාමි නම නොදන්නා රැකියාවක් කරන අයෙකි; දෙමවුපියන් විසින් චීස්බෝල මෙන් උස්මහත් කරන ලද මෙවන් තරුණයින් නිසා වද විඳින්නේ අහිංසක රාළහාමිලා වැන්නන්ය.

"මහත්තයා, එතන ඉස්සර කරන්ඩ බෑ." යයි කාරයට එබී බණ්ඩා රාළහාමි කී කල, තරුණයා කිසිත් නොකීවේය. "ලයිසන් එක අරන් එන්ඩකො."යි කී කල, ඔහු ඉදිරි අසුනේ සිටි තරුණියට යමක් පවසා වාහනයෙන් බැස්සේ කිසිදු ප්‍රශ්න කිරීමකින් තොරවය. සරත් රාළහාමිට ඇසින් සංඥා කර ඔහුව ඉවතට යැවීමට බණ්ඩා රාළහාමි කටයුතු කළේ තරුණයාගේ සබකෝලය අඩු කිරීමටය.

දඩ ආම්පන්න සහිත යතුරුපැදිය නවතා තිබුණේ පඳුරු වලින් ආවරණය වුණු කුඩා අතුරු පාරකය. තරුණයා සමග එහි හුදෙකලා වුණු බණ්ඩා රාළහාමිට දඩකොළය ලිවීමට හදිසියක් නොමැත.

"ගන්ඩකො බලන්ඩ මහත්තයගෙ ලයිසන් එක."
තරුණයා දික් කළ රියදුරු බලපත්‍රය අතට ගත් බණ්ඩා රාළහාමි එය පිරික්සා හිතවත් සිනහවකින් සංග්‍රහ කළේය.
"කුණ්ඩසාලෙද?"
"ඔව්." තරුණයා කෝල සිනාවක් පෑවේය.
"ෂෝක් පැත්ත!"
"ඔව්. ලස්සන පැත්ත."
"අපි හිටිය එහෙ, දැයට කිරුළ දවස්වල."
"ආ.."
"මහත්තයා කොහෙ ඉඳන්ද එන්නෙ?"
"කොළඹ ඉඳන්."
"රස්සාව කොළඹ වෙන්ඩැති?"
"ඔව්."

තරුණයා තවමත් මුදල් පසුම්බිය ගැන කල්පනා කරන බවක් පෙනෙන්නට නැත. බණ්ඩා රාළහාමි රියදුරු බලපත්‍රය අතේ තියාගෙනම තරුණයා දෙස කෙළින් බැලුවේය.
"මෙතන ඔය විදිහට ඉස්සර කරන්ඩ ගිහාම අනතුරක් වෙන්ඩ තිබුණා; වෙලා තියෙනවා!"
තරුණයා කිසිත් නොකියා මඳ සිනා පෑවේය. ඔහු කලබලව ඇති පාටක් හෝ බිය වී ඇති පාටක් පෙනෙන්නට නැත.
"මූනම් මහ මැට්ටෙක්. එහෙම නැත්නම් අමු කට්ටයෙක්."

බණ්ඩා රාළහාමි බරපතලකමක් මුහුණට හා හඬට ආරූඨ කරගත්තේ තරුණයා පත්ව ඇති තත්වය ඔහුට අවබෝධ කරවනු පිණිසය.

"දඩ කොළයක් ලියන්ඩ වෙනවා."

තරුණයා අහිංසක ලෙස සිනහ වනු හැර පිළිතුරක් නොදිනි. බණ්ඩා රාළහාමි සිය ආම්පන්න මල්ල තුළට අත දමා දඩ පත්‍රිකා පොත අතට ගත්තේය. අනතුරුව නිවිහැනහිල්ලේ එය යතුරුපැදියේ අසුන මත තබා පිටු එකිනෙක පෙරළන්නට විය.

තරුණයා ඔහේ බලා සිටියි.

තරුණයා දෙස යටැසින් බැලූ බණ්ඩා රාළහාමි හිතවත් සිනහවකින් සංග්‍රහ කළේය.
"දඩේ තැපැල් කන්තෝරුවකින් ගෙවලා, ලයිසන් එක ගන්ඩ පොලීසියට එන්ඩ ඕනෙ. අපේ පොලිසිය තියෙන තැන දන්නවද?"
"නෑ, කොයි හරියෙද?"
බණ්ඩා රාළහාමි දඩ පොත පසෙකින් තබා පිළිතුරු දෙන්නට විය.
"ප්‍රධාන පාරෙන් ටිකක් ඇතුළට යන්ඩ තියෙනවා. ටිකක් කිව්වට සෑහෙන්ඩ ඇතුළෙ. කිලෝමීටර් අටක් විතර යන්ඩ ඕනෙ. මෙතන කන්ද පටන් ගන්ඩ ඉස්සර ටවුම ඉවර වෙනකොටම වගේ වම් පැත්තට තියෙන පාර. ටිකක් හොයා ගන්ඩ අමාරුයි."
"කාගෙන් හරි ඇහුවොත් කියයි නේද?"
"ඇහුවොත් කියයි. හැබැයි පාර හොඳටම සවුත්තුයි."
"වැස්සත්නෙ පහුගිය ටිකේ."
"ඔව්, නැතත් ලඟදි හදලත් නෑ. මහත්තයලට වැඩේ කරදරයි තමයි. වෙනම ගමනක් එන්ඩත් වෙනවා. නමුත් අපි නීතිය රකින්ඩ ඕනෙනෙ."

බණ්ඩා රාළහාමි මඳ වේලාවක් බලා සිටියේය.

තරුණයාද ඔහේ බලා සිටිනු විනා සාක්කුවට අත යැවීමට තැත් නොකළේය. ඔහුට කල්පනා කිරීමට මඳක් ඉඩ දිය යුතුයයි තීරණය කළ බණ්ඩා රාළහාමි සිය ආම්පන්න අවුස්සන්නට වූයේය.

තත්පර ගෙවී යයි; විනාඩි ගෙවී යයි.

වාහන ඇදී යයි.

සරත් රාළහාමි තරමක් නොසන්සුන්ව පෙනෙන මානයට අවුත් බැලුම් හෙළයි.

බණ්ඩා රාළහාමි යමක් සොයන විලාශයක් පෙන්වන අතරතුරම තරුණයාට අනුබල දෙන සිනහවකින් සංග්‍රහ කළේය.
"කාබන් කොළේ නෑ!"
"ආ.." වාහනයට ඉස්සර කරනවිට තරුණයාට තිබූ හදිස්සිය දැන් නැති සේය. ඔහු ඉවසීමෙන් බණ්ඩා රාළහාමි දෙස බලා සිටී.
"දැන් තිබුණා."
තරුණයාගෙන් පිළිතුරු සිනහවකි.
"මහත්තයට පරක්කු වෙනවනම් තමා. ඒත් එතන ඉස්සර කරපු එක වැරදියි. නිතර අනතුරු වෙන තැනක්."
"කමක් නෑ."
තරුණයා හදිස්සිකාරයෙක් නොවේ!

"අපිත් ඉතින් නිදි මරාගෙන දුක් මහන්සියෙන් මේ රස්සාවල් කරන්නෙ මිනිස්සුන්ගෙම ආරක්ෂාවට තමයි." බණ්ඩා රාළහාමි කාබන් කොළය සොයන අතරතුර ඉවත බලාගෙනම කරුණු පැහැදිලි කරන්නට විය. "හරියට ගෙවීමක්වක්වත් නෑ වෙන මහන්සියට."
"ඒක තමා."
"කිසිම අගය කිරීමක් නෑ අපි කරන සේවය."
"මේ රටේ ඉතින් කිසිම දෙයක් අගය කෙරෙන්නෙ නෑනෙ."
"අන්න මහත්තයට තේරුණා. අඩුම ගානෙ හරිහැටි ගෙවීමක් කරන්ඩ ඕනෙ. මොකද, අපි පඩියෙන් ජීවත් වෙන මිනිස්සු. ඒකත් නෑ."
තරුණයා හිස වනමින් අසා සිටිනු විනා වැදගත් ප්‍රතිචාරයක් නොමැත.
"රස්සාවෙ ගරුත්වය තියාගෙන ඉන්ඩනම් ඒකට හරියන විදිහෙ වැටුපක් දෙන්ඩ ඕනෙ."
"ඒක තමයි."
"සමහර වැදගත් මහත්තුරුනම් ඉතින් අපිට සළකනවා. අපිත් උදව් කරනවනෙ."
තරුණයාට ඒත් සත්‍යාවබෝධ වෙන ලකුණක් නැත. බැරි වෙලාවත් තමන් කියන දෑ පටිගත කළ හැකි ආම්පන්නයක්වත් ඔහු සතුව තිබේදැයි නොදන්නා නිසා වටින් ගොඩින් කතා කරනු මිස කෙළින්ම ගාස්තුවක් ඉල්ලීමටද බණ්ඩා රාළහාමි අකමැතිය.

කාලය ගෙවී යයි.
වාහන නිදැල්ලේ වංගුව පසු කර යයි.

සරත් රාළහාමි නුරුස්නා බැලුම් හෙළන්නේ ඉගිලෙන වාහන දෙස බලමිනි. මේ විකාරයක් නිසා කිසිත් කරගත නොහැක. මෙවැන්නන් දුටු කල දඩ කොළයක් ලියා දී හැකි ඉක්මණින් පිටත් කර යැවීම ඔහුගේ ප්‍රතිපත්තියයි.

බණ්ඩා රාළහාමි තමන් සතු අන්තිම තුරුම්පුවද ගැසීමට තීරණය කළේය. ඔහු රියදුරු බලපත්‍රය රියදුරු අසුන මත තබා තරුණයා දෙසට තල්ලු කළේය.
"කමක් නෑ! මහත්තයා අපිත් එක්ක හුඟක් හිතවත්ව කතාබහ කළානෙ. මම දඩ නොලියා ඉන්නම්. හැබැයි ආයෙ මේ වරද කරන්ඩ එපා."
බණ්ඩා රාළහාමිගේ පපුව ඩිග් ඩිග් ගාන හඬ තරුණයාටද ඇසුණා විය යුතුය. ඔහු ස්තුතිපූර්වක සිනහවක් පාමින් රියදුරු බලපත්‍රය අතට ගත්තේය.
"බොහොම ස්තුතියි."
ඔහු පිටුපස සාක්කුවට අත යවා පසුම්බිය එළියට ඇද්දේය.බණ්ඩා රාළහාමි බලාපොරොත්තු සහගතව බලා සිටියේය.
"දැන් දෙයි; දැන් දෙයි!" ඔහුගේ සිත මුර ගා කීවේය. අවශ්‍යව තිබුණේ මේ සුළු පෙළඹවීම පමණෙකි. සාමාන්‍යයෙන් මෙවන් ගනුදෙනුවකදී දෙන ප්‍රමාණය නොදන්නාකම නිසා ටිකක් වැඩිපුර මුදලක් දීමටද ඉඩකඩ ඇත.

"එන්නම්." තරුණයා බලපත්‍රය පසුම්බිය තුළ රුවමින් පැවසුවේය.
හිස වනනු හැර වෙනත් යමක් කිරීමට ඉතිරිව නොතිබුණි. තරුණයා ආපසු හැරී රථය වෙත ගමන් කළේ බණ්ඩා රාළහාමිගේ කඩවුණු බලාපොරොත්තුද සාක්කුවේ රුවාගෙනය.

සරත් රාළහාමිගේ රැවිල්ල අඳුර නිසා පැහැදිලිව නොපෙනෙයි.
"අපරාදෙ, වාහන කීපයක්ම ගියා. මම නැවැත්තුවෙත් නෑ අරූ හිටපු හින්ද. අනික අද අඩුයි වාහන."
"ඔහොම දවසුත් තියෙනවා." බණ්ඩා රාළහාමි වංගුව දෙස බලාගෙන පිළිතුරු දෙයි.
"නැතුව හැමදාම එක වගේ තිබුණනම් බුදු බණ බොරු."

අඳ නෙත්

2011-03-26T20:28:00.012+05:30

කඳුළු කරදර නොමැති හිතකට

සිනාසෙන්නට බැරි නිසා

මල් පිපෙන ලොව සුවඳ උරුමව

පැහැය නොපෙනෙන පව නිසා

ප්‍රේමයේ හැඩ නොදැක කිසි දින

අසන සරදම් පෙම් කතා

මලට ලං වෙන බමර හිත් වල

නැහැ දකින්නේ පෙම් සිනා

ගමන නොනිමෙන මගක ඉඳ හිට

හිතට ලං වෙන හිත් පවා

අඳුරු හිතකට පෙම් බඳින කල

පළා යන්නේ හිරු කරා

* ජීවිතයේ එක් කලෙක මට සමීපව සිටියකුගේ දියණිය නෙත් අඳ යුවතියකි. බාල වියේදී කිසිදු දුකක් නොදී මලක් මෙන් ඇය හදා වඩා ගත්තද, එළඹෙන යෞවනය හමුවේ දෙමවුපියන්ද අසරණය. දෑසම පෙනෙන යෞවනියක පිළිබඳව වුවද පියෙකුගේ සිතෙහි ඇත්තේ අවිනිශ්චිත බියකි; නෙත් අඳ දියණියක පිළිබඳව කියනුම කවරේද?

පරචිත්ත

2011-03-21T19:01:00.007+05:30

පඤ්ඤාකිත්ති හාමුදුරුවෝ උස් අසුන මත පද්මාසනයෙන් වැඩ සිටිති. උන්වහන්සේගේ කය සෘජුය; වියපත් ලකුණක් හෝ වෙහෙසට පත් ලකුණක් හෝ නැති පින්වත් මුහුණ, නිවුණු සිත පිළිබිඹු කරයි; නෙත් පියව ඇත; භාවනාවේ ගැඹුරු අවධියකට පිවිස සිටින උන් වහන්සේ හුස්ම ගන්නා බවක් යන්තමින්වත් නොපෙනෙයි.

සිරිල් මහත්තයා ශාලාව මැද්දට වන්නට ඇති පැදුරක් මත අපහසුවෙන් හිඳගෙන, පඤ්ඤාකිත්ති හාමුදුරුවන්ගේ තේජස දෙස බලා සිටී. හන්දිපත් අමාරුවෙන් පෙළෙන මානෙල් කෙළවරකට වන්නට පුටු කබලක් තබාගෙන නෙත් පියාගෙන සිටින්නීය. ඈ බොරුවට නෙත් පියාගෙන වෙන මොනවා හෝ කල්පනා කරනවා වියයුතුයයි සිරිල් මහත්තයාට සිතෙයි. නොඑසේනම් මේ වනවිට ඇය නිදිකිරා වැටිය යුතුය.
සිරිල් මහත්තයා බණදහමට යොමු වූයේ හෘදයාබාධයක් නිසා හදිසියේ විශ්‍රාම ගැනීමට සිදු වීමෙන් පසුවය. මානෙල් එදා සිටම ඔහු යන එන තැන පස්සෙන් එයි.

සිය පොත්පත් කටයුතුවලට සුදුසු සන්සුන් පරිසරයකින් හෙබි ගමේ පන්සලේ නවාතැන් ගත් පඤ්ඤාකිත්ති හාමුදුරුවෝ වසර විස්සකට මඳක් වැඩි කලක් බටහිර රටක ආරණ්‍යයක වැඩ විසූ පශ්චාත් උපාධිධාරී උගතෙක් වූහ. උන්වහන්සේ හැම ඉරිදාම පැවැත්වූ පැය දෙකක භාවනා වැඩමුළුවට සිරිල් මහත්තයා සහභාගි වන සතරවන දිනය අදය. එසේ වුවද, එකම ඉරියව්වක රැඳවීමට වෑයම් කරන අතපයෙන් නැගෙන වේදනාව හැර වෙනත් කිසිම දෙයක් කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීමට තවමත් ඔහුට නොහැක. අසළින් හිඳ සිටින නාඳුනන රැවුලා වරින් වර නෙත් විවර කර, පැදුරේ නලියන සිරිල් මහත්තයාට රවයි. ඔහු කෙරෙහි තරහ නොඋපදවා සිටීමට සිරිල් මහත්තයා දැඩි වෙහෙසක් දැරුවේ පඤ්ඤාකිත්ති හාමුදුරුවන්ට අනුන්ගේ සිත් දැකීමට හැකියාවක් ඇතැයි පැතිර තිබූ පුවත නිසාය. භාවනා කර ගත නොහැකි තමන්ගේ සිතට වඩා, තමන්ට රවන රැවුලාගේ සිත අපිරිසිදු බව හාමුදුරුවන්ට පෙනේවායි ඔහු පැතීය.

*******************************************************

පඤ්ඤාකිත්ති හාමුදුරුවන් හමු වී කතාබහ කිරීමට සිරිල් මහත්තයාට ඇත්තේ දැඩි ආශාවකි. එසේ වුවද, බැරිවීමකින් හෝ තම සිතෙහි අසභ්‍ය අදහසක් ඇති වුවහොත් හාමුදුරුවන් එය දකිතියි යන සැකය විසින් මේ අදහස ක්‍රියාවේ යෙදවීමට ඔහු පැකිළිණි. උන්වහන්සේගේ කුටිය ඉදිරිපිට දින කිහිපයක්ම හොරගල් අවුලමින් ඔත්තු බැලූ සිරිල් මහත්තයා අධෛර්යයට පත් වූයේ එහි දායකයෙක් හෝ දෙන්නෙක් නොසිටින වෙලාවක් නැති නිසාය. තනිවම හාමුදුරුවන් මුණගැසීම කෝකටත් ගුණදායකය.

රැවුලා කෙරෙහි තරහ නූපදවූ තමාගේ පිරිසිදු සිත හාමුදුරුවන් දකින්නට ඇතැයි යන හැඟීමෙන් දිරිය ලත් සිරිල් මහත්තයා මෙදින භාවනාව අවසන් වූ පසු උන් වහන්සේගේ කුටියට පිවිසීය. ගමේ උගත් වැදගත් දායකයෝ කිහිපදෙනෙක්ම එතුළ හිඳ සිටියහ. කුටියට ඇතුළුවන කෙනෙකුට මුළින්ම පෙනෙන්නේ මෙට්ටය වෙනුවට සිවුරෙන් වසන ලද ලෑල්ලකින් යුත් සයනයයි. ඒ දුටු සිරිල් මහත්තයාගේ සිත බැතියෙන් පිරිණි.

හාමුදුරුවන්ට වැඳ, දොර අසළම බිත්තියට හේත්තු වුණු ඔහු සාකච්ඡාවට සවන් යොමු කළේය. දායකයන් සියළුදෙනාම එකිනෙකාට ඉහළින් භාවනාව ප්‍රගුණ කර ඇති බව පැහැදිලි වූ හෙයින් සිරිල් මහත්තයා කටවත් ඇරියේ නැත. සිත එකඟ කර ගත නොහැකි තමන් ගැන දැඩි ලැජ්ජාවකට පත් ඔහු, ඔවුන් සිය කතාබහ අවසන් කර පිටව යනතුරු හාමුදුරුවන්ගේ කුටියේ සිරි නරඹන්නට වූයේ සිය සිතෙහි තෙරපෙන හැඟීම් පාලනය කරගනු වස්ය.

කුටියේ එක් කෙළවරක බිත්තියටම සවි කරන ලද සිමෙන්ති ලෑල්ලක් මත අසුරන ලද සිවුරු හා පාත්‍රා ආදිය විය. දොරට මුහුණ ලා තබා ඇති ලෑලි ඇඳෙහි කොණක ඉංග්‍රීසි පොත් කිහිපයකි. ඒ අසළ, ඇඳෙහි වාඩි වී පරිහරණය කළ හැකි උසකින් යුත් කුඩා මේසයකි. එමත කුඩා පරිගණකයක්ද, සටහන් පොත් කිහිපයක් හා සිරිල් මහත්තයා නාඳුනන උපකරණ කිහිපයක්ද තිබිණි.

"වෙන රටවල ඉන්නවා බොහොම හොඳින් භාවනාව ප්‍රගුණ කරපු, හිත දියුණු කරපු හාමුදුරුවරු." පඤ්ඤාකිත්ති හිමියෝ සිරිල් මහත්තයාගේ සිතෙහි නැගුණ කුහුල වටහාගත් පරිද්දෙන් පැවසූහ. "ඒ හාමුදුරුවරුන්ගෙ වැදගත් දේශනාවල් අන්තර්ජාලයෙන් අරන්, අපේ මිනිස්සුන්ට කියවන්න පුළුවන් හැටියට සිංහලට පරිවර්තනය කරගෙන යනවා මම. මොකද, භාවනා කරන හැටි නිවැරදිව කියලා දෙන්න පුළුවන්නෙ ඒ විදිහට හිත දියුණු කරපු කෙනෙකුටම විතරයි."

"සාදු සාදු. කොච්චර එකක්ද හාමුදුරුවනේ." එහෙම වැඩක් ගැන ඉන් පෙර අසා නොතිබුණු සිරිල් මහත්තයා ගෞරවයෙන් පිළිතුරු දුන්නේය. "දැන් ඔය බුදු හාමුදුරුවො පාලියෙන් දේශනා කරපුවත් අපිට තේරෙන්ඩ සිංහලට පරිවර්තනය කරපු එකෙන් කී දෙනෙක් ධර්මාවබෝධය කරන්ඩ ඇද්ද?"
සිරිල් මහත්තයාට තේරෙන මාතෘකාවක් ඔස්සේ කතා කිරීමට ලැබීම පිළිබඳව හාමුදුරුවන්ද සතුටු වූවාක් මෙනි. උන් වහන්සේ තමන් විසින් පරිවර්තනය කර පල කරන ලද පොත්ද, දැනට පරිවර්තනය කරගෙන යන දේශනාවල සටහන්ද ඔහුට පෙන්වමින් ඒ පිළිබඳව විස්තර කරන්නට වූ සේක.

*******************************************************

හාමුදුරුවන් මුණ ගැසීම පිණිස උපැස් යුවලක් පැළඳි, ප්‍රියංකර සිනහවකින් යුත් තරුණයෙක් පැමිණියේ මේ අතරතුරය. මින් පෙරද ඔහු පන්සලට යනු එනු සිරිල් මහත්තයා දැක ඇත.
"ආ, ඉන්දික. එන්න එන්න." හාමුදුරුවෝ ඉතා කුළුපග ලෙස ඔහුව ඇතුළට කැඳවූහ. තමන් මෙතන සිටීම නුසුදුසුයයි සිතූ සිරිල් මහත්තයා නැගිට්ටේ පිටවීමටය.
"යන්න හදිස්සියක් නැත්නම් පොඩ්ඩක් ඉන්න. මෙයාව අඳුනගන්න." හාමුදුරුවන්ගේ කටහඬේ වූයේ සිරිල් මහත්තයාද ඉන්දිකව තරම්ම හිතවත් ලෙස සැළකූ බවකි. ඒ බව ඉන්දිකද වටහා ගත්තේය.
"ඉන්දික තමයි මගෙ පොත්වල සේරම වැඩ කටයුතු කරන්නෙ. පොත්වල සෝදුපත් බැලිල්ලෙ සිට සාප්පුවලට දැමීම දක්වා. මම මෙහෙ ඉන්න එකෙන් කරදරෙත් ඉන්දිකට." හාමුදුරුවෝ එක දිගටම කියාගෙන ගියහ.
"ඉතින්, කොහොමද ඉන්දික?"
"හොඳයි අපෙ හාමුදුරුවනේ." තරුණයාද ඉතා සුවිනීත ලෙස හිස පහත් කර පිළිතුරු දුන් අයුරු දුටු සිරිල් මහත්තයාට එක්වරම සිහි වූයේ බාලදුවය. එසැනින් තම සිත හාමුදුරුවන් දුටුවේදෝයි යන සැකයෙන් වහාම සිත කුටියට ගෙන ආවේය. හාමුදුරුවෝ සිරිල් මහත්තයා දෙස බැලුවේ සිනාමුසු මුවිනි.
"අද කාලෙ මෙහෙම තරුණයෙක් දකින්න ලැබෙයි කියල හිතන්නවත් බෑ, නේද?"
"එහෙමයි හාමුදුරුවනේ."
"ඉතින් ඉන්දික, කොහොමද අපේ අලුත් පොතේ වැඩේ?"
"පොතනම් ඉවර වේගෙන එන්නෙ..."
"මදිපාඩුවක් එහෙම තියෙනවද?"
"පොඩි මදිපාඩුවකුත් තියෙනවා අපෙ හාමුදුරුවනේ. අනික, ඔය ගමන්ම වැඩිපුර පිටපත් ගානක් ගැහුවනම් අපට ලාබයි. මොකද, ඡන්දෙ කිට්ටු නිසා ඉස්සරහට කොළ ගණන් යනවලු."
"එහෙමද? ඒත් ඉතින් වියදම් කරන එක අපිටත් ප්‍රශ්නයක්. නේද?"
"එහෙමයි." ඉන්දික සිරිල් මහත්තයා දෙස බලා සිනාසුණේය.
කිසිවක් නොකියා සිටීම නුසුදුසුයැයි සිතුණු නිසා සිරිල් මහත්තයා කතාවට සම්බන්ධ විය.
"එහෙම මදිපාඩුවක් තියෙනවනම් අපේ දායක සභාවට කියලා ඒක සම්පූර්ණ කරගන්ඩ පුළුවන් වෙයි."
"මම කැමති නැහැ ඒ විදිහට මුදල් ඉල්ලන්න." පඤ්ඤාකිත්ති හාමුදුරුවෝ සිවුර සකසමින් පැවසූහ. "මොකද, එක අතකින් දායකයන් වැරදි විදිහට හිතන්න පුළුවන්. අනික් අතට ඔය විදිහට මුදල් එකතු කරන්න කාලය ඕන."
"ඔය තායිලන්තෙ වගේ රටවලනම් අපෙ හාමුදුරුවනේ, මේවගෙ වැඩ කරන්නෙ දායකයොම එකතු වෙලා." ඉන්දික හාමුදුරුවන් දෙසත් සිරිල් මහත්තයා දෙසත් මාරුවෙන් මාරුවට බලමින් පැවසීය.

සිරිල් මහත්තයාට සිය හිස් කටුව තුළ සීතලක්ද ගිණියමක්ද මාරුවෙන් මාරුවට කැරකෙනු දැනෙන්නට විය. විශ්‍රාම වැටුප රැගෙන ආවේ සිකුරාදා නිසා සෑහෙන මුදලක් ඔහු අතේ නැතුවා නොවේ. එහෙත් මාසය පුරා ඉන් කිරීමට වැඩද නැතුවා නොවේ. අනෙක් අතින් තමන්ගේ සිතේ ඇති වන ලෝභ සිතුවිලි හාමුදුරුවන් පැහැදිලිව දකින බවට සැකයක් නැත. මාසයක්ම භාවනාවට පැමිණි, මරණයේ එළිපත්තේ සිටින්නාක් වැනි රෝගයකින්ද පෙළෙන, පණස් අට හැවිරිදි මිනිහෙකුගේ සිතේ එවන් සිතුවිලි පහළ වීම ලැජ්ජාවට කරුණක් නොවන්නේද? හාමුදුරුවන් නිතර දේශනාවලදී පවසන්නේද මෙවන් මිනිසුන් ගැනය; පාලනයකින් තොර දූෂිත සිත් ගැනය. තමන් හාමුදුරුවන් ඉදිරියේ නිරුවත්ව සිටින්නාක් මෙන් සිරිල් මහත්තයාට හැඟුණි. හාමුදුරුවන් තමන්ගේ සිත පරීක්ෂාවට ලක් කරනවාද?
"අපේ රටේ එහෙම සිරිතක් නැහැනෙ, ඉන්දික. එහෙම බලාපොරොත්තු වෙන්නත් බෑ." හාමුදුරුවෝ යමක් අවබෝධ කරගත්තාක් මෙන් පවසති.
"මට මේ ගමන්ම සල්ලි අරන් ගියානම් වෙසක් එක වෙනකොට පොත් ටික දාන්න පුළුවන්."
"ඉන්දික බොහොම වගකීමක් ඇති රස්සාවක් කරන ගමන් මේ වැඩකටයුතු කරන්නෙ." හාමුදුරුවෝ සිරිල් මහත්තයාට පැහැදිලි කළහ.

සිරිල් මහත්තයාගේ සිත තුළ එකම නරකාදියකි: එහෙන් යකෙක් "ඉදිරිපත් වෙලා සල්ලි දියන් යකෝ." කියයි; මෙහෙන් තවත් යකෙක් "එතකොට මාසෙ ගෙවන්නෙ මොකෙන්ද යකෝ?" අසයි; ඈතින් සිට තවත් යකෙක් "ඔහොම ගියොත් උඹට මැරෙනකම්ම පිනක් කරගන්න හම්බෙන්නෙ නෑ." කියයි; "කුණා! කුණා!! කුණා!!!" යක්කු රැළක් හිස වටකර කැරකෙති; වඩාත් භයානක හඬක් පිටුපස සිට කණට කර මුමුණයි:
"හාමුදුරුවො දකී!"

"කීයක් විතර ඕනෙ වෙනවද දැන්?" සිරිල් මහත්තයා අමාරුවෙන් ගැට ගසා ගත්තේය. හාමුදුරුවෝත් ඉන්දිකත් මුහුණෙන් මුහුණ බලා ගත්හ. පිළිතුරු දුන්නේ ඉන්දිකය.
"තව දහදාහක් විතර..."
සිරිල් මහත්තයාට පිපාසයක් දැනේ. ඔහු සිතුවේ දෙතුන්දාහක වැඩක් කියාය.
"ඕක එක්කෙනෙකුට දරන්න කියලා මට කියන්න බෑ." හාමුදුරුවෝ අවබෝධයෙන් යුතුව පැවසූහ. "මේ වෙලාවෙ ඔය ගණන කවුරු හරි දරන එක වටිනවා. නමුත් අපි දන්නවා මිනිස්සු ජීවත් වෙන අමාරුව. අපේ පොත්වල සල්ලි වගයක් එන්නත් තියෙනවා, නේද ඉන්දික?"
"මේ ටිකේ වැඩිය විකිණෙන්නෙ නෑ, අපෙ හාමුදුරුවනේ. පිච්ච මල් පූජාවෙන් පස්සෙ සෑහෙන ගණනක් එයි හැබැයි."
"අපි මුදලක් අය කරලා පොත් දෙන්නෙ ලාභ ලබන්න නෙවෙයි, නැවත නැවත මේ වැඩේ කරගෙන යන්න ඕනෙ නිසා." හාමුදුරුවෝ සිරිල් මහත්තයාට පැවසූහ.
දැන්නම් තමන්ගේ සිත හාමුදුරුවන් පරීක්ෂා කළ බව සිරිල් මහත්තයාට හොඳටම විශ්වාසය. හොඳ වෙලාවට තමන්ට ලෝභ සිත මැඬ ගත හැකි විය.
"පොත්වල මුදල් ලැබුණයින් පස්සෙ, අපට පුළුවන් මේ ලැබෙන ආධාරය ආපහු දෙන්න. එහෙම නේද ඉන්දික?"
"එහෙමයි අපෙ හාමුදුරුවනේ."

සිරිල් මහත්තයාගේ හිස තුළ දැන් සුවදායී සිසිලකි. "පුළුවන්කමක් තිබුණනම් මම ඔය මුළු වියදමම දරනවා, හාමුදුරුවනේ. ඒත් ඉතින් ගිහියො හැටියට වගකීම් තියෙනවනෙ. අපි දෙන්නම ලෙඩ්ඩු ඒ මදිවට..."
"නැතුව, නැතුව. දායකයන්ගෙ ප්‍රශ්න තේරුම් නොගෙන, අපට මේ සිවුරෙ ඉන්න බෑ." පඤ්ඤාකිත්ති හාමුදුරුවෝ උදාර ලෙස පැවසූහ.
"අනික, " ඉන්දිකද කතාවට හවුල් විය. "අවශ්‍ය අවස්ථාවෙ ධර්ම පුස්තක මුද්‍රණය කරන්න දායක වුණු එක ලොකුම පිනක්. පස්සෙ ඒ මුදල ආපහු ගත්තා කියලා පිනේ අඩුවක් වෙන්නෙ නෑ. අවශ්‍ය වෙලාවෙ ඒක දුන්නනෙ."

*******************************************************

ඉවසිය නොහැකි කොන්දෙ කැක්කුමකින් පීඩා විඳගෙන මුත් ශාලාව කෙළවර බිත්තියකට පිට දී හිඳිනු වෙනුවට සිරිල් මහත්තයා ඉදිරිපෙළ අසුන් ගෙන සිටී. ගත වූ ඉරිදාවල් කිහිපයේම හාමුදුරුවන්ට පහසුවෙන් නෙත ගැටෙන මායිමේ හිඳ ඔහු කළේ එකම භාවනාවකි:
"අනේ හාමුදුරුවනේ, මගෙන් ගත්තු සල්ලි ආපහු දෙන්ඩ මතක් වෙන සේක්වා."
හාමුදුරුවන් තමා ලෝභයෙකැයිද, නිවන් මගට නොපිළිපන්නෙකැයිද සිතනු වැළකීම පිණිස ඔහු ආයාසයෙන් වෙනත් සිතුවිලි ඇති කරගනී: "එක සැරේ දෙන්ඩ අමාරුනම් කොටස් වශයෙන් හරි කමක් නෑ. ගිය මාසෙ බෙහෙත්වලටයි, ලේ බලවන්ඩයි රුපියල් තුන්දාහක් හාමුදුරුවනේ."

නෙත් පියා සිටිනවිට සිතෙහි චංචලභාවය වැඩියැයි සිරිල් මහත්තයාට හැඟේ. ඒ නිසා ඔහු සෙමින් නෙත් විවරකොට පඤ්ඤාකිත්ති හාමුදුරුවන් දෙස ගෞරවයෙන් බලයි.

හාමුදුරුවන්ට ඔහුගේ සිතුවිලි නොපෙනෙනවා විය නොහැක. එසේනම් මෙතෙක් ඔහුගේ මුදල් නැවත නුදුන්නේ මන්ද? අවම වශයෙන් එසේ මුදල් දීමට යම් නොහැකියාවක් ඇත්නම් එය හෝ දැණුම් දිය යුතුව තිබුණා නොවේද? ඉන්දික එදායින් පසු නැවත දක්නට නොලැබුණි. උපසම්පදා භික්ෂුවක් ලෙස මුදල් පරිහරණය නොකරන නිසා සමහරවිට ඔහු එනතුරු සිටිනවා විය හැක. එහෙත් එය තමන්ට කිව යුතු නොවේද? කොන්දෙහි වේදනාව අභිබවා සිරිල් මහත්තයාගේ සිතෙහි වේදනාව නැග එයි. වේදනාව නොඉවසිල්ල හා මුසුව කෝපයකට පෙරළෙයි.

"මුදල් පරිහරණය නොකරනවනම් මුදල්වලින් කරන වැඩ කටයුතු පටං ගන්නෙ මොකටද? අපි කිව්වයැ? කාමරේ කොම්පියුටර් තියාගෙන බණ බලනවද, වෙන මොකවත් බලනවද කවුද දන්නෙ? හරිනං අටපිරිකර ඇරෙන්ඩ වෙන මොකවත් තියාගන්ඩ ඕනෙ නෑනෙ. බහුභාණ්ඩික! බොරුවට සෝබනේට ඇඳට ලෑල්ලක් දාගෙන ඇති. එක්කො දොස්තර කියල ඇති එහෙම කරන්ඩ; අර මටත් කිව්වෙ කොන්දෙ කැක්කුමට බෙහෙත් ගන්ඩ ගිය වෙලාවෙ."

මුළින් මුළින් මේ සිතුවිලි දකින සිරිල් මහත්තයාට බියක් ඇතිවුවද තව තවත් සිතුවිලි නැගී ඔහුගේ කෝපය සාධාරනීකරණය කරන්නට විය.
"අපිට බැරි හින්ද අපි ගිහියො විදිහටම ඉන්නව. සාසනේට ගියානම් දැනගන්ඩ ඕනෙ ඒ විදිහට ඉන්ඩ. එක්කො පොරොන්දුවක් වුණානම් ඒක ඒ විදිහට ඉෂ්ඨ කරන්ඩ ඕනෙ. බැරිනම් පොරොන්දු නොවී ඉන්ඩ ඕනෙ. සල්ලි ආපහු නොදී ඉන්නවනම් බොරුවක්, වංචාවක්, හොරකමක්."

හාමුදුරුවන්ගේ වැරදි කෙරෙහි සිත යොමන සිරිල් මහත්තයාට තව තවත් වැරදිම පෙනෙයි; ඔහුගේ ශෝකය සහ බිය පහව ගොස් කෝපය තව තවත් වැඩේ. භාවනාව අවසන් කිරීම පිණිස මෛත්‍රී භාවනාව වඩන පඤ්ඤාකිත්ති හාමුදුරුවන්ගේ කටහඬ ඇසෙත්ම සිරිල් මහත්තයාගේ සිතෙහි ආවේගය හිණිපෙත්තටම නැග පුපුරා හැලිණි.

"තොගෙ ඉලව් මෛත්‍රිය! තොට පේනවනම් මගෙ හිත, අද දීපිය මගෙ සල්ලි. කාලකණ්ණියා!!"

*******************************************************

භාවනාව අවසන්වීත් සිරිල් මහත්තයා බිමට යොමාගත් නෙත් ඇතිව වාඩිගෙන සිටී. කොන්දෙහි වේදනාව දැන් නැත. ඔහුගේ සිතත් ගතත් වෙළාගෙන ඇත්තේ ලැජ්ජාවත් ආත්මානුකම්පාවත් පමණකි.

"යමුද?" මානෙල් ලඟට පැමිණ විමසයි.
හිස ඔසවා බලන සිරිල් මහත්තයාට හාමුදුරුවන් හා කතා කරමින් සිටින ඉන්දික පෙනේ. ශාලාවේ ඉතිරිව ඇත්තේ උවසු උවැසියන් කිහිපදෙනෙක් පමණකි. ඉන්දික ඔහු හඳුනාගෙන හිතවත් සිනාවක් දක්වයි.
"අදනම් සිරිල් මහත්තයට හරියට භාවනාව කෙරිල වගෙයි. ඔහොම තමයි, තමන්ගෙ හිත හරියට දැකපු දවසට භාවනාවෙන් නැගිටින්න හිතෙන්නෙ නෑ!"
සිරිල් මහත්තයා සිනාසීමට වෑයම් කරයි.
"මහත්තයව හම්බෙන්නම තමයි ඉන්දික ඇවිත් තියෙන්නෙ." හාමුදුරුවෝ අසුනෙන් නැගිටිමින් පවසති. "බොහෝම ලොකු කුසල කර්මයක් එදා මහත්තයා කරගත්තෙ. එහෙනම් මේ වැඩේ ඉවරයක් කරගෙන, ගිලන්පස මොනවහරිත් අරගෙනම ගෙදර යන්න."

සිත්තාරු පාළම

2011-03-01T17:08:00.003+05:30

ඇඳිරි වැටුණේ මාවිල් ආරු සොරොව්ව අසළදීය. දිනක් තුළ අප ගමන් කළේ දැරිය හැකි දුරක් නොවේ. අබලන් මාවත්හි වලගොඩැලිවල හැපෙමින් වැටෙමින්, දුහුවිල්ලෙන් නැහැවෙමින්, දැඩි හිරු රැසට පිච්චෙමින් ගෙවුණු දිනය අවසන අපි හෙම්බත්ව සිටියෙමු.

"මේ තමයි සිත්තාරු පාළම. ලංකාවෙ වැඩියෙන්ම බිම් බෝම්බ වළලලා තිබුණෙ මේ පාරෙ."
වෙහෙස නොදැනෙන අපේ මග පෙන්වන්නා විස්තර කරයි. දවස පුරා "මේ මොකක් කියලද තියෙන්නෙ?"යි අසමින් ඔහු ඇඟිල්ල තබා පෙන්වූ ඉංග්‍රීසි වචන අඩංගු මාර්ග සිතියම් පොත සරෝජිනි හකුළාගත්තේ බොහෝ වේලාවකට පෙරය.

අන්ධකාරය තුළින් යන්තමින් දිස්වෙන පැල්පත් අප වෙත ඇදී අවුත් යළි අපව පසු කරගෙන ඈතට ඇදී යයි. ඇතැම් තැනෙක කුඩා ගව පට්ටියකි.

"මේ පැති බලන්ඩත් හුඟක් දෙනා එනවද?"
පොඩි මාමා යමක් සිතින් ගණනය කරමින් අසයි. උදෑසන සිටම කුමන ස්ථානයකට ගියත් පොඩි මාමා ඒ ඒ ස්ථානයට පැමිණෙන්නේ කවුද, කෙතරම් පිරිසක්ද, නවාතැන් පහසුකම් ඇත්ද යනාදිය පිළිබඳව සොයා බැලීය.

"මෙහෙනම් වැඩිය එන්නෙ නෑ, සර්. පාර අමාරුනෙ. අනික, හුඟක් අය එන්නෙ දවස් දෙකකට. ඉතින් ත්‍රිකුණාමලේ, නිලාවැලි, සේරුවිල, ඒ අවට බලාගෙන යනවා."
"යන එන ක්‍රමයක් ඇත්නම් මෙහෙත් එයි, නේද, මාවිල් ආරු සොරොව්ව බලන්ඩ එහෙම?"
"වන්දනා නඩ වගේනම් මෙහෙ එන්ඩ එච්චර උනන්දුවක් නෑ, සර්. කොළඹින් එන අය, එක එක සංවිධානවල අය, ආමි එකේ අයගෙ පවුල්වල අය එහෙම තමා ඉතින් හැම තැනම බලන්ඩ එන්නෙ. ඔය ගෙවල් හදන කාලෙ කට්ටිය ආවා. ගිය මාසෙ මම මෙහෙ එක්ක ආවා දොස්තර මහත්තයෙක්, කොළඹ මහ ඉස්පිරිතාලෙ. ඔය අද අපි ගිය මුළු රවුමම ගියා. ඕනෙ දේකට කතා කරන්ඩ කියලා නොම්බරේ දීලා ගියා, මං ගාව ඇති..." උපාලි සිය ජංගම දුරකථනයේ නාමාවලිය පිරික්සයි.

"මේ පාරවල්වලට ඔරොත්තු දෙන්නෙ කැබ්." පොඩි මාමා නැවත මාතෘකාවට එයි.
"හැබැයි අපේ මිනිස්සුන්ටනම් හොඳ වාහන ඕන." ආනන්ද කියයි. "පේන්නෑ මේ අපේ ගෙවල්වල උන්දල."
"ඒක හරි. සුද්දො වගේ ඕනෙ කට්ටක් කන්ඩ බලාගෙන එන්නෑ ලංකාවෙ මිනිස්සු. උපාලිට වාහන එළවන්ඩ පුළුවන්ද?"
"ඉගෙන ගන්ඩ පුළුවනි, සර්." උපාලි බලාපොරොත්තු සහගතව පිළිතුරු දෙයි.
"අන්න එහෙම තමයි ඉන්ඩ ඕන." පොඩි මාමා ජයග්‍රාහීව ආනන්ද දෙස බලමින් පවසයි. "ඕනෙ දේකට ලෑස්තියි! අපිට ඕනෙ එහෙම මිනිහෙක්."
"මට උදව් කරන්ඩ පුළුවන් ලයිසන් ගන්ඩ." ආනන්ද උපාලි දෙස යන්තමින් හැරී බලයි. "එළවන්ඩ ඉගෙන ගන්නවනම්."

"ඉගෙන ගන්නම් සර්." උපාලි යටහත්ව සිනාසෙයි; අනතුරුව අපට විස්තර කරයි.

"ඉස්සර අපිට කිසිම දෙයක් ඉගෙන ගන්ඩ පුළුවන්කමක් තිබුණෙ නෑ, මැඩම්. අපි රෑට නිදා ගත්තෙ කැලේ. ඉස්කෝලෙට ගොඩක් දුර පයින් යන්ඩ ඕන. අපි හය දෙනෙක් ..."
"මෙහෙ සාමාන්‍යයෙන් මොනවද කට්ටියගෙ රස්සා?" පොඩි මාමා හරස් ප්‍රශ්නයක් අසයි.
"ප්‍රභාකරන්ට පින් සිද්ද වෙන්ඩ හුඟක් අය හමුදාවෙ සර්. අපෙත් මල්ලි හිටියෙ ග්‍රාමාරක්ෂක; අනික් ඔක්කොම ආමි. අය්යලා දෙන්නයි, අක්කලා බැඳල ඉන්න අය්යලයි. වෙන ඉතින් කුඹුරු කාලෙට කුඹුරු වැඩ..."
"උපාලි ආමි යන්ඩ හිතුවෙ නැද්ද?"
"මගෙ උස මදි වුණා සර්. අනික, තාත්තත් නැති වුණු හින්දා ගෙදර කවුරු හරි ඉන්ඩ ඕනෙනෙ."

"අපේ අදහසක් තියෙනව, උපාලි." පොඩි මාමා වචන බර කරමින් කියයි. "උපාලි වගේ මේ පැත්ත හොඳට දන්න කෙනෙක් තමයි අපිට ඕන."
"ඕනෙ වැඩක් තියෙනවනම් කියන්ඩ, සර්."
පොඩි මාමා එකවරම සිය අදහස එළියට දමා එහි අගය හෑල්ලු කර ගැනීමට සූදානම් නැත. ඔහු ආනන්ද දෙස බලා සිනාසී නැවත ඉදිරිය බලයි. ආනන්ද අන්ධකාරය මැදින් වේගයෙන් රිය පදවයි.

පොඩි මාමාගෙන් පිළිතුරක් නොලද උපාලි මග දෙපස විස්තර කළ හැකි යමක් සොයයි. ඕනෑම තැනක්, ගහක් කොළක්, මිනිහෙක් සතෙක් ගැන කීමට ඔහු සතුව කතාවක් ඇත. විවිධ සිද්ධීන් පැහැදිලි කරන ඔහුගේ මතක ශක්තියත්, අවබෝධයත් පිළිබඳව මා පුදුම වූයේ වරක් දෙකක් නොවේ.

"මෙන්න මේ හරියෙ ආමි කෑම්ප් එක. ඔය දිගට කට්ටිය ඉන්නවා තවමත්. මෙහෙට මාර විදිහට ගැහුවා ඒ දවස්වල."
"මෙහෙ කැලේනෙ."
"ඔව් මැඩම්, දෙගොල්ලම කැලේ හැංගිලා හිටියෙ ඒ දවස්වල. රෑට කෑම්ප් එකට කිට්ටු කරලා ගහනවා, ටෙරා. අපිත් ගහනවා. කළුවරේ හොයන්ඩ බෑ කවුරු කාට ගහනවද කියලා."

"ඔය නිකාං ගැහිල්ල හින්දා හරියට වියදම්ලු."

පොඩි මාමා සිටි ත්‍රස්තවාදීන්ගේ සංඛ්‍යාවද, ඊට වියදම් කළ උණ්ඩ සංඛ්‍යාවද, ඒ සඳහා වූ වියදමද පිළිබඳව ගණන් හිලව් ඉදිරිපත් කරයි.
"හැබැයි මානසිකව ඕක හොඳයි කියනවා." සරෝජීනී හිටි අඩියේ නින්දෙන් ඇහැරී පිළිතුරු දෙයි. "එහෙම කෙළින්ම මනුස්සයෙක් කියලා පේනකොට මරන්ඩ හිතෙන්නෑනෙ. ඉතින් මුළු පළාතටම තියල දැම්මහම..."
"මොන බොරුද?" පොඩි මාමා ඇගේ තර්කය බිඳ හෙළන්නේ ශබ්ද බලයෙනි. "තියල දාන්නෙ මරන්ඩනෙ!"

සිත් තැවුල් වර්ධනය වීමට පෙර උපාලි වහා ඉදිරිපත් වී කතාවක් කියයි.

"මෙතන ඉස්සරහා ආමි කෑම්ප් එක. මීට කිලෝමීටර් දහයක් විතර එහා ටෙරාලගෙ කෑම්ප් එකකුත් තිබුණා. උංගෙ ඉන්නවා හොඳට සිංහල පුළුවන් එවුන්."
"ආ...." ආනන්ද නළවමින් කතාවට උල්පන්දම් දෙයි.
"සැරයක් මෙතන කෑම්ප් එකට ගැහුවෙ එහෙම සිංහල දන්න එකෙක් ඇවිත්. උං කතා කරනකොට හොයන්ඩ බෑ. එනකොට ගාඩ් හිටපු කට්ටිය අහලා තියෙනවා ඔය කවුද කියලා. එතකොට එහා කෑම්ප් එකේ කැප්ටන්ගෙ නම කියලා."
"ආ...."
"ඉතිං එන්ඩ අරින්ඩ ඇති අපේ එවුං?" පොඩි මාමා අවඥාවෙන් කියයි.
"දන්නෙ නෑනෙ සර් හරියටම කවුද කියල. අඳුනන්ඩ බෑනෙ. කිට්ටුවටම ඇවිත් ඇටෑක් කරනකොට තමා දන්නෙ."
"මොකක් හරි විදිහක් තියෙන්ඩ එපායැ අඳුනගන්ඩ. ඔච්චර මෝඩයොද?"
"පස්සෙ ගහනකොට තේරිලා අහල පහළ කෑම්ප්වලටත් පණිවිඩේ දීලා තියෙනවා. මෙතනට කිට්ටුම ඔය කිලෝමීටර් දෙකක් විතර එහා තියෙනව ග්‍රාමාරක්ෂක..."
"ඒගොල්ලොත් යුද්ද කරාද?" මම මෝඩ ප්‍රශ්නයක් අසමි. "මම හිතුවෙ ඒ ගොල්ලො ගම්වල ආරක්ෂාවට හිටියා කියල."
"එහෙම තමයි මැඩම්, තුවක්කු එහෙම දීලනෙ තිබ්බෙ. ඉතින් මෙතන ෆයිට් එක යනකොට ඒ ගොල්ලොත් ඇවිල්ලා තියෙනව උදව්වට, ට්‍රැක්ටරේක. ඒ වෙනකොට මෙතනට ගහලා ටෙරා ආපහු යනවා. මේගොල්ලන්ව හම්බ වෙලා තියෙන්නෙ මගදි."
"උන්ටත් ගහන්ඩ ඇති." පොඩි මාමා ද්‍රවිඩ ත්‍රාසජනක චිත්‍රපටියක ඊළඟ කොටස අනුමාන කරන ස්වරයකින් කියයි.
"ඔව්, කළුවරේ හැංගිලා ඉඳලා ගහලා. අපේ අය කොටසක් එතනම මැරිලා. ඉතිරි අය පුළු පුළුවං විදිහට පැනලා කැලේට බඩගාලා. සේරම හොය හොයා මරලා තියනවා. ඔය ඉස්සරහ.....මෙතන, මෙන්න මෙතන.."
උපාලි පාරෙන් වම් පැත්තේ ඇති අඳුරු ලැහැබකට අත දිගු කරයි. ඒ අසල මඳ එළිමහනකි.
"මෙතනද සිද්දිය වුණේ?" ආනන්ද යන්තමින් වේගය බාල කරමින් අසයි. අපි සියල්ලෝම සිද්ධිය සිතෙහි චිත්‍රනය කර ගැන්මට වෙර දරමින් එදෙස බලන්නෙමු.

"ඔව්, මෙතන තමයි අපේ මල්ලි පස් කාගෙන මැරිලා හිටියෙ."
උපාලි නොවෙනස් හඬින් අඳුරට කියයි. ඔහුට අපේ මුහුණු නොපෙනෙයි; අපට ඔහුගේ මුහුණ නොපෙනෙයි.

"මල්ලිගෙ පිටටයි බඩටයි වෙඩි හයක් වැදිලා තිබුණා. වෙඩි වැදිලා තියෙද්දිත් මල්ලි දුවන්ඩ ඇති. ඔතන මඩ වගුරක් වගේ එකක් තියෙනවා. මල්ලි එතන අයිනෙ වැටිලා, අත් දෙකෙන් පඳුරු මිරිකගෙන, පස් කාගෙන වැටිලා හිටියා. මටමයි හම්බුණේ, පහුවදා. අපි, ගමේ කට්ටියයි, ආමි එකෙනුයි ඇවිත් හෙව්වා හැමතැනම, කවුරු හරි ඉතුරු වෙලා ඉන්නවද කියලා."
කිසිවෙක් හූමිටි නොතබති. සරෝජිනිත් මමත් උපාලි සිටින අඳුර දෙසට නෙත් හරවා සිටිමු. පොඩි මාමාත් ආනන්දත් ඉදිරිය බලා සිටිති.උපාලි තමන්ටම මතක් කර ගන්නාක් මෙන් දිගටම විස්තර කරයි.
"අපි අම්මට කිව්වෙ නෑ මල්ලි නැති වුණා කියලා. සේරම ඉවර වෙලා ගෙදරට බොඩි එක ගේනකොට තමයි අම්මා දන්නෙ. එදා ඉඳලා අම්මට එච්චර සිහිකල්පනාවක් නෑ."
අපි නිශ්ශබ්දවම සිටිමු. අඳුර තුළ සිට උපාලි අප අමතයි.

"තාමත් අය්යලා ගෙදර ඇවිත් යනකොට අම්මා අඬනවා, අඬනවා, නවත්තගන්ඩ බෑ. මල්ලිව මතක් වෙනවා ඇති. ඒ හින්දා අය්යලා වැඩිය ගෙදර එන්නෙ නෑ. අම්මා අඬනකොට බලං ඉන්ඩ බෑ, මැඩම්."

"අපේ වැඩේට හවුල් වුණොත් උපාලිට ගෙදරත් හිටියැහැකි; සල්ලිත් හම්බ කරහැකි." පොඩි මාමා මඳ දුරක් යන්නට හැර පවසයි.
"මම උදව් කරන්නම් ලයිසන් එක ගන්ඩ." ආනන්ද නැවතත් පවසයි. "අපි හෙමීට වැඩේ පටංගමු. කොහොමත් මුලදි හැමදාම වැඩ හිටින එකක්නං නෑ. මිනිස්සු එන හැටියට..."
"සර්?"
"මෙහෙ ඉන්නවද එහෙම කට්ටිය, වාහන දාලා පළාත පෙන්නන්ඩ ගෙනියන?"
"ඒ කිව්වෙ නිකං ගයිඩ් වැඩක් වගේද සර්?"
"ඔව්, ඔව්." පොඩි මාමා ආනන්ද දෙස බලමින් සිනා පායි. "හැබැයි ටිකක් පිළිවෙලට කෙරෙන වැඩක් මේක."
"මම දන්න කවුරුත්නම් නෑ සර්. නිලාවැලි පැත්තෙනම් ඉන්නවා මම හිතන්නෙ. එහෙටනෙ සුද්දො හුඟක් එන්නෙ. වන්දනා නඩනම් ..."
"සුද්දොන්ටම කියල නෙවෙයි." පොඩි මාමා හැරී උපාලි දෙස බලයි. "ඒකට ඉංග්‍රීසි දන්න කෙනෙක් ඕනෙනෙ. අර උපාලි කිව්ව කොළඹ දොස්තර මහත්තයා වගේ අය එනවනෙ. අන්න එහෙම අයට. මට එහෙම අයව කතා කරගන්ඩ පුළුවන්, මෙහෙ අපේ මිනිහෙක් ඉන්නවනම්."
"මම එක්ක යන්නම්, සර්. මම දන්නවා මෙහෙ හැම තැනක්ම."
"අපි බලමු." පොඩි මාමා ඉදිරිය බලාගෙන පවසයි. උපාලි ඔහු තවත් යමක් කියනතුරු බලා සිටියි. පොඩි මාමා හෝ ආනන්ද කතා නොකරති.

රිය වංගු නොමැති මාර්ගය ඔස්සේ වේගයෙන් ධාවනය වේ. මග දෙපස කිසිවක් නොපෙනෙයි. වෙහෙසට පත්ව සිටින කවුරුත් නිදි කරති. නිදිමත වළකාගනු වස් වතුර බීමට වෑයම් කළත් රළු මාවතේ ගැස්සිල්ල ඊට ඉඩ නොදේ. උපාලි සිය ජංගම දුරකථනය පිරික්සයි.

"මේක මල්ලිගෙ. එයාගෙ බඩුත් එක්ක අපිට දුන්නා. මගෙ මල්ලිගෙ පින්තූරයක් තියෙනවා, පෙන්නන්නද, මැඩම්?"
මමත් සරෝජිනීත් ඔහුගේ දුරකථනයට එබෙමු.

නිල ඇඳුමකින් සැරසුණු යෞවනයකුගේ අපැහැදිලි පින්තූරයක් එහි වෙයි. මිය ගොස් සිටින ඔහුට අපව නොපෙනේ. තිරයේ ආලෝකය නිවී යන්නාහාම අපටද ඔහුව නොපෙනී යයි.

හෙවනැලි නැති මිනිස්සු.....(1 කොටස)

2011-02-26T01:29:00.012+05:30

"සහෝදරයා, උඹට බෑ මේ දේ කරන්න."
ඈත ඉඳන් මහ හයියෙන් කෑ ගහන්න විතරයි නුඹට පුළුවන් මිත්‍රයා...
මම ඇහෙන නොඇහෙන ගානට වචන පිටකළා.
හෘද සාක්ෂිය දැන් දැන් ඕනවට වඩා මාව පාලනය කරන්න දඟලනවා.

ලංකාව තියෙන්නේ ආසියාවේ.
ඒ වුණාට ලංකාව ආසියාව වෙන්නේ නෑනේ.
ආසියාව ලංකාව වෙන්නෙත් නෑ.
උඹත් ඒ වගේ තමයි හෘද සාක්ෂිය.
උඹ මගේ ඇඟ ඇතුළේ හිටියයි කියලා මම හෘද සාක්ෂිය වෙන්නෙත් නෑ.
හෘද සාක්ෂිය මම වෙන්නෙත් නෑ.
මම හතර අතේ උදාහරණ උපහැරණ අටුවා ටීකා ඌන පූර්ණ හොයමින් වෙහෙසුණා මගෙන් හෘද සාක්ෂිය ස්වායත්ත කරන්න....ද? නැත්නම් මම හෘද සාක්ෂියෙන් ස්වායත්ත වෙන්නද මන්දා...
සරලව කීවොත් මමයි, මගේ කියලා අනුන් කියන්න දඟලන හෘද සාක්ෂියයි දෙකක් කියලා පෙන්නන්නයි මට ඕන වුණේ.
පෙන්නිල්ල කෙසේ වෙතත් ඒක එහෙම තමයි කියලා මම හිතන තරමට මට ලේසියි. අනික, හැඟීම් වලින් ස්පන්දනය වෙන හදවතක් නැති, උණුහුම් ලේ කඳක් ඇඟ පුරා දුවන්නැති ශරීරයක මොන හෘද සාක්ෂියක්ද?

පුංචි කාලෙ මට හෘද සාක්ෂියක් තිබුණද?
මම හිතන්නේ නෑ.
තිබුණත් මට ඒවායින් දැන් වැඩකුත් නෑ.
වර්තමානයේ ඉන්න මට ඕනේ හෘද සාක්ෂිය නැති, පංචේන්ද්‍රියන්ගෙන් ඇතුල්වෙන දත්ත වලට හරියන ප්‍රථිඵල එළියට දාන්න පුළුවන් පුද්ගලයෙක් වෙන්න විතරයි.
...එතකොට මම පුද්ගලයෙක් කියන නිර්වචනයට කොටු කරන්න පුළුවන්ද?
"මොකෝ බැරි? නුඹ පුද්ගලයෙක් තමයි ඒත් පොඩ්ඩක් පපුවට අත තියලා බලපන් හදවත ගැහෙන සද්දේ දැනෙනවද කියලා." ඈත ඉඳන් හෘද සාක්ෂිය ආයෙත් කෑ ගැසුවෙ, හරියට මට කණ් දෙකකුත් නැති මිනිහෙක් කියලා හිතාගෙනද කොහෙද.
හදවත ගැහෙන සද්දේ දැනෙන්නේ කොහොමද? ඇහෙනවා මිසක් - උඹ නම් අමු මැටි මෝලියක් හෘද සාක්ෂිය, අමුම අමු මැටි මෝලියක්..
මැටි මෝලිය....
හරිම මොලොක්... අල්ලද්දි ඇඟිලි තුඩු වලට දැනෙන සනීපේ...
ඒ ඇඟිලි වලට අහුවෙන මැටි මෝලියකින් ලස්සන ගුරුලේත්තුවක් පිපෙන හැටි...
ඔව් ඒ ඇඟිලි වලින් තමයි..
මැටි මෝලියක් කියන වචනේ හරිද? පිටි මෝලි නම් තියෙනවා. ඒත් මැටි මෝලි කියද්දි දිවට අමුත්තක් දැනෙනවා නේද? හරියට ගැට වෙරළු ගෙඩියක් හැපුවා වගේ?
එහෙම කීව දවස මතකද? උඹට මතකද හෘද සාක්ෂිය එහෙම කියපු දවස? මම නෙවෙයි මිනිහෝ එහෙම කීවෙ එයා...අන්න හරි එයා තමයි.

එයා එහෙම කියලා සක පෝරුවෙ තිබුණ මැටි පිඩ ඇඟිලි වලින් මිරිකුවා මට මතකයි. මිරිකුවේ ලතාවකට නම් නෙවේ. ඒත් ඒකෙන් මැටි පිඩට රටාවක් නම් ආවා... මම ලස්සනයි කීවම එයා මට හිනාවුනේ "මේකේ කොහෙද අනේ ලස්සනක්." කියලා... උඹට ඒ ටික මතකද? නෑ. ඒ ටිකවත් මතකද?
ඇයි උඹ ඒවට පිළිතුරු දෙන්නේ නැත්තේ?
උඹ මහ පල් ... පල්....පල්.. නෑ, අළුගුත්තේරු හෘද සාක්ෂියක් - හරි මට කියපන්, දැන් උඹට තියෙනවද හෘද සාක්ෂියක්?
අන්න උඹ හිර වුණ තැන! උඹ හෘද සාක්ෂිය වුණාට උඹට හෘද සාක්ෂියක් නෑ...
කමක් නෑ. උඹ ඉතින් මිනිහෙක් නෙවේනේ. මිනිසුන් නොවන අන් සෑම දෙයකටම හෘද සාක්ෂියක් නැත! අන්න ඒකයි මගේ නිගමනය! ඔව් නිරීක්ෂණ, පරීක්ෂණ, විශ්ලේෂණ මත පදනම් වූ නිගමනයක්!
ඒත් මීට පෙර, හරියටම කීවොත් අදට පෙර, මම නිගමන වලට බැස්සේ ඔය විදිහට නෙවෙයි නේද? ඇයි උඹ ඒක මට අතීතයෙදි කියලා නුදුන්නේ? නුඹ දැනං හිටියෙත් නෑ නේද? අනුන්ට උපදෙස් දෙන්න නම් තමන් ඒ දේ ගැන හරියට දැනගෙන ඉන්න ඕනා... ඉතින් උඹ හරියට දන්නේ නැතිව කොහොමද මට උපදෙස් දෙන්නේ? ඒකනේ මම කියන්නේ මට උඹ ඕනේ නෑ කියලා!
ආ නිගමන....
මම ගත්තු නිගමන...
මම අනුන්ට අලවපු නිගමන...
අනුන්ට රිදවපු නිගමන...
මිනිස්සු වුණාම ටිකක් විතර රිදුනට කමක් නෑ...ඇස් ගෙඩි වලින් කඳුළු කැටයක් දෙකක් ඉදලා හිටලා පැන්නට කමක් නෑ.. එහෙම නැත්නම් අපිට අපි ජීවත් වෙනවා කියලත් අමතක වෙයි! මමත් එයාට ටිකක් විතර රිදෙව්වා නේද? මම එහෙම නොකළානම් එයාට එයත් පණ තියෙන, ජීවත් වෙන, ප්‍රාණියෙක්ය කියන එක අමතක වෙලා යන්න තිබුණා. ඒ අතින් මම කළේ හොඳ වැඩක් නේද?
එහෙම නේද? කියන්න හෘද සාක්ෂිය ..... එහෙම නේද? මම දන්නවා උඹ ඒක අනුමත කරන විත්තිය, දැන් ඔය මොකුත් නොකීවට.

එයා ගේ ඇස් නම් නිල් මිණි වගේ නෙවෙයි.
එයාගේ ඇස් කතා කරන ඇසුත් නෙවෙයි.
ඒත් ඒ ඇස් දකින්න මගේ ඇස් වල පොඩි කැමැත්තක් තිබුණා. ඔන්න මගේ නෙවේ කැමැත්ත තිබුණේ, මගේ ඇස් වල විතරයි!
මගේ ඇස් වලටත් වඩා ඒ ඇස් දකින්න කැමැත්ත තිබුණේ, හෘද සාක්ෂිය, උඹට නේද?
අනේ හැබෑටම උඹත් හරි පුදුම ..... දෙයක් තමයි.
ඒ ඇස් වටේම කළු වෙලා තිබුණේ..
"අපේ ගෙදර අය නම් කියන්නේ ඇස් වටේ කළු වෙන්නේ වැඩිපුර නිදි මරන අයගෙයි කියලා."
එයා එහෙමත් කීවා...
"ඇයි එහෙනම් ඔයා නිදි මරන්නේ?"
මම නිරීක්ෂණ මතවත්, පරීක්ෂණ මතවත්, විශ්ලේෂණ මතවත් නැති ප්‍රශ්නයක් ඇහුවේ ඒ කියපු දෙයට මොකක් හරි මම කියන්න පරක්කු වුනොත් එයා, මම එයා ගැන උනන්දුවක් නැති කෙනෙක් කියලා හිතාවි කියලා...අනික මම මොකුත් නොකීවොත් එයාට කතාව දිගටම ගෙන යන්න කම්මැලි හිතේවි කියලා! ඒත් ඒ මම කියපු වචන පහත් එක්කම එයාගේ ලාවට කළුවට හුරු මුහුණ තවත් කළු වුණා.
ඇස් වටේ තවත් කළු වුණා.
කඳුළු කැටයක් ඇහෙන් පනින්න දැඟලුවද මන්දා... ඇහෙන් කඳුළු කැට වැටුණද කියල උඹට මතකද, හෘද සාක්ෂිය? ඒවා මතක නෑ.
ඒවා හෘද සාක්ෂියට අයිති නැතිද?

මතු සම්බන්ධයි...2 කොටසත් එක්ක එන්නම්!

රාහුලයෙක් උපන.

2011-02-24T20:12:00.005+05:30

කුඩ්ඩා නොහොත් නිකමා නොහොත් කාලකන්නියා යනාදී පර්යායනාමවලින් හඳුන්වන්නා වූද, දරුවන් සිව්දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලේ බාලයා වූද, පසුගිය වසර විසිපහ තුළ පනහකට ආසන්න වාර ගණනක් මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය නවත්වා ඇත්තා වූද, ඉහළගෙදර රාහුල නන්දසිරි කාමරයේ ඇඳ මත වාඩි වී බිත්තියට හේත්තු වී සිටී. නවා ගත් දණහිස් මත රැඳුණු දෑතේ ඇඟිලි එකිනෙක මදිමින් සිටින ඔහුගේ සවන් රැඳී ඇත්තේ සාලයේය. රාහුලගේ අනාගතය කවරක් විය යුතුද යන තීරණාත්මක කාරණය එහි සාකච්ඡා වේ.

"මට කරන්ඩ පුලුවන් හොඳම විදිහ තමා මම ඔය කිව්වෙ."
අය්යා ජනේලය පැත්තේ ඇති ලොකු තනි පුටුවේ වාඩි වී සිටින බව රාහුල නිගමනය කරන්නේ හඬ එන අත අනුවය. සාකච්ඡාවේ මුල් කොටසේදී හේ සාලයේ එහා මෙහා ඇවිදිමින් සිටියේය. තීරණයකට එළඹීමට පෙර එහා මෙහා සක්මන් කිරීම අය්යාට උරුම වන්නට ඇත්තේ පියාගෙනි. රාහුලට මතක ඇති කාලයේ බොහෝ සැන්දෑවන්හි මිතුරු හමු පැවැත්වූ පියා ඔවුන් හා සාකච්ඡා කළේ මත්පැන් වීදුරුවක් අතැතිව සාලය පුරා එහා මෙහා ඇවිදිමිනි. පියා මෙන්ම අසේලද උඩු රැවුල වවයි; කෑමට වාඩිවීමට පෙර වතුර වීදුරුවක් ළඟට ගෙන්නා ගනී; කතා කරනවිට එක් අතක් පිටුපසට කරගෙන අනෙක් අත මාලු කපන පිහියක් මෙන් හසුරුවමින් තමන්ට සවන් දෙන්නන්ගේ පූර්ණ අවධානය ඉල්ලා සිටී.

එසේ වුවද 'මහ එකා වගේ හැදීම' පිළිබඳ චෝදනාව නිරතුරුව එල්ලවන්නේ රාහුලටය.

"ඔය විදිහ එයාටත් හොඳයි, අනික් මිනිස්සුන්ටත් හොඳයි."
නිශ්ශබ්දතාවයකි.

"ඒ විදිහ මට හොඳද?" රාහුල කල්පනා කරයි.

කුඩා කල රාහුලට බොහෝ සිහින තිබුණි. ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයකු වීමේ සිහිනය එකොළහෙන් පහළ ක්‍රිකට් පුහුණුවීම්වලදීම නිමාව දුටුවේය. රහස් පරීක්ෂකයකු වීම සඳහා ඉගෙන ගත යුත්තේ මොනවාද යන්න පැහැදිලි නොවූ නිසා ඒ සිහිනය නිකම්ම බොඳ වී ගියේය. කුංෆු ගුරුවරයා ටෙලිනාට්‍යවල රඟපෑම සඳහා ගියේ "මගේ පන්තියෙම දිගටම හිටියොත් ඔයාලටත් රඟපාන්න අවස්ථාවක් දෙන්නම්." කියමිනි; ඔහුගේ ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුන් උපදේශකයන් ලෙස සාර්ථක නොවූ නිසා රාහුල ඇතුළු බොහෝ සිසුන්ගේ බෲස්ලි සිහිනය කුරුවල් විය.

චිත්‍ර ශිල්පියකු වීමේ සිහිනය....

සත්‍ය වශයෙන්ම ඒනම් සැබෑ වීමට බෙහෙවින් ආසන්න වූ සිහිනයකි. පුනරුත්ථාපන මධ්‍යස්ථානයේ සිටියදී කලා හැකියාවන් දියුණු කරගැනීම සඳහා මහත් පිටුවහලක් ලැබිණි. අවශ්‍ය උපකරණ විවිධ දානපතියන් විසින් පරිත්‍යාග කෙරෙන ආකාරය අනුව, විවිධ මාධ්‍ය අත්හදා බැලීමටද අවස්ථාව උදාවිණි. ප්‍රදර්ශන කිහිපයක් පවත්වා ඇති චිත්‍ර ශිල්පියකු නේවාසිකයන් සඳහා මාස කිහිපයක් මුළුල්ලේ පන්තියක් පැවැත්වීය. ඔහු විසින් බෙහෙවින් පැසසුමට භාජනය කරන ලද රාහුලගේ චිත්‍ර, මධ්‍යස්ථානයේ විවිධ පත්‍රිකා සඳහා යොදා ගැනුණේ වරක් දෙවරක් නොවේ. වසර දෙකකට පමණ උඩදී මධ්‍යස්ථානයේ උපදේශකවරයකු විසින් රචිත ග්‍රන්ථයක් සඳහා පිට කවරය ඇඳ දීමටද රාහුලගෙන් ඉල්ලනු ලැබීය. එනමුත් කුමක් කෙසේ කවදා ඇඳ දිය යුතුද යන්න අරභයා ඉන් ඉදිරියට සාකච්ඡා නොකෙරිණි.

සොඳුරු සිහින....

සොඳුරු සිහිනවලට අමතරව යථාර්තවාදී සිහිනද රාහුල දැක තිබේ. කලකට උඩදී පුනරුත්ථාපන කදවුරකදීම හමු වූ තරුණයකුගෙන් මතින් වැළකී, රැකියාවකද නියැළිය හැකි මගක් රාහුලට අසන්නට ලැබිණි. සති කිහිපයකට පසු නිවසේදී රාහුල මේ මග මවට පැවසීය.

"ඉතින් ඕකට මුළින් මුදලක් දෙන්න ඕන නේද?" අම්මා ඇසුවේ පරිප්පු සෝදන අතරතුරය. "සුදුසුකම් මොනවහරිත් ඉල්ලනවා ඇතිනෙ."
"සුදුසුකම් කියලනම් එච්චර දෙයක් නෑ. ඉලෙක්ට්‍රික් වැඩ වගේ ඒවා ටිකක් දුරට මම දන්නවත්නෙ."
"ඒවගේ වැඩ කරන්න පුලුවන්ද? පිළිගැනීමක් තියෙන රස්සා නෙවෙයිනෙ."
"කෝවත් එකයි මටනම්. ඔක්කොටමත් වඩා ඒ රටවල කුඩු එහෙම නැති හින්දා අතෑරල ඉඳෙනවනෙ. මෙහෙ හිටියහම...." රාහුල වචන පිට කළේ වෙනත් කෙනෙකු ගැන කියන්නාක් මෙනි.
අම්මා පිළිතුරු දුන්නේ පරිප්පු ළිපේ තැබීමෙන් අනතුරුවය.
"මගෙ ළඟ සල්ලි නෑනෙ. අය්යලගෙනුත් අහල ඉමු."

අය්යාගෙන් අම්මා මේ පිළිබඳව විමසුවේ නෑනා හා දරුවන්ද ඉදිරිපිටය. "එහෙම හැමෝම ඉස්සරහ අහන්න එපා" යයි කීමේ ශක්තියක් රාහුලට නොවීය.
"එහෙත් හොයා ගන්න එකා කොහෙන් හරි හොයාගන්නවා. අනික, ගහලා අහු වුණොත් මෙහෙ වගේ ලේසි වෙන්නෙ නෑ. එක්කො අතක් පයක් කපල දායි; නැත්තං ගල් ගහලා මරයි. ඒ රටවල නීති සැරයි."
අම්මා හිස වනා ඊට එකඟ වූවාය.
කාරණය අක්කලා සමඟ කතා කිරීම සඳහා අම්මාට බොහෝ පෙරැත්ත වීමට රාහුලට සිදු විය.
"දැන් අය්යා කිව්වනෙ." අම්මා කිහිපවිටක්ම කීවාය. එහෙත් පොඩි අක්කා ආ විටෙක අම්මා ඇය සමග කාරණාව කීවාය.

"අතෑරලා ඉන්න මිනිහෙක්නම් කොහෙ හිටියත් අතෑරලා ඉන්නවා." පොඩි අක්කා එක හුස්මට කියාගෙන ගියාය. "එහෙම මොකක් හරි රස්සාවක් කරන්න පුලුවන්නම් මෙහෙ ඉඳගෙනත් කරන්න පුලුවන්නෙ. මගෙ ළඟ එහෙම සල්ලියක්නම් නෑ අම්මා. අනික එහෙම තිබුණත් මෙයා අතට විශ්වාසෙන් දෙන්න පුලුවන්ද කියල අම්මම කියන්න."
අම්මා පිළිතුරක් දෙනු රාහුලට නෑසිණි.
"දැන් ඔය කතාව මෙයත් එක්ක කිව්ව එක්කෙනා එහෙ ගිහින් කුඩු නවත්තලද?" පොඩි මස්සිනා අතුරු පැණයක් නැගීය.

ලොකු අක්කාගෙන් අසන ලෙස පෙරැත්ත කිරීමේ අදහස රාහුල අත්හැරියේය.

පාර අයිනේ පත්තර ලෑලිවල තිබුණු පෝරම කොළ පුරවා රැකියා කිහිපයකට ඉල්ලුම්පත් යැවූ මුත් ඒවායින් රාහුලට පිළිතුරු නොලැබිණි. පෝරම කොළ සඳහා නාස්ති කිරීමට මුදල් කාගෙන් හෝ ඉල්ලීමේ අසීරුව විසින් ඒ ව්‍යායාමය දිගින් දිගට කළ නොහැකි විය.
රැකියාවක අවශ්‍යතාවය දැනෙන කාලය වනවිට හමුදාවට බැඳීම සදහා රාහුලගේ වයස වැඩි විය.
වෙළඳ සහායකයින් ඉල්ලා තිබූ තැන්වලින් කිහිපවරක්ම විමසා බැලූමුත්, ඔහුගේ දියවුණු මුහුණ දෙස වරක් බලා පුරප්පාඩු නැති බව දන්වන ලදී. උපැස් යුවලට යටින් රාහුල දෙස බැලූ එක් කළමණාකරුවකු ඔහුගේ වයස විමසීය. එවකට ඔහු තිස්පස්වන වියෙහි පසු විය.
"මෙච්චර කල් මොකද කළේ?"
රාහුලට ඊට පිළිතුරක් නොවීය. කළමණාකාරවරයා උපැස් යුවල ගළවා මේසය මත තැබීය.
"කුඩු ගැහුවද?"
ආපසු හැරී යාමට ඇති වූ සිත රාහුල නතර කර ගත්තේ රැකියාවක අවශ්‍යතාවය අතිමහත් වීම නිසාය.
"මම දැන් නවත්තලා."
"නවත්තලා!" කළමණාකරු අවඥාවෙන් සිනාසුණි. "තමුසෙලා නවත්තන විදිහයි රස්සා කරන විදිහයි ගැන අමුතුවෙන් හඳහන් බලන්න ඕනෙ නෑ."

තමාට රැකියාවක් සොයා දෙන ලෙස සොහොයුරාගෙන් හා සොහොයුරියගෙන් ඉල්ලීමේ පලකට නැති කටයුත්තට අම්මාව පොළඹවාගැනීමටද රාහුල කිහිපවරක්ම සමත් විය.
"කොහොමද අම්මා මෙයාව කාටවත් ගන්න කියන්නෙ?" ලොකු අක්කා ඇසුවාය. "මොනව හරි කරොත්? මිනිස්සු අපි ගැන තියන විශ්වාසෙත් නැතුව යනවනෙ."
"අනික මුකුත් සුදුසුකම් නෑනෙ. දැන් උපාධි තියෙන මිනිහෙකුටවත් රස්සාවක් හොයාගන්න අමාරුයි. ඉගෙනගෙන නැත්තම් මොනව හරි කරපු පළපුරුද්දක් තියෙන්න ඕනෙ. එහෙමත් නෑනෙ." ලොකු මස්සිනා කරුණු දැක්වීය.
"ඔය පුනරුත්ථාපනේට ගිහාම එක එක ඉගෙනගත්තුවනම් තියෙනව." අම්මා නිකමට මෙන් කීවාය.
"ඒවා කියන්න ගියොත් හම්බෙන්න ගිය රස්සාවත් නැති වෙනවා." මස්සිනා කීය. "පුනරුත්තාපනේ!"
පොඩි අක්කාද සිටියේ ඒ මතයේමය.
"බලන්නම්." අය්යා සෑමවිටකම කීය. බලන්නට අය්යාට වෙලාවක් තියෙන්නට නැත. එක්කෝ බැලූමුත් ඔහුට කිසිවක් නොපෙනෙන්නට ඇත.

සුදුසුකම් හෝ අත්දැකීම් නොවිමසා ලැබෙන රස්සාවලට ඇත්තේ කුඩු විකිණීමමය. රාහුලට අවශ්‍යත් ඒ පරිසරයෙන් මිදීමටය.

පොතක පිටකවරය නිර්මාණය කිරීමේ ආකර්ශනීය බීජය ඔහු සිතට ඇතුළත් කරන ලද්දේ රැකියාවක් පිළිබඳ බලාපොරොත්තු අතහැර බොහෝ කලකට පසුය. ඒ නිර්මාණය කරන පිට කවරයට සම්මාන ලැබෙන අයුරුද, ඒ දැක තවත් බොහෝ දෙනෙකුන් කවර නිර්මාණය කරවා ගැන්ම පිණිස තමා සොයා එන අයුරුද, චිත්‍ර ශිල්පියකු ලෙස තමා ස්ථාවර වන අන්දමද ගැන බොහෝ සිහින ඒ මාස කිහිපයේදී රාහුල දුටුවේය. එනමුත් ඒ සිහින සැබෑ කිරීමේ හැකියාව තිබූ පුද්ගලයා ඒ බව දැන නොසිටියේය.

ආර්ථිකය ස්ථාවර වුවහොත් සපුරා ගත හැකි තවත් ඉලක්ක රාහුලගේ සිතේ අහුමුළුවල ඇත. ඒ ඉලක්ක ඒ ඒ අහුමුළුවලම සඟවා තබා ගැනීමට ඔහු වෙහෙසෙයි. එසේ නොහැකි වූ ඇතැම් දිනක නිවස ඉදිරිපිට බෝක්කුව උඩට වී ඔහු පාරේ යන තරුණියන් දෙස බලා සිටී. රාහුල මතින් දුරුව සිටින කාලවලදී පවා මේ තරුණියන් ඔහුව හැඳින්වූයේ "කුඩ්ඩා" යනුවෙනි. නොඑසේනම් "නිකමා" යනුවෙනි. තමන් බලා සිටින්නේ කුමක් දෙසද යන කාරණාව පවුලෙන් සඟවා ගැනීමට රාහුල වෙහෙසුණේ එය තමන් තවත් අවමානයට ලක් වීමට හේතුවක් බව හොඳාකාරව දැන සිටි හෙයිනි. විවාහයක් ගැන පවුලේ කිසිවකු සමග හෝ උපදේශකයන් සමග හෝ කතා කිරීමට රාහුලට නොහැක. මිතුරන් ඔහුට නොවිණි.

පාරේ යන කුඩා දරුවන් සමග සිනාසීමට ඔහු කිහිපවරක් තැත් කර ඇත. වැඩිහිටියන් සමග යන දරුවන් ඔහු වෙතින් ඇදගෙන යනු ලැබූ අතර, තනිව ගමන් යන වයසේ දරුවෝ ඔහු දෙස බැලීමෙන් වැළකුණහ.
අක්කලාගේ හා අය්යාගේ දරුවන් කුඩා කල රාහුල ඔවුන් සමග ළමා ක්‍රීඩාවල නියැළී ඇත. ඔහු සැමවිටම අල්ලන්නා හෝ සොයන්නා විය; ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කළහොත් ඔහුට බාර වූයේ පන්දුව අහුලාගෙන ඒමය; ක්‍රීඩා කිරීම පිණිස ගත් භාණ්ඩ, පොත්පත් යනාදිය ක්‍රීඩාව අවසන අස්පස් කරන ලද්දේ රාහුල විසිනි. දරුවෝ ඔහු සමග ක්‍රීඩා කිරීමට ඉමහත් කැමැත්තක් දැක්වූහ. ඔවුන්ගේ ළමාවිය පිළිබඳව රාහුලට ඇත්තේ කඩින් කඩ වූ මතකයකි. ඔහුගේම ළමාවිය සිහිකිරීමට රාහුලට ආශාවක් නැත. බීමත්කම නිසාම අකල් මරණයකට ගොදුරු වූ පියා, අඬදබරින් හා අගහිඟකමින් පිරි ගෘහ ජීවිතය, අම්මාගේ නිරන්තර කඳුළු, යහළුවන්ගේ උසුළු විසුළු, අතරමග කඩා වැටුණු පාසල් දිවිය, මුදල් සොයා ගනු පිණිස එවකට පාසලේ චණ්ඩියා වූ රංගගේ ගංජා සුරුට්ටු එතීමට දායක වීම ආදිය මතකයෙන් බැහැරව තිබෙන තරමට යහපත්ය. අනෙක් තිදෙනාම ඒ නරාවලෙන් ගොඩ ආ නමුත් තමන් එහිම ගිළුණේ මන්ද? අය්යා කියන අයුරු ඒ පියාගේ ආරයය.

"ගොඩින් බේර ගන්න බැරි වෙයිද, කතා කරල?" පොඩි අක්කා යළිත් විමසනු ඇසෙයි.
"ඒගොල්ලො එහෙම කැමති නෑ. මම කීප සැරයක් කතා කරා." අම්මා කියයි.
"ඒ හැටි වටින මාලෙකුත් නෙවෙයිනෙ. මොකක්ද ඔය හැටි? අනික තමන්ගෙම මිනිස්සු." පොඩි අක්කා නැවත අසයි. පුනරුත්ථාපන මධ්‍යස්ථානයේ සිටියදී ඉඳහිට හෝ රාහුල බැලීමට පැමිණෙන්නේද ඇයයි. ඇය කෙසේ හෝ තමන් සිරගෙයින් මුදා ගනු ඇතැයි ඔහුට සිතේ.
"ඒ මිනිස්සුන්ට වටින එකක්නෙ." අම්මා කියයි. ඇගේ හඬේ එතරම් උනන්දුවක් පෙනෙන්නට නැත. ඇගේ පමණක් නොව, කාගේවත් හඬවල ලොකු උනන්දුවක් පෙනෙන්නට නැත.
"මම හිතුවා මේ සැරේනම් මෙයා හැදිල කියලා." පොඩි අක්කා බලාපොරොත්තු කඩ වූ ස්වරයකින් කියයි. "අවුරුද්දක් විතරම හිටිය නේද මේ සැරේ?"
"ඕවා නවත්තන්න බෑ." පොඩි මස්සිනා ඇගේ කතාවට උඩින් පැන කියයි. "නවත්තල වගේ පෙන්නං හිටියට හොරෙන් ගහන්න ඇති. තව මොන මොන හොරකං කරල තියෙනවද දන්නෑ."

රාහුලගේ නෙතින් කඳුලක් වැටෙන්නේ ඔහුටත් නොදැනීය.
"මං හොරෙක්ද?"

මහා සීතලක් ඔහු වෙළා ගනී. අභ්‍යන්තරයෙන් ඇරඹී ඇටමස් පසාරු කරගෙන පිටතට ගලන ඒ සීතලෙන් සිරුර වෙවුලයි. ඒ සීතලක් නොව තනිකමක් බව රාහුල දනී. තමන් තනි වී ඇත්තේ මූසල අන්ධකාරයකින් පිරුණු මේ කාමරයේ පමණක් නොවේ; මුළු ලොවෙහිමය.
සිය දිවි හානි කරගැනීම පිළිබඳව රාහුල කිහිපවරක්ම කල්පනා කොට තිබේ. සියලු ප්‍රශ්න අවසන් වනු ඇත; නැවත අලුත් ජීවිතයක් ලැබෙනු ඇත; අලුතින් සියල්ල ආරම්භ කළ හැකි වනු ඇත. තමන්ගේ මළසිරුර දෙනක බහා සාලයේ තැන්පත් කෙරෙනු ඇත. ඒ වටා සිට කවුරුන් හෝ හඬනු ඇත්ද? ඔහුගේ මරණය නිසා කිසිවකු හෝ කණගාටු වනු ඇත්ද? සියදිවි හානි කරගැනීම පිළිබද කල්පනා කළ හැම වාරයකදීම රාහුල තමන්ගේම මරණය වෙනුවෙන් හැඬීය. වෙනත් කිසිවෙකු තමා වෙනුවෙන් නොහඬන බව දත් හෙයිනි.

"මං කතා කරන්නං පෙරකදෝරුවට. ඕක මේ විදිහට වෙන එක හොඳයි. මිනිහත් එක්කො හැදෙයි..." නැත්තං වෙන එක අය්යා නොකියයි.
"ඔව්, ඕක වෙන්න තිබුණෙ ගොඩ කලකට ඉස්සර." මෙතෙක් වේලා නිශ්ශබ්දව සිටි ලොකු අක්කා කියයි. "පුදුමයි මෙච්චර කල් මොකකටවත් අහු උන් නෑ."
"හැබැයි මිනිහ වරද පිළිගන්න ඕන." අය්යා කොන්දේසි ඉදිරිපත් කරයි.
"ඔය විදිහට කරගන්න තියනවනම් හොඳයි." පොඩි මස්සිනා එකඟ වෙයි. "පල්ලෙකැලේ ඉතින් කරදරයක් නෑ. සාමාන්‍ය මිනිස්සු වගේම ඉන්න පුලුවනි."

"එතකොට මම හිරේ යනවද?" රාහුල කල්පනා කරයි. "අය්යා පොලීසියෙ; පොඩි අක්කා කථිකාචාර්ය; ලොකු අක්කා ගුරුවරියක්. මම හිරකාරයෙක්. මට ගෑනියෙක් ළමයෙක් නෑ; රස්සාවක් නෑ; ආදරේ කරන කෙනෙක් නෑ. මට මොකද වුණේ? මම මොකද කරගත්තෙ?"

සාලයේ පුටු එහා මෙහා වෙන හඬ ඇසෙයි. තීරණයකට එළඹි පිරිස විසිර යන්නට සූදානම් වන සෙයකි.

"මාව බලන්නවත් කවුරුත් එයිද?" රාහුලට කල්පනා වෙයි. අම්මා තනිවම දුර ගමන් නොයයි. අක්කලා ගමන් යන්නේ පවුල් පිටින් පමණකි. සිරකරුවකු බැලීම පිණිස මග ගෙවාගෙන පවුල් පිටින් පැමිණෙතැයි සිතීම අපහසුය. අය්යා? අය්යා සමහරවිට එනු ඇත.
"පුලුවන්නම් මල්ලිව බලන්න යන්න." අම්මා පවසනු ඇත.
"බලන්නම්." කියා අය්යා පිළිතුරු දෙනු ඇත.

"මට මොකද වුණේ?" රාහුල ළඟ ඒ පැණයට පිළිතුරු නැත.

අශ්ඨක

2011-02-24T15:51:00.006+05:30

මගේ අත

නුඹේ අත
රන් හුය පටලා
අශ්ඨක දොඩවපු
සිරිසෝම
උපාසක
වසර විස්සක
ඉදන් තාමත්
ඩිවෝර්ස් ලු!

වන්දනා

2011-02-20T01:19:00.000+05:30

ශ්‍රී මහ බෝධියේ දළදා මාලිගයේ

උතුමන් බෝ ලඟින් ඉඳ පින් කරගන්නේ

දණ බිම තබා හිස බෝ සමිඳුන් මත්තේ

රජවරු පමණි රන්වැට පසු කර යන්නේ

දළදා සමිඳු ඇස දකිනා කලි යුගයේ

උතුමන් ලඟට ගොස් වැඳ අවසර ගන්නේ

හද්දා වන්නියේ නෙත් බොඳ අම්මාගේ

දෑසම කරඬුවේ කොත දැක සැනසෙන්නේ

බුදුවරු වැඩ වසන යුගයේ පෙර දවසේ

රජවරු හිගන්නෝ එක ලෙස නෙද දුටුවේ

අරුමෙකි මෙදා උන් පෝලිම් කොට බෙදුනේ

වැරහැලි වලට බුදුනුත් අහකද බැලුවේ

දේව පරාජය

2011-02-16T22:36:00.000+05:30

මුරුගසන් වැසි දෙගොඩ නොතලන

දවස වැඩ සිටි දේවතාවුන්

ඉවුරු පෙරලන් ගොඩ ගලන කල

තව්තිසාවට වෙලා පිටමං

උදේ හවසට නුඹට පුද දුන්

පහන් පැල ඉදිරී වැටෙත්දිත්

කෝටියක් තිස් දෙවිඳු නිදිවැද

කලේ උන් හට මහා සරදම්

කදුළු දැක දැක නැවත නැගිටින

උන්ගේ ලෝකේ වෙලා වල්මත්

ගෙපැල මුල්ගල තබන දවසක

නුඹට වෙන් වෙද එබිම පහනක්